The Nightwatchman :: One Man Revolution

“This Machine Kills Fascists” stond er ooit te lezen op de gitaar van folklegende Woody Guthrie. Tom Morello heeft er zijn eigen draai aan gegeven. “Whatever It Takes” staat er op de gitaar die Morello vastheeft op de hoesfoto. Hebben we hier te maken met een nieuwe Woody Guthrie? Laat u niet in de luren leggen, The Nightwatchman komt nog niet in de buurt van Guthrie.

Ooit vuurde Tom Morello knalharde gitaarriffs af op volle festivalweides, in de hoedanigheid van gitarist van Rage Against The Machine. Nu vond Morello het tijd worden om zijn bestaan als muzikant te gebruiken, of misbruiken zo u wil, om zijn visie op de wereld en zijn politieke engagement vorm te geven. Met meestal niet meer dan een akoestische gitaar en mondharp probeert The Nightwatchman op het dertien nummers tellende One Man Revolution zijn bestaan als singer-songwriter waar te maken. Morello gaat te werk volgens de aloude wetten van de folk, en wijkt hier slechts zelden van af.

De man kent ongetwijfeld zijn klassiekers. Springsteens tijdloze meesterwerk Nebraska is nooit ver weg. “Flesh Shapes The Day” lijkt zelfs regelrecht te verwijzen naar “Johnny 99” uit Nebraska. Dezelfde uithalen en Morello die tracht om zo “roots” mogelijk te klinken. Maar schijn bedriegt. Waar iemand als Springsteen met Nebraska een tijdloos muziekdocument afleverde dat nog altijd zijn invloed op vele singer-songwriters heeft, zal One Man Revolution van The Nightwatchman niet meer dan een niemendalletje in de muziekgeschiedenis blijken.

Natuurlijk is het gitaarwerk goed verzorgd, en Morello slaagt erin om effectief de snaren te beroeren. Zowel de zang als de nummers missen echter diepgang en overtuigingskracht. Het album opent nog veelbelovend met “California’s Dark”, maar hoe verder het album vordert, hoe duidelijker het wordt dat het bij het gros van de songs ontbreekt aan een pakkende melodie of een originele insteek. Een uitzondering vormt “The Road I Must Travel”, een redelijk uitbundig nummer dat meer naar de Ierse folk neigt en waarin Morello origineler klinkt en de melodie wel blijft hangen.

Dylan, Cash, Springsteen en Guthrie, allemaal referenties die aangevoerd kunnen worden na het beluisteren van One Man Revolution van The Nightwatchman, alleen weet Morello nooit ook maar in de buurt te komen van genoemde referenties. Het lijkt te zeer een pose die Morello aanneemt, in plaats van echt iets toe te voegen. “I’m a one man, I’m a one man revolution”: Morello als leider van zijn eigen eenzame revolutie. The Nightwatchman is er voor alle verstotenen van deze aarde. Nobele man die Morello. Alleen ligt het er allemaal net iets te dik op om nog geloofwaardig te kunnen zijn.

One Man Revolution is goed geprobeerd, maar overtuigt te weinig. Het statement “Whatever It Takes” op Morello’s gitaar lijkt duidelijk te maken dat hij zijn eigen revolutie nog wel even zal voortzetten. Of hier veel mensen op zitten te wachten is echter twijfelachtig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vijf =