Weg is de indiekid die vanop zijn bedrand met trillende stem platen als Fevers And Mirrors op de wereld losliet: Conor Oberst is een major-labelartiest geworden, en de ambities zijn veranderd. Met een groots opgevatte show wil Bright Eyes zich dezer dagen positioneren als een alternatieve countryster zoals ook Gram Parsons dat was. De passage op Dour was alvast een uitstekende stap in die richting.
"Live is Bright Eyes niet echt een belevenis", besloten we twee jaar geleden een beetje ontgoocheld na de vorige Dourverschijning van Oberst. Of hij goddeau leest weten we niet, in elk geval lijkt het er op dat hij zelf ook vond dat er iets recht te zetten viel. Met een elfkoppige band die volledig in het wit is uitgedost, bloemrijke podiuminkleding en een backdrop met liveprojecties mag er van enig showmanship sprake zijn, maar vooral: muzikaal zit het ook snor. Al maakt Oberst het zijn publiek niet gemakkelijk. Veel bekende nummers moet dat immers niet verwachten: op vier nummers na, wordt enkel het recente Cassadaga geplugd.
Dat is niet Obersts beste plaat, maar live groeien de sterkhouders ervan uit tot ware hymnen. Nieuwe single "Hot Knives" is een eerste hoogtepunt, "If The Brakeman Turns My Way" een ander. Voor elke song voorziet de band — soms met twee drums, nu eens met strijkers, dan weer zonder, occasioneel een trompetje — de juiste inkleuring, en zeker "Soul Singer In A Session Band" wint hierdoor aan impact in vergelijking met de albumversie.
Uit het al te verguisde Digital Ash In A Digital Urn diept Oberst "I Believe In Symmetry" op dat nu een countryjasje krijgt aangemeten waarmee het probleemloos op I’m Wide Awake It’s Morning had kunnen staan pronken. Van op die vijfsterrenplaat passeren dan weer "At The Bottom Of Everything" en "First Day Of My Life", dat helaas niets wint bij deze versie in volledige bezetting. Ergens tussendoor volgt het veel oudere "The Calendar Hung Itself" van op Fevers And Mirrors.
Zonder veel poeha of overdreven bindteksten leverde Bright Eyes een puik optreden af dat met zijn uurtje maar een smaakmaker was van wat voor triomf een zaalshow in deze stijl had kunnen zijn. We verspillen niet meer woorden dan nodig aan onze conclusie: Bright Eyes was geweldig en terecht dé headliner van Dour. Zou er nog een optreden afkunnen, deze herfst?
