The Guggenheim Grotto :: … Waltzing Alone

Wat de meerwaarde van de aankoop precies inhoudt en hoe die beter is dan de kopie: het moge duidelijk zijn dat artiesten tegenwoordig niet langer louter een cd in een doosje aan de man willen brengen, maar werkelijk een uniek product trachten aan te bieden. The Guggenheim Grotto debuteert in rood leer en vertelt u alles wat u weten moet middels een achtentwintig pagina’s tellend boekje en twaalf heldere popsongs.

Best opmerkelijk, toch: vooraan in het boekje staat een uitgebreide conversatie tussen forumleden van Speak Up (een discussieplatform m.b.t. all things design) afgedrukt; mensen die van gedachten wisselen over het inderdaad al zo vaak gecontesteerde thema “is-het-boekje-bij-de-cd-al-dan-niet-een-meerwaarde”. De conversatie an sich werpt geen nieuw licht op de zaak — enkele stemmen zijn hardnekkig van de oude stempel, zoals dat dan heet, anderen kunnen zich verzoenen met een modern digitaal audiobestand — maar het mag op z’n minst bijzonder heten dat de drie Ieren van The Guggenheim Grotto er zoveel aandacht aan schenken. En leuk is het dus ook dat de heren voor hun …Waltzing Alone conform de thematiek met een uiterst verzorgd geheel komen aanzetten, zij het in beperkte oplage.

Helemaal achteraan, in een kwetsbaar papieren omhulseltje, vinden we de cd terug. De muziek, daar draait het immers toch nog steeds om. En dat ook die muziek weldoordacht en afgewogen is, daar bestaat van meet af aan niet de minste twijfel over. Zanger Kevin May pretendeert als zelfverklaarde literatuurliefhebber nergens dat zijn teksten hoogst origineel zijn en op basis van opener “Philosophia” lijkt hij in de eerste plaats te zweren bij Bono’s veelzeggende uitspraak: “You thought you had the answers, but it were the questions you had wrong”.

Muzikaal worden de overpeinzingen over het leven, de liefde en hoe er mee om te gaan begeleid door een vederlichte piano, een akoestische gitaar en andere violen, oftewel een instrumentarium dat uitgesproken zal gesmaakt worden door een (m/v) van het wat rustigere, ingetogenere type. Denk voor vergelijkingen aan de onovertroffen debuutplaat van Tom McRae, maar vergeet het beklemmende zwart-witspectrum van dat album en stel er een iets voller, traditioneler folkgeluid voor in de plaats, zoals de Ieren daar sinds mensenheugenis een patent op hebben.

Net als op McRae’s debuut is het op …Waltzing Alone intimistische parels tellen, maar stoten we hier en daar ook op een licht vertekenende radiosingle die liever in de kiem wordt gesmoord. “End Of The World News (Dose Me Up)” was destijds niet het McRae-nummer dat symbool stond voor ’s mans sound, maar toch ging het zowat aan de haal met zijn verdere toekomst, en zo moet ook een song als “Told You So” — met een refrein als gesneden brood voor een Donna-playlist — op deze plaat niet verkeerd worden geïnterpreteerd. Voor elke keer dat The Guggenheim Grotto “lichtzinnig” poppy klinkt (zie ook het onnozel getitelde “I Think I Love You”), staat er immers een bedachtzame parel op deze plaat. Favorieten in die discipline zijn het weidse “Vertigo” en het in al zijn eenvoud grootse “Rosanna”, met het mooiste “ladadada-refrein” dat ons in tijden heeft bereikt.

“Portmarnock Beach Boy Blue” en “Wonderful Wizard” bedienen zich van een iets steviger geluid en de samenzang in deze nummers zorgt voor een extra dimensie. De thematiek blijft met regels als “I have been told not by one but two of my lovers/ that I’ve got a heart of gold/ But I’m unable to share it with others” evenwel steeds in een sfeer van tristesse en melancholie hangen. De vogelverschrikker van de cover geeft een richting aan.

Met nummers als het barokke “Koan”, “Vertigo” en “Cold Truth”, loopt … Waltzing Alone in opperste schoonheid op z’n eind. The Guggenheim Grotto debuteert in rood leer, met veel klasse en met de toekomst in het verschiet. Hopelijk geen Tom McRae-dipjes voor deze heren, want dat zou doodzonde zijn. Tot het zo ver is zit dit opmerkelijke trio alvast gebeiteld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + twaalf =