Lou Rhodes

Hoewel Lou Rhodes ondertussen op twee soloplaten kan teren, hoorden
we ongeveer ter hoogte van de Brusselse beurs al de naam Lamb
vallen. Dat hoofdstuk uit haar carrière was dan ook waarschijnlijk
verantwoordelijk voor de uitverkochte Club. Maar toch: die stem die
is er nog steeds en ook op haar eentje wist Rhodes daar al enkele
fijne dingen mee te doen. Na een korte en vlug vergeten opwarming
door de IJslandse labelgenoot Oddur – lichtverteerbare akoestische
gitaarrock waar op zich niets mis mee is, maar die je wekelijks ook
gratis op een lokaal podium kan horen – begon de Britse aan haar
eerste solo zaalconcert op Belgische bodem, een begrip dat ze heel
letterlijk opnam, want enkel een paar gitaren mochten met haar het
spotlicht delen.

Dergelijke akoestische sets zijn een gevaarlijke onderneming en
durven wel eens flagrant in het water te vallen. Lou beschikt
gelukkig al over het eerste belangrijke ingrediënt om ze te doen
slagen (een goede stem met een uniek kantje aan), maar toch was er
de twijfel of haar eigen materiaal sterk genoeg was om naakt voor
een publiek te verschijnen. Als startschot deed de single ‘The
Rain’ ons al voor het ergste vrezen; te mak, te eentonig, kortom:
van het meeste van zijn charme ontdaan. Gelukkig kon meteen na de
valse start ‘This Love’ de handel al wat opkrikken. Van hieruit
ontplooide de eerste helft van de gig zich tot een afwisseling van
songs die straalden in al hun eenvoud (‘No Rerun’ en een delicieus
‘Icarus’) en enkele vormexperimentjes die het monotone van de
akoestische performance tegengingen. Bij ‘Tremble’ mocht het
publiek met handen en voeten percussie voorzien, voor een sterk
‘Bloom’ recycleerde Rhodes dan weer stukken van haar eigen zang op
tape als extra backings.

Middenin liep het toch weer mis. We voelden al wat nattigheid bij
‘Beloved One’; een dromerige track die spijtig genoeg iets te lang
in dezelfde draf uitgesponnen werd. Het kwaliteitsniveau van de
rest van de set was dan ook eerder hobbelig te noemen. Genieten was
het bij het prachtige ‘Why’, een smeulend ‘Never Loved A Man (Like
You)’ en ‘They Say’, dat muzikaal het lichtjes obsessieve karakter
van de tekst extra in de verf zette. Spijtig genoeg moesten
daartussen wel magere beestjes als ‘Sister Moon’ en ‘Treat Her
Gently’ de revue passeren. Hoewel het naar eigen zeggen over een
zeer challening periode uit het recente verleden ging, kon
dit adjectief allerminst als beschrijving voor het nieuwe nummer
‘Falling Down’ zelf gebruikt worden. De grootste teleurstelling van
de avond was echter de Lamb-relikwie ‘Gabriel’, waarop Rhodes te
ver ging in het samplen van haar eigen stem en zo bij een
gekunstelde, naar de eindmeet toe zelfs wat naar R’n’B ruikende,
herdenking belandde van een puur origineel dat daar absoluut geen
nood aan had.

Tussendoor ergerden we ons ook aan de soms nogal
schooljuffrouwachtige opmerkingen. Als begroeting kreeg de ABClub
nog voor één noot muziek gespeeld was al te horen dat ze wel heel
rumoerig aandeed en in minder dan een uur tijd zou Lou nog een
standje geven aan een toeschouwer die zijn GSM vergat af te zetten
en haar afkeer uiten voor het lang aanslepende applaus (!) en het
gebruik van camera’s tijdens optredens. Akkoord, zelf storen we ons
vaak ook mateloos aan dergelijke afleiding tijdens optredens, maar
in deze nochtans rustige ruimte zou je vanavond zelfs schrik
gekregen hebben om tussendoor even te kuchen.

Nu deze frustratie geventileerd is, de conclusie: Lou Rhodes was
onderhoudend, maar ook niet veel meer dan dat. Binnen een breder
programma (we denken een avondje Domino of Les Nuits Botaniques)
had dit een mooi luik kunnen opleveren; als avondvuller had er toch
wat meer begeleiding aanwezig mogen zijn. Enkele saaie tracks
werden goedgemaakt door toch een ruim aantal sterkere prestaties,
maar voor kippenvelmomenten als ‘Wonder’ of het immer beklijvende
‘Gorecki’ kan Lou zonder Andy Barlow voorlopig toch nog niet
zorgen.

Bloom is momenteel beschikbaar via A&G Records.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + negentien =