Robert Plant & Alison Krauss :: Raising Sand

Decca, 2007

De troostende banjoklanken en melancholische gezangen die over de
zanderige wegen en eindeloze velden van het Diepe Zuiden van de VS
waaiden in ‘O Brother, Where Art Thou?’, bewezen het al: als er
iemand in staat is om het stof van de Amerikaanse rootsmuziek te
blazen, is het T Bone Burnett wel. Nadat hij de filmische parel van
Ethan en Joel Coen had ondergedompeld in een louterende rivier van
country, folk en americana, treedt de Texaanse muzikant/producer nu
weer als inspirator op. De protagonisten die Burnett optrommelt,
zijn dit keer geen Soggy Bottom Boys die gevangen zitten in hun
eigen Odysseia, maar twee iconen uit verschillende genres die zich
hand in hand aan een bloedmooie strandwandeling wagen.
Robert Plant en Alison Krauss hebben al heel wat watertjes
doorzwommen in hun carrière en op deze plaat met dertien
weloverwogen covers bewijzen ze nogmaals hun klasse. Wie hun
voetsporen volgt, zal namelijk vele prachtige decennia
muziekgeschiedenis doorkruisen. Onder impuls van een zeewind van
rasmuzikanten worden hun harmonieuze gezangen landinwaarts geblazen
en wie zijn hart heeft verpand aan tedere blues en weemoedige
countryfolk zal onmiddellijk naar de kust worden gezogen. Zelden
was een plaat namelijk beter geschikt om alle besef van tijd en
plaats te verliezen terwijl eb en vloed tergend traag een nieuw
zandschilderij scheppen.

Zij: een violiste en bluegrass-sirene die met haar hemelse stem
zelfs de meest hardnekkige atheïst naar de doopvont kan leiden.
Tussen de bestofte, grove korrels uit de country blinken haar
kristalheldere zangpartijen als diamanten. Hij: legendarische
zanger met legendarisch falset van het al even legendarische Led
Zeppelin, de band die samen met Deep Purple en Black Sabbath met
bluesrock de poorten van de hardrock- en later de metalhel zou
openen. Die ogenschijnlijk contrasterende achtergronden leveren
echter geen Bart Peeters feat. Regi-misbaksel op. ‘Raising Sand’
scheurt namelijk niet als een Harley met zijspan door
americana-landschappen waarbij de ene artiest een louter aanhangsel
is van de andere. In plaats daarvan voeren Plant en Krauss als een
tandem een empathische en respectvolle conversatie en houden ze
voortdurend rekening met elkaars tempo. Gordelen, maar dan zonder
de muzikale banaliteit van een platte themasong!

Die uitstekende muzikale verstandhouding en artistieke warmte hangt
als een herfstige zon over heel de plaat, maar culmineert subliem
in afsluiter ‘Your Long Journey’, een aangrijpende traditional over
verlies, liefde en dood. “The nights so long, without you my
love/And when God calls for you, I’m left alone/But we will meet in
heaven above”
, zingen Plant en Krauss terwijl een banjo de
stairway to heaven uitstippelt. Aan deze laatste halte van
hun reis gaan echter nog heel wat emotionele krakers vooraf.
‘Killing The Blues’ bijvoorbeeld, waarin de schone en het beest
zachtjes wiegen op een schommel van pedal steel en de elektrische
gitaren van T Bone Burnett en Marc Ribot, een ander droompaar op
deze plaat. Vooral de ingehouden stem van Plant valt op in deze
songs. Zonder de gierende solo’s van Jimmy Page en de rotsige
drumpartijen gedraagt de man zich niet als een hyperkinetische
black dog en hij schuurt zich tegen Krauss aan als een
vagebond op rust. Net als Johnny Cash op het einde van zijn dagen
profileert Plant zich hier als een leeuw die misschien niet meer
kan klauwen, maar door zacht te grommen het niet te doorprikken
aura van waardigheid enkel beklemtoont. Luister maar naar het door
Gene Clark geschreven ‘Polly Come Home’, een tevergeefse lokroep
waarin Plant zijn smeekbeden zachtjes laat drijven op een wolk van
etherische backings.

‘Raising Sand’ bestaat echter niet alleen uit zachte briesjes.
Plant en Krauss scheppen op tijd en stond ook
miniatuur-zandstormpjes. Het swingende ‘Gone Gone Gone (Done Moved
On)’ van The Everly Brothers bijvoorbeeld, waarin voortdenderende
drums en akoestische basklanken de vlucht van de afwezige
protagonist evoceren. In ‘Fortune Teller’ van Naomi Neville mag
Robert Plant dan weer zijn iets vertrouwdere uithalen bovenhalen
zoals we die kennen van Mighty Rearranger,
zijn plaat met The Strange Sensation. Een nog knappere vocale
prestatie van Plant valt te horen in het door Townes Van Zandt
neergepende ‘Nothin”, waarin de zachte distortion van Ribot en de
viool van Krauss het berustende nihilisme weer in de doos van
Pandora proberen te krijgen.

De meest prominente penseeltrekken op deze plaat zijn dan wel
afkomstig van de harmonieuze vocale verstrengeling tussen Krauss en
Plant, maar de songs krijgen toch pas echt vorm door de kleurrijke
arrangementen van Burnett. De instrumentatie mag dan spaarzaam en
uiterst functioneel zijn, de muzikanten spelen met zo veel klasse
en oog voor detail dat de totaalervaring compleet is. Die magie
ontvouwt al haar kracht in ‘Trampled Rose’, het hoogtepunt uit
Real Gone van
Tom Waits. Deze keer geen grommende sater, maar Krauss als
melodieuze engel die een prachtige prestatie neerzet terwijl de
subtiele maar alomtegenwoordige dobro van Ribot ons de bouwvallige
schuur van de vergankelijkheid binnenleidt. In ‘Sister Rosetta Goes
Before Us’ van Sam Phillips vindt Krauss echter troost in de muziek
door haar stem door de stratosfeer te laten galmen. “Though the
sound of hope has left me again/I hear music up above”
, zingt
ze terwijl een engelenverbond van gitaren, banjo en fiddle de hand
naar haar uitsteekt.

Nadat Isobel Campbell en Mark Lanegan, oftewel de aanstellerige
damzel in distress en de apathische junkie, de pracht van Ballad Of The Broken
Seas
een vieze nasmaak hadden gegeven met povere shows, hebben
we er een nieuw favoriet duo bij. ‘Raising Sand’ bevat dertien
tijdloze prachtsongs vol universele thema’s met een sierlijke
elegantie die voor een eeuwige houdbaarheidsdatum zorgt. Robert
Plant en Alison Krauss verkennen nieuw terrein, maar nooit lijken
ze zich ongemakkelijk te voelen. Zowel voor hen als voor de
luisteraar voelt deze plaat dan ook aan als thuiskomen op een
plaats waarvan je het bestaan niet kon vermoeden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + negentien =