Supenik :: Eclectic Compendium Of Noise

Stoner- en garagerockfans, hou allemaal jullie kak in, want Supenik heeft een nieuwe plaat gemaakt. En dat betekent: in your face, oldskool rockmuziek waarbij het volume al de helft van de impact van de songs bepaalt.

Want laat dat klaar en duidelijk zijn: speel Eclectic Compendium Of Noise op monsterlijk hoog volume en je hebt net zo’n overweldigend effect als bij het ontzagwekkendeRiff Power Revolution, de motherfucker van een debuutplaat die Supenik ons enkele jaren geleden onverhoeds in de maag splitste.

Was dat debuut nog een fuzzbom vanjewelste, dan ontloopt Supenik op de opvolger behendig de valkuil der voorspelbaarheid door net genoeg te evolueren om niet van herhaling beticht te worden. Het gezelschap blijft daarbij bovenal hondstrouw aan het kenmerkende geluid waarmee al enkele jaren trommelvliezen bestormd worden.

Die evenwichtsoefening wordt met verve volbracht dankzij de ingenieuze zet van de band om een vierde groepslid aan te werven in de vorm van de ravissante C. Louisa, die het klassieke rocktrio mag aanvullen met keyboardklanken. Op zich lijkt dat het slechtste mogelijke idee om toe te passen op een scheurend rocktrio, maar wonderwel klinkt een en ander zéér geslaagd. Meer zelfs: het eindresultaat is totaal spaced out, wat altijd mooi meegenomen is bij rock-‘n-rollplaten.

Niet minder dan achttien tracks lang zit het viertal je achter de veren en dat betekent dat, bijvoorbeeld in “Law”, alle genreclichés bovengehaald mogen worden. En voor een band die weet hoe die clichés ingenieus aan te wenden, is dat geen slechte zaak, net zoals je bij een slapstickfilm niet klaagt bij het zoveelste ladderincident. Laat dus maar aanrukken die opbouwende powerakkoorden, die moddervette baslijnen, de strakker dan strakke drums en de occasionele solo. Gooi er hier en daar nog een tempowissel bovenop om zo nu en dan met een climax te kunnen uitpakken, en ziedaar een plaat die alle poseurs en ander zelfverklaard ruig volk op zijn plaats zet.

Maar er is meer, bij Supenik: hoe hard een nummer als “Route Of Evil” ook aanzet tot headbangen en, waarom ook niet, slamdancen, er blijft altijd een onschuldige ondertoon in de songs aanwezig. De gitaren klinken weliswaar gevaarlijk, de grens met agressie wordt echter nooit overschreden, en dat is al heel wat. Euforie is namelijk een gepaster woord waar het gaat om de Supenik die we op ECON te horen krijgen. “Bielziroberta” is bijvoorbeeld zo’n adrenalinestoot die aanzet tot uitgelaten meebrullen en even overenthousiaste als onbesuisde aankopen in gitaarwinkels.

Klinkt simplistisch? Is simplistisch! Want ook al is de trukendoos van Supenik vrij beperkt, door creatief met die beperking om te gaan en subtiel nieuwe klanken binnen te smokkelen, is het gezelschap erin geslaagd een tweede plaat af te leveren waaraan elke liefhebber van monolithische, aan The Stooges en MC5-verwante rock-‘n-roll ongetwijfeld zijn hart kan ophalen. En dat is net wat dit soort teringherrie moet doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − twaalf =