The National :: 12 november 2007, AB

Boxer was al een van de meest intrigerende en verslavende platen van dit jaar, en na sterke passages op Dour en Rock Herk lag de lat voor dit optreden helemaal op een ijle hoogte. Er werd dus reikhalzend maar ook enigszins zenuwachtig uitgekeken naar het eerste Belgische zaaloptreden van The National dit jaar. En kijk, het vijftal trapte maandagavond de lat onzichtbaar hoog de lucht in. De sky bleek in de Ancienne Belgique voor band en publiek zelfs niet eens the limit te zijn.

Zanger Matt Berninger heeft vanavond zijn schoenen ingetapet om niet uit te glijden op het blijkbaar glibberige AB-podium. Het wordt de running joke van de avond maar net zo goed een voorafspiegeling van wat komen zal, want ook voor de toeschouwer is het oppassen om niet onderuit te gaan bij de niet aflatende mokerslagen van prachtsongs uit voornamelijk Alligator en Boxer: elk nummer krijgt de liveversie die het verdient, en dat zegt al meer dan een vat vol superlatieven waarvan we de bodem moeten leegschrapen.

Meer zelfs: dit concert is de perfecte aanvulling op meesterwerk Boxer. Die plaat telt twaalf smeulende vulkanen van songs, waarin de ingehouden dreiging om uit te barsten na ontelbare luisterbeurten blijft boeien. Vanavond komen de meeste songs daadwerkelijk tot een verschroeiende uitbarsting, en ze overspoelen zo de hele AB als de heetste lava waar het publiek duidelijk hoorbaar (zowel qua applaus als qua ingehouden adem tijdens de rustige songs) in verzwelgt.

Opener “Start A War” zet op dat vlak meteen de toon: de onderhuidse dreiging van de plaatversie zet nog steeds aan op kousenvoeten maar schopt aan het einde wild in het rond in de porseleinwinkel van eenieders ziel. Ook “Mistaken For Strangers” kolkt in nog woeligere wateren dan op plaat, en de Boxer-adepten onder u weten wat voor een tour de force dat is. Voor het gros van de avond worden gitaren en viool rode lappen die de songs als stieren opruien.

Maar net zoals op plaat is dé stuwende kracht Bryan Devendorf, wiens inventieve drumpartijen rillingen door huid en hart jagen. Hoe hij pakweg “Slow Show” live die extra vaart meegeeft, sijpelt als de zoetste nectar de oren binnen. De lookalike van Danny Verbiest heeft doeken over zijn drumvellen gelegd waardoor elke roffel net zo droog en donker klinkt als de stem van Berninger, die live godzijdank een pak verstaanbaarder zingt dan het weliswaar bijzonder gloedvolle binnensmondse gebrom dat op plaat de melancholische en dikwijls tragikomische teksten wat verhult. De synergie tussen de twee komt schitterend tot uiting in “Brainy”, waarvan de veelkleurige gelaagdheid gewoonweg van het podium spat.

“Secret Meeting” uit Alligator blinkt zo mogelijk nog meer uit in nuance, waardoor je als toeschouwer op de duur haast ogen en oren tekort komt. Steevast reiken toetsen, viool of drums de hand als houvast tijdens een door gitaren aangewakkerde orkaan. “Racing Like A Pro” en “Ada” worden hemelpoorten van songs dankzij een trio Brusselse koperblazers dat het pad van The National overdag heeft gekruist en dat vooral (eens te meer) wordt aangestuurd door zesde bandlid Padma Newsome, die met zijn viool de hele avond als een dansende derwisj over het podium walst. Het sowieso al uitmuntende “Fake Empire” kerft zich mede door de Brusselaars met een messcherpe climax onuitwisbaar in het geheugen.

Tussendoor bewijst de band van het jaar dat hij uitblinkt in bloed bevriezende subtiliteit. De hele avond is het overduidelijk dat de groep preekt voor een al overtuigde parochie, maar tijdens het onbeschrijflijk mooi gebrachte “Daughters Of The Soho Riots” had een vallend donzen veertje oorverdovend geklonken, zoals de publieke ontlading nadat de laatste noot van het nummer als een schamel verlichtende kaars is uitgedoofd.

The National is deze avond niets minder dan een roes die je de begane grond en de buitenwereld anderhalf uur lang doet vergeten. Een veel te zelden zo spontaan en intens gespeelde perfectie die je ziel in een knoop legt waarna je je afvraagt of je die nog wel wilt, laat staan kunt, ontwarren. Een band die je murw geslagen met een nu eens strelende, dan weer razende, maar aanhoudend wurgende schoonheid achterlaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =