The National + Hayden

Het bleek een drukke avond voor de AB. Boven was de Club bezet met
fans van Okkervil
River.
Beneden bood een nagenoeg volledig gevulde zaal haar
charme aan The National. Het Vlaamse cultuurhuis maakte de keuze
tussen beide, een stuk moeilijker dan onze dagelijkse afweging of
we nu voor het vlees- dan wel het visgerecht gaan, en uiteindelijk
bleek het vlees toch aanlokkelijker. The National dus.

Paul Hayden Desser, in muziekkringen beter bekend als
Hayden, beleefde niet zomaar een avond. Niet
alleen was het zijn eerste voorprogramma in deze The
National-tournee, waarin hij Sufjan Stevens-protégé St. Vincent
vervangt, maar ook stond de bard die gewoon is in een of ander
cultureel getint café op een tafel te kruipen en voor vijftig
hoorlustigen te spelen nu voor een zee van mensen. De Zaal, twee
zijbalkonnen en zitplaatsten incluis, bleek immers al vroeg zeer
aardig gevuld. Hayden liet het niet aan zijn hart komen. De
Canadees heeft intussen al een twaalf jaar podiumervaring en
doorzwom eerder al onrustiger wateren. Hayden bracht ons vertier op
piano en vertier op akoestische gitaar, beide al dan niet
bijgestaan door zijn mondharmonica. Later dit jaar brengt de man
een nieuwe plaat uit en het was dan ook logisch dat nieuw materiaal
op de AB werd losgelaten. Zo bracht hij ‘Damn This Feeling’ en
‘Lonely Security Guard’ op piano. Het tweede nummer viel vooral op
door zijn gezongen instrumentale solo. Jawel. Jammer genoeg heeft
Hayden niet echt de muziek om de zaal voor lange tijd zoet te
houden omdat het hem wat aan variatie en mogelijkheden ontbreekt.
De twee betere nummers hield hij als dessert. Vooral ‘Dynamite
Walls’ bleek een opsteker, gevolgd door de meezinger die niemand
meezong, ‘Carried Away’. Beide vinden we terug op ‘Skyscraper
National Park’. Of hoe ouder materiaal dan toch wat meer zekerheid
bood.

Het mag niet verbazen dat het publiek voor The
National
in leeftijd behoorlijk gevarieerd was. Oké, jonge
twintigers bleven zoals steeds de hoofdmoot uitmaken, maar een stuk
meer dan op een optreden van pakweg Explosions In The Sky waren ook
‘oudere’ gelukkigen present. Waarom? The National biedt een formule
aan waar geen risicoverzekering voor nodig is: je hebt een genre
dat goed in de markt ligt, je hebt een stem die toch genoeg opvalt
maar waar niemand iets kán op tegen hebben, je hebt degelijke
muzikanten die geen al te uitzonderlijke partituren voor hun neus
krijgen en je hebt een goede livereputatie. Als daar maar geen
Sportpaleis van komt.

Dat The National groot wordt, vond bevestiging in het
herkenningsapplaus dat elk, maar dan ook elk nummer kreeg. The
National nam onmiddellijk alle twijfels weg met ‘Start A War’. Wat
opviel, was dat de begeleiding subtiel traag steeds luider werd tot
die uitmondde in een instrumentale apotheose, iets wat een
uitgelaten AB beslist kon appreciëren. Dit proces werd de hele
avond herhaald. Albumeindes kregen alternatieve, meer uitgelaten
varianten, die afzonderlijk alle wel van inventiviteit getuigden
maar in opvolging aan originaliteit inboetten. Telkens een nummer
een zeker tempo had, zag je het zo aankomen: tegen de finale trok
zanger Matt Berninger naar achteren om plaats te maken voor een op
hol geslagen viool of elektrische gitaar terwijl alle instrumenten
naar een hogere versnelling schakelden. Intussen schudde de
frontman, vanaf ‘Brainy’ met tape rond de schoenen om niet weg te
glijden, bij momenten beenbewegingen uit zijn lichaam die het
midden hielden tussen tapdansen en moonwalken. Of zoiets.

Behalve dat het geluid niet perfect zat bij ‘Mistaken For
Strangers’ en dat hier en daar een nummer geen betere beoordeling
dan ‘oké’ kreeg (zoals ‘Apartment Story’), hebben we weinig reden
tot klagen over dit meer dan prima optreden. De stem van Berninger
was dan wel wat harder dan op plaat, maar was toch nog het perfecte
wollen deken dat de aanwezigen verwarmde. Het aan Frank Black
verwante geschreeuw tijdens ‘Secret Meeting’ en ‘Mr. November’
namen we er als hardere stoppels graag bij. ‘Brainy’ was
fantastisch, ‘Ada’ een stuk beter dan op Boxer – met
voorsprong op ‘Alligator’ uiteraard de voornaamste leverancier.
Zeer sterk was ook het eerder vermelde ‘Mr. November’. De twee
kippenvelmomenten kwamen toch wel, niet onverwacht, van de
ingetogen zachtheid van ‘Racing Like A Pro’ en ‘Daughters Of The
SoHo Riots’. Het eerste kreeg extra warmte mee van drie Brusselse
koperblazers die uiteraard ook op ‘Fake Empire’ te gast waren. Met
“I’m here to take you now” uit ‘Daughters Of The SoHo
Riots’ kreeg The National de mensenmassa nog maar eens
ongemakkelijk stil.

Waar Hayden behoorlijk was, toonde The National zich een stuk beter
dan behoorlijk. Uit hun sterke doortocht in Brussel bleek nog maar
eens wat voor een charmante band dit is. Het is muziek die dames
vervoert. Het is muziek waar bonken bij gaan zitten. Het was voor
sommigen het concert van het jaar. Wij houden het iets rustiger op
‘goed tot zeer goed en graag tot een volgende keer’.

Boxer
van The National is uit bij Beggars Banquet
en wordt verdeeld door V2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =