Billie King :: ”We hebben het onszelf aangedaan”

Het stof is gaan liggen en Billie King herademt. Na de zomer van 2006 waarin ze al snel in het diepe werden gesmeten, doen de meiden het dit jaar een pak kalmer aan. Ook frontlady Tine Reymer: "die tweede plaat zit nog héél ver in mijn achterhoofd."

enola: Het is intussen een jaartje geleden dat Billie King begon op te treden. Wat zijn je indrukken?
Tine Reymer: "Ik heb er een goed gevoel bij, in die zin dat het…vordert. Het gaat niet ongelooflijk snel, daarvoor kunnen we te weinig samen repeteren. Maar ik merk wel bij elk optreden dat we een stapje verder kunnen zetten. We hebben intussen een nieuwe bassiste, Ruth Verhelst. Die speelde vroeger nog bij Novastar en had eerder al onze eerste bassiste Chantal Willie vervangen toen die enkele maanden naar Zuid-Afrika was getrokken. Nu blijft Chantal misschien wel voorgoed daar, en komt Ruth permanent op bas. Ze is heel fijn om mee te spelen, heeft een andere stijl dan Chantal. Ze is meer dan ons met electronica bezig, en speelt ook pompender."

enola: Zal dat invloed hebben op jullie manier van spelen, of op de volgende plaat?
Reymer: Weet je, die volgende plaat zit nog héél ver in mijn achterhoofd, hoor. Nu denk ik wel: ’komaan, electronica boven, en we gaan de boel meer vooruitduwen’, maar uiteindelijk kan je niet anders schrijven dan hoe je in elkaar zit. Op onze eerste plaat kan je goed horen hoe ik me de voorbije paar jaar heb gevoeld, hé. Die plaat is behoorlijk zacht. Nu hoop ik dat het voor een volgend album meer naar de andere kant zal overhellen, maar ik kan zoiets moeilijk in een bepaalde richting duwen. Als ik begin te schrijven, komt alleen datgene eruit wat eruit moet. Ik kan geen liedje beginnen schrijven als ik op voorhand al beslis wat het tempo zal zijn en welke akkoorden ik zal gebruiken. Dat werkt gewoon niet."
"Ik speel ook met het idee om in het Frans te beginnen schrijven. Ik deed dat vroeger bij Flowers For Breakfast ook wel eens. Ik vind het een heel muzikale taal en ik zing er graag in. Misschien wordt onze volgende plaat wel een mengeling tussen Engels en Frans. Hm, een album met vier schijfjes, daar zie ik wel wat in. Eentje in het Engels, eentje in het Frans, en dan nog een rustige en een meer stevige plaat. (lacht) Héél ambitieus plan, maar we zien wel wat ervan komt."

enola: Die nieuwe plaat is nog toekomstmuziek, wat is er nu dan aan de orde? Elkaar beter leren kennen op het podium?
Reymer:: "Ja, dat vooral. Nu, schrijven doe ik sowieso liever alleen. Ik vind dat heel raar, samen met anderen een nummer schrijven. Meestal gebeurt zoiets ’s avonds, als ik plots een idee krijg. Dan begin ik in mijn hoofd wat woorden bij elkaar te plaatsen, zing ik eens een zinnetje. Dan ga ik achter mijn piano zitten en klungel ik erop los tot er zich iets vormt waarvan ik denk dat het wel eens een goed nummer zou kunnen worden. Alleen heb ik daar nu geen tijd voor omdat ik veel te veel met mijn gezinnetje bezig ben. Daar kruipt enorm veel energie in."

enola: Je schrijft de nummers zelf, maar ik neem aan dat de rest van de band toch ook enige inbreng heeft in hoe de songs klinken?
Reymer: "Natuurlijk. Zeker een viertal nummers van op There You Go, My Love klinken live een pak anders dan op plaat. Die songs zijn veel veranderd tijdens repetities en livesets, gewoon omdat andere meisjes ideeën hadden om zo’n song op de een of andere manier te verbeteren. ’Het is eigenlijk heel fijn als het op die manier bougeert."

enola: Jullie doen het rustiger aan deze zomer, een bewuste keuze. Zijn jullie er vorig jaar iets te snel ingegooid?
Reymer: "We hebben het onszelf aangedaan, natuurlijk. Dit jaar is het kalmer, we spelen bijvoorbeeld ook in jeugdhuizen en zo. En in het najaar staat er een tournee langs culturele centra gepland."

enola: Volgens mij vaart jullie muziek daar wel bij. De geborgenheid van zo’n cultureel centrum past toch beter bij Billie King dan pakweg een festivalweide?
Reymer: "Zeker wat onze eerste plaat betreft, heb je gelijk. Er zijn nu sowieso een aantal kalme nummers die we niet spelen in een club of op een festival, gewoon omdat we al genoeg nummers hebben en omdat je het in zulke situaties toch liever wat steviger wilt doen. Ik ben wel blij dat we nu gewoon rustig kunnen musiceren. Niet dat we begrafenismuziek willen spelen, maar je kan wel gebruik maken van een bepaald soort atmosfeer die toelaat om heel kleine, pure versies van de nummers te spelen. Daar kijk ik wel naar uit, want het is een heel andere richting dan wat we tot nog toe hebben gedaan. Uiteindelijk denk ik wel dat we aan beide zijden thuishoren, zowel op festivals als in culturele centra."

enola: Nog voor de plaat werd uitgebracht vertelde je me dat je nooit recensies las. Is dat nu nog zo? De kritieken waren toch behoorlijk lovend?
Reymer: Ja, maar dan nog! (lacht) Kijk, ik lees die dingen niet omdat het gewoon de subjectieve mening van één mens is. Of die onze muziek nu goed of slecht vindt, maakt op zich al niet meer uit. Natuurlijk is het heel fijn als mensen je komen vertellen hoe goed ze je plaat vinden. Uiteindelijk hoor ik de meeste dingen toch hoor, vooral mijn lief (acteur Peter Van den Begin, md.) kan zijn mond niet houden. Toen hij de recensie van Humo las (waarin Humo’s (cv) getuigt dat hij met krop in de keel heeft geluisterd, md.), zat hij me de hele tijd aan te porren. ’Amai schatteke, dit moet je lezen.’ Waarop ik zeg dat ik het niet wil lezen en hij voorstelt het voor te lezen. (lacht) Toegegeven: het was een heel mooie recensie. Maar mijn punt blijft hetzelfde."

enola: Ook wat respons van fans betreft? Ik denk niet dat er één lid is van Billie King dat géén MySpace-account heeft. Er begint zich online toch een heuse fanbase te vormen, heb ik de indruk.
Reymer: (gemeend verbaasd) "Serieus? Dan moet ik toch eens gaan kijken. Ik hou me daar eigenlijk helemaal niet mee bezig. Nu ga ik als een saaie huismoeder klinken, maar tussen de afwas en de pampers door heb ik zelfs geen tijd om liedjes te schrijven, laat staan om op dat MySpace-gedoe te zitten. Ik krijg dat genoeg te horen hoor, hoe een artiest tegenwoordig die dingen kan gebruiken om bekender te worden, maar voor mij hoeft dat allemaal niet. Het is trouwens ook wel heel gemakkelijk om te lezen wat er op je MySpace allemaal geschreven wordt door anderen, want meestal zijn dat vanzelf al fans en schrijven ze sowieso niets dan goeie dingen. Ik heb nog nooit iemand zien schrijven wat voor kakmuziek we wel niet maken. Confidence boost, oké, maar meer ook niet. Mijn dochter zal zich daar later maar mee moeten bezig houden, als Peter het beu is geworden." (lacht)

enola: Je liet al vaker verstaan dat je je als oudste bandlid zo’n beetje de bomma van Billie King voelt. Wat moet een mens zich daarbij voorstellen?
Reymer: (triomfantelijk) Dat klopt niet meer, hoor. Ruth, onze nieuwe bassiste, is ouder dan ik. Ik vind het goed zo. Het is fijn om niet altijd zelf het oude wijze orakel te moeten uithangen. We zijn allemaal verschillende karakters, maar van een generatieclash is alleszins geen sprake."

enola: En het feit dat jullie allemaal vrouwen zijn maakt helemaal niets uit?
Reymer: "Jawel, in die zin dat meisjes veel indirecter en omfloerster met elkaar communiceren. Onlangs moest ik voor een televisieprogramma een liedje spelen met vier mannen, en die zeiden elkaar kort en krachtig wat goed en niet goed was. Ik schrok ervan, maar uiteindelijk is alles op die manier wel duidelijk en direct, en verlies je geen tijd. Misschien moet ik toch ook wel meer moeite doen om op die manier te spreken of dingen uit te leggen."
enola: Maakt het muzikaal een verschil?
Reymer: (snel) "Nee, hoegenaamd niet. Het gaat er gewoon om of iemand een goeie muzikant is. En zelfs dat is relatief. Er zijn mensen die amper twee akkoorden kunnen spelen maar toch goeie muzikanten zijn. En vrouwen… ik denk dat dat er weinig toe doet. Ik denk op een podium zelf toch niet ineens ’hé, hier staan vier meisjes rond mij.’

enola: Hoeveel tijd heb je destijds moeten steken in het uitleggen waarom je een all female band wilde?
Reymer: "Wat denk je? Veel, hé. Waarom? Omdat het iets ’raars’ is, zeker. Het bestond in België nog niet voor ons. Een vrouwenband is nog te veel een synoniem voor een paar wulps geklede dames die amper kunnen zingen, om het grof te stellen. Neem nu The Pussycat Dolls, of hoe heten ze? Zoiets is zeker graaf om te zien, ik kan me voorstellen dat dat best geil is. (lacht) Maar met muziek heeft het niet veel te maken."
"Ik snap die vraag wel, maar tegelijkertijd ook niet. Als vijf gasten een band beginnen, gaat geen enkele journalist zich afvragen waarom ze er in hemelsnaam geen vrouw hebben bijgenomen. Ik hoop dat meer en meer meisjes zich aan rockmuziek willen wagen en dat het over een aantal jaren heel normaal is om een groep met enkel vrouwen te zijn. Wij zijn zelf ook absoluut geen pioniers op dat vlak he, er zijn altijd meidengroepen geweest, ook met goeie muzikantes."

enola: Je haalde het in het begin van dit interview al aan: het is moeilijk om alle bandleden samen te krijgen. Hoe zie je dat aflopen? Die tweede plaat gaat er uiteindelijk wel moeten komen.
Reymer: "Ik denk dat we er iets langer over gaan doen dan de doorsnee band om dat tweede album af te krijgen, maar ik lig er absoluut niet wakker van. Een mens moet prioriteiten stellen. Mijn kindje is nu gewoon het belangrijkste. Ik zal wel rustig aan die tweede plaat blijven werken en uiteindelijk komt het wel op z’n pootjes terecht. Dat is mijn instelling bij alles wat ik doe. Praktisch zal het soms lastig worden en zullen we wel eens een belangrijk concert moeten afzeggen omdat iemand niet kan. Maar voorlopig doet dat probleem zich nog niet echt voor. We hebben ook geen deadline voor de volgende plaat. Bij het platenlabel durven ze wel eens achter mijn gat zitten, maar dat is toch ook vooral om te lachen. Het is een heel andere manier van denken. Sommige artiesten maken twee platen op een jaar, anderen doen er veel langer over. Je kan zo’n proces moeilijk in een tijdsschema plakken, vind ik."
enola: Nick Cave doet het nochtans. Die staat op, zet zich nine to five achter een piano en levert op de klok een nieuw album af.
Reymer: "Nu moet ik opletten met wat ik zeg, maar hij is ook geen mama, hé. Ik denk dat het, met alle respect, voor een vader toch gemakkelijker is afstand te nemen van zijn gezin om bijvoorbeeld aan muziek te werken. Dan is de moederrol toch iets intensiever."

enola: Genoteerd! Journalisten trekken graag vergelijkingen. In recensies over Billie King keerden voor jou overwegend twee namen terug: An Pierlé en PJ Harvey. Kan je je daarin vinden?
Reymer: "In de zin dat ik van allebei fan ben wel, ja. Maar om ons met hen te vergelijken, dat vind ik iets te kort door de bocht. ’Een meisje dat zingt en zelf haar nummers schrijft, dat is An Pierlé!’ Zo werkt het niet, hé. Idem voor PJ Harvey. Als muziek je ergens aan doet denken, komt er al snel zo’n kadertje bij. Ik luister zeker niet naar andere muzikanten om inspiratie op te doen. Ik denk dat je iets bewondert, net omdat je dat ook in jou hebt. Waarom vind je iets goed? Omdat het bij jou een gevoelige snaar raakt. Dan heeft het niets te maken met iets of niemand nadoen, dan gaat het gewoon om eenzelfde gevoel van smaak of esthetiek dat je deelt met andere artiesten."
"Ik begrijp wel dat mensen zulke namen nodig hebben om je muziek te kunnen plaatsen. Dat is trouwens een van de moeilijkste vragen die er zijn: ’wat voor muziek maken jullie?’ Meestal antwoord ik ’popmuziek’, gewoon omdat dat zo ladingdekkend is dat je er nog alle kanten mee uit kunt."

enola: Troy Von Balthazar vindt het nooit een compliment als je zijn muziek ergens mee vergelijkt, omdat hij zo hard zijn eigen ding wil doen.
Reymer: Dat vind ik toch zeer arrogant. Denkt die dan dat hij het warm water heeft uitgevonden en dat hij zo uniek is dat hij met niets te vergelijken valt? Alles is al eens gedaan, hoor. Als het geen vijf jaar geleden was, dan wel vijfhonderd jaar geleden."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 3 =