Je zoon Rocky noemen, het zou strafbaar moeten zijn. Zeker als je Peeters heet en uit Herentals afkomstig bent. Met een familienaam als Votolato kan het nog net. Hoewel het ons van nature streng objectieve oordeel toch lichtjes kleurt…
Want of je het nu wil of niet, je zit tijdens het luisteren toch met de associatie naar de Foute Film in je hoofd. De overdosis mondharmonica (niét ons favoriete instrument) in "Lilly White" en vooral "Your Darkest Eyes" (met banjo-alarm er bovenop!) doet geen deugd. Too much America(na). Ook het verder dartel huppelende "Wrong Way to Reno" kreunt eronder, zodat de mondmuziek eigenlijk alleen op "Silver Trees" doet wat hij moet doen: de song dienen. En zelfs daar blijft de vraag of het nummer niet beter af – want universeler – zou zijn zònder.
Helaas, Votolato is in Texas getogen en dat zul je geweten hebben. Country-clichés, ook los van de mondharmonica, worden nergens geschuwd: "Ghost trains run on the tracks / Down a gravel hill behind a trailer house" klinkt het in "The Blue Rose". De hele plaat lang wordt er bovendien stevig gedronken en – als gevolg daarvan – geknokt en aan het eind van elke song liggen dromen, harten én kaakbeenderen aan diggelen op de vloer van de groezelige bars waar de man zich ophoudt.
Ten bewijze: "The Old Holland", de (mee)slependste song op The Brag and Cuss en "Whiskey Straight", dat evenmin de kroeg uitraakt. De veelvuldige verwijzingen naar het amberkleurige vocht verklaren wellicht de soms lichtjes lallende teksten, maar zeker ook de warme gloed in zijn stem, die veruit het mooist oplicht in "Time is a Debt".
Eén keer overstijgt Rocky V. op deze V-de cd zichzelf en zijn afkomst: hij steekt een paar staatsgrenzen over en stuurt een "Postcard from Kentucky", een song die meteen de Oscar voor Beste Openingszin mee naar huis mag nemen. "Jack Daniels in one hand / Basic light in the other / My two best friends for so long / That I can’t even remember". Dié doet ons dan weer spontaan denken aan de legendarische one-liner uit "Scent of a Woman", waarin de blinde kolonel Frank Slade een muur vol John Daniels eist. "Don’t you mean Jack Danielsè", riposteert de jonge Charlie Simms. Waarop Slade hem geringschattend aankijkt (jawel) en meedeelt: "He may be Jack to you son, but when you’ve known him as long as I have, you can call him John". Kiezen tussen Pacino of Stallone, anyoneè
Voorlopig blijven we nog even zweren bij Rocky IV, het voornamelijk akoestische Makers uit 2006. Toch voegt deze The Brag and Cuss met (in die volgorde) "Postcard from Kentucky", "Time is a Debt" en het nog niet eerder genoemde "Red Dragon Wishes" ("it’s a polaroid cemetery of every look you’ve ever given me" en dàt dan dubbel zien!) weer minstens drie onmisbare nummers toe aan Votolato’s oeuvre. Het is dus uitkijken naar een "Best of Rocky". Soon in the AA Club near you?
