Sontiago :: Steel Yourself

Vrouwen en hiphop, het blijft een vreemde combinatie. Als ze niet de rol van stoeipoes vervullen (Lil’ Kim, Foxy Brown,…), dan meten ze zich wel een sociaal geweten aan dat zwaarder doorweegt dan de wereldbol op Atlas’ schouders (Lauryn Hill). Een enkele artieste, genre Missy Elliot, weet gelukkig die tweedeling te overstijgen.

Sontiago is geen stoeipoes en hoewel ze geen blad voor de mond neemt en wel degelijk sociale wantoestanden durft aan te klagen, valt ze evenmin onder de gewetensprofeten te classificeren. Maar haar een opvolgster van Missy Elliot noemen, zou haar evenmin recht aandoen. Daarvoor is ze dan weer te eigenwijs en te eclectisch. Sontiago is een geval apart. In 2004 debuteerde ze met Abuse My Adoration op Bluecide maar de kans dat iemand buiten haar naaste familie die plaat gehoord heeft, is redelijk klein. Met Steel Yourself krijgt ze nu een tweede kans.

Het uiterst jazzy “Hollow” is een prachtige, maar ook weinig representatieve opener voor de plaat. Vooreerst verschilt de productie sterk van de andere songs en zingt Sontiago, terwijl ze op de andere nummers vooral haar rapstem laat horen. Gelukkig maakt het op een stuiterende beat gebouwde “Faith Not Fear” duidelijk dat Sontiago ook als MC meer dan haar mannetje kan staan.

“We’ll Still Bbe Here” is een andere aangename verrassing binnen het geheel. Het nummer — naar eigen zeggen niet meer dan het refrein van een nooit afgewerkte song — laat de hiphopbeats voor wat ze zijn en geeft alle ruimte aan de piano. Samen met Dilly Dilly (ex-Cerberus Shoal) creëert Sontiago een sfeer die het midden houdt tussen CocoRosie, Eve en verschillende triphopgelieerde groepen die in de jaren negentig furore maakten.

In de andere songs neemt Sontiago de tijd om haar verhaal te vertellen. Nu eens rappend, dan weer zingend, bouwt ze een sfeer op die heel vertrouwd overkomt zonder ooit openlijk naar deze of gene artiest te verwijzen. Ook productioneel blijft de plaat — ondanks een veelvoud aan producers — zijn eenheid bewaren. En hoewel Sontiago zeker en vast niet de meest indrukwekkende skills in huis heeft, weet ze zichzelf in elk nummer wel voldoende heruit te vinden om niet in de val van herhaling te trappen.

Tot op heden bracht Endemik in de eerste plaats vooral platen uit die sterke voor- en tegenstanders hadden. Bluebird, Soso en labelbaas Scott Da Ros hebben bijvoorbeeld alledrie een heel uitgesproken profiel, wat bij Sontiago veel minder het geval is. Althans op het eerste gehoor, want in de teksten neemt ze duidelijk geen blad voor de mond. Maar als geheel klinkt Steel Yourself nergens baanbrekend of vernieuwend. Het is evenwel een mooie middenmoter die iedereen die van rustige hiphop houdt, zeker en vast eens moet beluisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 − 2 =