Black Snake Moan




113 min. / VS
/ 2007

De prijs voor de beste affiche van het jaar mag
‘Black Snake Moan’ nu al met plakkerige handjes komen afhalen. Een
trashy Christina Ricci aan een dikke ketting die stevig
wordt vastgehouden door een coole Samuel L. Jackson in een
vuil marcelleke. Sensationeel, politiek incorrect, maar zo
verleidelijk uitnodigend dat je een slabbetje nodig hebt om het
kwijl dat van je onderlip wegglijdt op te vangen. Maar wie hoopt op
een sappig exploitatiefilmpje in de smerigste Russ Meyer-traditie,
mag de broek snel terug dichtknopen. ‘Black Snake Moan’ ziet er dan
misschien wel uit als een vies filmpje voor geniepige vetzakjes,
maar eigenlijk is het een opvallend conservatieve parabel over een
verbitterde groentenboer en zijn queeste om een wanhopig sletje te
genezen van de jeuk tussen haar benen. Onder begeleiding van de
zalvende blues gaat regissseur Craig Brewer op zoek naar hartzeer
en verlossing in het diepe, snikhete zuiden van Memphis, Tennessee.
Zip-a-dee-doo-dahyippie-ka-yee motherfucker!

Het gaat niet goed met de in een sombere stemming verkerende
Lazarus (Samuel L. Jackson). Zijn vrouw heeft hem nog maar pas
verlaten voor zijn bloedeigen broer wanneer hij een halfnaakt, in
elkaar geslagen wicht op zijn oprit vindt. De voor afval
achtergelaten blondine is Rae (een wel heel schaars geklede
Christina Ricci), een lokale nymfomane die na een avondje feesten,
drugsen en neuken op de verkeerde lul is gevallen. Haar vriendje
(Justin Timberlake die met babystapjes leert acteren) is naar de
oorlog vertrokken, en de door jeugdtrauma’s gekwelde Rae heeft
duidelijk hulp nodig. Lazarus is ervan overtuigd dat de zottin met
het spannende korte jeansbroekje voor een reden op zijn pad is
geplaatst en is vastberaden haar te genezen van de
seksdemonen…door haar met een ketting vast te hangen aan zijn
radiator. Hallelujah!

Dat is zo’n beetje de misleidende aanzet van ‘Black Snake Moan’,
de toch wel interessante opvolger van Craig Brewer, die een paar
jaar geleden opviel met zijn niet onaardige debuut ‘Hustle & Flow’. Hier
nooit uitgebracht in de zalen (blijkbaar een populaire trend de
laatste tijd), maar hoofdrolspeler Terrence Howard kreeg er wel een
terechte Oscarnominatie voor en de song ‘It’s hard out here for
a pimp’
wón er effectief eentje. ‘Black Snake Moan’ krijgt
blijkbaar wel een kans in de bioscoop en daarvoor geef ik met veel
plezier een goedkeurend en aanmoedigend applausje.

Net zoals bij zijn eersteling bouwt Brewer zijn film op rond
muziek. Niet als ondersteunend middel, maar als metaforische rode
draad en onsubtiel uitgespeelde symboliek. Muziek is belangrijk
voor de regisseur en dat laat hij graag zien en horen. Deze keer
wordt de rap ingeruild voor z’n iets meer gewaardeerde grootvader,
de blues. De toon wordt origineel gezet door legende Son House zijn
zegje te laten doen over de essentie en aantrekkingskracht van de
muziekstroming. Brewer slaagt er opnieuw in om zijn muziekliefde om
te zetten in en sfeervolle filmtaal die krachtig wordt ingezet om
het drama en de intensiteit van het verhaal sterker en pittiger te
maken. Een aanpak die twee geweldige culminatiepunten bereikt: het
overdonderende (letterlijk) elektrische gitaarwerk van Lazarus, die
de titelsong ‘Black Snake Moan’ (van Blind Lemon Jefferson)
uitzweet met de blonde nymf aan zijn been gekluisterd, en een
zwoele dansscène waarin hij z’n stomende gospel nog eens mag
overdoen in een terug tot leven gewekte bluesbar. En ja hoor, Sam
de man zingt en speelt het allemaal echt. Respect.

Maar even terug naar die ketting en die op seks beluste
stoeipoes, hoor ik de ondeugende P-magazine-abonnee al denken. Wel,
mademoiselle Ricci (ooit nog creepy schattig als Wednesday
in ‘The Addams Family’) hangt inderdaad na een dik half uur met
haar trailer trash-kont vast aan de radiator van de grote
boze zwarte man. En dat is heel even zowel opwindend, interessant
en verontrustend om naar te kijken. Maar Brewer doorpriemt de
intrigerende taboe’s niet echt (ras, seks en geloof worden in een
bijna provocerende knoop gedraaid) en blijft enkel braaf flirten
met de grenzen van de absurde en slechte smaak. Misschien maar best
ook, want hoe appetijtelijk Christina nog aan dat metalen ding mag
hangen, het is ook een beetje onnozel, ongeloofwaardig en van de
pot gerukt. Brewer weet dat en na een paar geslaagde visuele- en
situatiegrappen met de blanke hoer aan de ketting, begint hij de
symboolzwangere gimmick geleidelijk aan af te bouwen om de
focus naar de relatie tussen gebroken hart-verwanten Lazarus en Rae
te verplaatsen.

Ondanks het ongeloofwaardige concept en het nogal snelle verval
in waterachtig melodrama (tegen het einde van de film is dit
kinky verhaaltje getransformeerd in een prekerige
relatietherapie), blijft ‘Black Snake Moan’ plakken door de prima
vertolkingen van de twee hoofdrolspelers. Een moedige Christina
Ricci voorziet het vlees, maar het is Samuel L. Jackson die het
peperkoeken hartje van de film mag dragen. Sam is een degelijke
acteur, maar hij is ook vervloekt met de onbedwingbare drang om
zich voor elk onzalig project te verhoeren dat hem wordt
voorgesteld. Het doet dan ook veel deugd om hem in ‘Black Snake
Moan’ één van zijn beste rollen sinds ‘Pulp Fiction’ te zien
spelen. Akkoord, hij laat zich typecasten als de vloekende,
bijbelciterende badass nigga, maar hij doet het dan ook
geweldig. En alleen de enige echte Samuel L. Jackson kan dingen als
‘Get yo ass back in my house!’ en ‘that girl ‘ll be on
your dick like snake on shit’
met zoveel overtuiging
debiteren.

‘Black Snake Moan’ blijft een curieus filmpje van momenten, dat
origineler aanvoelt dan dat het eigenlijk maar is. De broeierige
fotografie en precieze mise-en-scène (Christina aan de voeten van
Sam tijdens de onweerscène, fantastisch) laat zien dat Brewer over
visueel talent beschikt, maar als scenarist valt hij half door de
mand. Gelukkig staan klassebak Sam Jackson en een wellustige
Christina Ricci klaar om de meubelen in het blueskot toch min of
meer staande te houden. Nu is het enkel nog wachten op de
laattijdige release van de single ‘It’s hard out here for a
nymph
‘. Misschien iets voor Natalia?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 1 =