SPV, 2007
Hoewel Dave Wyndorf reeds in 1990 aan de wieg stond van een geheel
nieuw genre, nieuw in die zin dat het oude genres op weinig
subtiele manier recycleerde, zou zijn Monster Magnet die andere
grondvaders qua populariteit nooit benaderen. Maar waar Kyuss het
na 5 tumultueuze jaren voor bekeken hield, en uit haar fragmenten
Queens Of The Stone Age en Hermano oprezen, hield Wyndorf zijn been
stijf, en blijft hij z’n hardnekkige aanhangers bestoken met nieuw
werk. Helaas leken die platen met de jaren inspiratielozer te
worden, en leunden ze vervaarlijk dicht aan bij stadionrock. In
juiste volgorde gezet, boetten ‘Powertrip’, ‘God Says No’ en
Monolithic
Baby steevast aan kwaliteit in. In die mate, dat ook wij er
stilaan genoeg van kregen. Maar een haast fatale overdosis later
slaat ome Dave harder terug dan we nog voor mogelijk hielden.
‘4-Way Diablo’ is een deels zeer overweldigende terugkeer naar de
oude krakers ‘Spine of God’ of ‘Superjudge’ geworden, en is voor de
rest gewoon een betere ‘Monolithic Baby’. Een winwin-situatie
noemen ze dat dan.
Waar op de laatste releases de nummers naar de achtergrond
verdrongen werden door een zeer gespierde, niet altijd zo geslaagde
productie, hielden de heren het deze keer vrij (minimalistisch zal
het wel nooit worden) sober, wat ons meteen tot een vreugdedansje
dwong. Een drietal nummers rekenen we zelfs met de nodige
bezinktijd tot Monster Magnets onverbiddelijke 20. Ergens tussen
stek 15 en 19 staat ‘Solid Gold’, bijzonder catchy stuff voor een
logge mastodont, vaag refererend aan ‘Take it’ en ‘Goliath and the
Vampires’, maar tonnen straffer. De boxen schreeuwen om meer, en
dat zullen ze verdorie ook krijgen, want goed voor een plaats in de
bescheiden subtop geeft ‘No Vacation’ u geheid the
creeps, dat dienen zelfs stoere binken als wij nederig toe te
geven.
Dan heeft u het beste nog niet gehoord, want zonder enige vorm van
overdrijving roepen we ‘Cyclone’ uit tot de meest stomende portie
psychedelica van 2007, en na ‘Ozium’ hun beste nummer. U zou in
feite geen twee keer hoeven na te denken waar uw drinkgeld van deze
maand naar toe zal gaan, maar voor de échte twijfelaars zullen we
nog even in vogelvlucht het andere lekkers beschouwen. ‘A Thousand
Stars’ en ‘I’m Calling you’ hadden niet misstaan op ‘Dopes to
Infinity’. Verbluffend ouderwets is eveneens ‘Freeze and Pixelate’.
Als u zat te wachten om nog eens aan die joint te lurken, dan is
dit echt wel het ideale moment.
Geheel tegen onze verwachtingen in heeft Monster Magnet de
positieve lijn eindelijk ingezet, en weten ze ons dan toch nog eens
te verbazen. Wie ze begin jaren ’90 al zwaar sucken vond, is er met
‘4-Way Diablo’ aan voor de moeite. De believers echter kunnen zich
bij deze aan de voeten (hoeven?) van de Bull God werpen.
Wyndorf is terug, en daarmee zijn wij nu eens héél erg opgezet,
zie.
