Voor de vierde keer op een goed jaar stond iLiKETRAiNS op Belgische bodem, maar met het wat zwakkere Elegies To Lessons Learnt onder de arm bleef de groep toch iet of wat onder de verwachtingen. Snel opnieuw wat songs van het niveau van “Stainless Steel” schrijven lijkt de boodschap.
“I sing elegies to lessons I will never learn”: Zanger Dave Martin maakt er in “Victress” geen geheim van waar het iLiKETRAiNS om draait. Hoewel het nieuwe Elegies to Lessons Learnt niet het beste is dat ze hadden kunnen maken, fascineert de plaat toch met verhalen over pestepidemieën, heksenjachten en branden. Telkens opnieuw zijn het kleine Griekse tragedies waarin de hybris een centrale rol speelt: te hoog willen vliegen en dan de val van Icarus moeten overdoen. “All I wanted was a little recognition/But here I sit/With my head in my hands”, zoals het klinkt in het machtige “The Deception”.
Een goed jaar na hun eerste doortocht, staat iLiKETRAiNS opnieuw in de rotonde van de Botanique. Er is na de mini Progress * Reform nu ook een debuutplaat uit en dus is het kleine zaaltje een stuk meer gevuld dan bij die eerste keer. En meteen blijkt dat het materiaal van Elegies… een pak groeit in de confrontatie met het publiek. De hamerende intro van “Twenty Five Sins” (over de grote brand van Londen) zet meteen de toon: hier wordt met ernst en waardigheid gemusiceerd over zware onderwerpen. Als aardigheidje projecteert cornettist Ashley Dean een brandende skyline van Brussel. Hij zal elke song ook voorzien van plaats- en tijdsbepaling. Kwestie van iedereen bij de les te houden.
Ook “We Go Hunting” (Salem, Massachusetts 1692. Over de heksenprocessen van Salem) ontrukt zich aan de vormeloosheid die over de nieuwe plaat hangt. “We All Fall Down” (Eyam, Derbyshire, 1665. Een stadje gaat volledig ten onder aan de pest) is daarna een eerste hoogtepuntje. Van bij het dreigend openende “We play a waiting game” voel je de wanhoop van de almaar uitdunnende overblijvers. Terwijl de namen van ganse families slachtoffers over het scherm achter drummer Simon Fogal rollen, keert de vruchteloze smeekbede telkens weer: “Save our souls”.
Elk verhaal gaat gepaard met ijzige shoegazegitaren die zich in een postrockstructuur laten dwingen. Zo zwelt de beukende gitaargolf in “The Deception” almaar aan. De gebroken bariton van Martin vertelt ingehouden, zoekt het drama niet op. “Voice Of Reason” (Bedlam 1841) volgt als een waardige eredienst voor alle slachtoffers van hoogmoed. Twee (nieuwe?) bisnummers herinneren nog iets te veel aan de gitaarklanken van Explosions In The Sky. Meer dan “Rookhouse For Bobby” en “Terra Nova” krijgen we niet uit het nochtans sterke Progress * Reform. Dat materiaal is de groep nu echt wel beu gespeeld.
En dat is wat jammer, want zo goed als “Stainless Steel” een jaar geleden werd het toch niet. “We zijn moe na drie maanden toeren”, geeft Martin al snel in de set weer. Dat valt niet meteen op, maar het is wel duidelijk dat Elegies… er te snel is gekomen en dat de band een adempauze kan gebruiken. Misschien moet hij die maar gebruiken om opnieuw de studio in te duiken en nieuw materiaal op te nemen dat de wat saaiere tweede helft van dit optreden (“Death Of An Idealist” krijgt ook hier geen kleur en ondanks zijn intense finale vanavond blijft “Spencer Perceval” een zwak nummer) kan doen vergeten. In feuilletonmodus: volgende aflevering beter?
Meer fotos van het concert vind je op wannabes.be
