Nu de laatste editie van Humo’s Rock Rally door de jonkies van Steak Number Eight is gewonnen, ontdekt de media het fenomeen van jonge muzikanten (zie ook Freaky Age, The Blackbox Revelation, …). Maar leeftijd zou nooit een argument pro of contra wat dan ook mogen zijn. Het gaat om de output.
Neem nu Our Brother The Native waarvan de leden ten tijde van het debuut gemiddeld zestien jaar waren. De platenfirma liet toen, net als nu, niet na te wijzen op hun jonge leeftijd en hoe ze er desondanks in geslaagd waren een prachtige weird folk plaat te maken. Maar Tooth And Claw was een mak album dat schaamteloos inspeelde op de populaire stroming zonder er iets relevants aan toe te voegen. Hoogstens weerklonk er een belofte in voor wat zou (kunnen) komen.
Op Make Amends For We Are Merely Vessels gooit the trio het over een heel andere boeg en wordt de freakfolk van het debuut ingeruild voor een veel donkerder en meer elektronisch dronegeluid. Toch springen de leden niet op een nieuwe kar maar proberen ze veeleer een eigen stemgeluid uit. “Rejoice” bijvoorbeeld laat elementen uit de avant-gardistische black metal horen. De krijsende stem en aanzwellende geluiden monden evenwel niet uit in een infernaal metalfestijn noch in een aan Abruptum verwant feest van angst en pijn. In plaats daarvan volgt een haast sacraal en aanzwellend bezingen van het universum, dat uiteindelijk in een pastoraal vergezicht zijn rustplaats vindt.
“As They Fell Beneath Us” klinkt melancholischer ondanks zijn overduidelijk elektronisch gestuurde klanken. De droomsequentie neemt zijn tijd vooraleer piano en zang het nummer een gevoel van geborgenheid geven. Hoewel die zang plots ingeruild wordt voor het gekrijs uit “Rejoice”, blijft het nummer vooral rustiek van aard. Eenzelfde vreemde rust valt over “We Are The Living” dat zich als een moderne psychedelische rocktrack aanbiedt en een falsetzang koppelt aan scheurende gitaren. Mercury rev maar dan met de nodige noise overgoten, zo men wil.
“Trees Part I” neemt er daarna opnieuw zijn tijd voor en kiest voor een lang uitgesponnen drone-aanpak waarbij Liars op heliumstemmetjes gekoppeld worden aan de nodige cimbaaltikken en zwevende keyboardklanken. De vreemde meditatieve sfeer die over het nummer hangt, wordt de volle twaalf minuten volgehouden en klinkt nooit gratuit. Net zomin kan er een onvertogen woord vallen over het al even vreemde “Trees part II” dat op eenzelfde elan verder gaat. Ditmaal tast de groep de duisternis af en laat hij geprevelde woorden en heldere gitaarklanken de teneur bepalen. Dankzij zijn rockende karakter mag het nummer als een van de hoogtepunten beschouwd worden en vormt bovendien een welkome breuk met de eerder introspectieve vorige songs.
Met “Younger” grijpt Our Brother The Native terug naar de sfeer van de eerste nummers. Vreemde stemmen, dromerige gitaarpartijen en verstoorde geluiden gekoppeld aan veel cimbalen worden van stal gehaald om een op sferen gebouwde song neer te zetten. Hoe intrigerend het nummer op zichzelf ook is, het begint iets te veel hetzelfde te worden. En dan te bedenken dat er nog twee nummers (“Untitled” en “The Multitudes Are Dispersing”) te gaan zijn.
Meteen is het grote knelpunt van Make Amends For We Are Merely Vessels blootgelegd. Bijna tachtig minuten experimentele electro gekoppeld aan psychedelische drones is gewoon te veel om in één keer te behappen. Vooral als de nummers nooit onder de zes minuten duiken. En dus vallen kleine klasbakken als “The Multitudes Are Dispersing” (met een knappe pianomelodie en een vleugje Animal Collective) uit de boot.
Naarmate het einde nadert, worden de trucjes van Our Brother The Native (de ijle zang gekoppeld aan het krijsen, de overvloedige aanzwellende cimbalen, …) iets te duidelijk om nog te verbazen. Make Amends For We Are Merely Vessels is een prachtplaat die net iets te lang duurt. Aan de nummers zelf schort weinig, maar misschien had de groep hen beter over twee cd’s verspreid.
