Vive La Fête

AB Brussel, 5 mei 2007

Pony’s, een ezel, wat pluimvee en Els Pynoo die haar hond druiven
voedert: de home video die bij het betreden van de zaal speelde,
toonde eens een andere kant van Vive La Fête. Het is een
alternatief tijdverdrijf voor de reguliere support, maar toch
volgde evenzeer die zucht van verlossing toen na een dertigtal op
den duur slopende minuten Danny Mommens de motor opsprong om met de
nodige grootdoenerij zogezegd Brusselwaarts te rijden.

De aanleiding van dit bezoek was natuurlijk de voorstelling van het
binnenkort te verschijnen album ‘Jour De Chance’, dat twee jaar na
het teleustellende Grand Prix volgt. De
ingetogen single ‘La Route’ (het favorietje van Pynoo, zo ontdekten
we) klinkt verrassend, de rest van de tracks die de revue
passeerden toonden meer overeenkomsten met het vorige werk. Een
deel hiervan exploreerde verder het rockgeluid en werd volgens
Mommens beïnvloed door The Clash en The Kinks. Tussen het hardere
materiaal zaten enkele nummers die live pittig doorsmaakten
(‘Télé’, ‘Aventures Fictives’), maar even goed een paar
niemendalletjes die enkel als retrokitsch enige amusementswaarde
vertoonden (‘Tout Fou’, ‘Tout Va Continuer’). Hier en daar hoorden
we ook een terugblik naar de minimalistische melodieën die de groep
destijds op de kaart zetten (‘Stupid Femme’) en die aantonen dat in
deze absurditeit nog steeds hun charme ligt.

De nieuwe songs werden warm onthaald, maar zoals verwacht was het
toch het oude materiaal dat de zaal liet exploderen. Hiervan werd
een gulle portie mooi verspreid over de set gesmeerd zodat de
feestroes nooit echt doorbroken werd. Tijdens ‘Nuit Blanche’
schoten de eerste armen al de lucht in, bij een sprankelend
‘Schwarzkopf’ sprongen de eersten op en neer en tegen de
hysterische finale van ‘Noir Désir’ was een moshpit ontstaan die
bijna een kwart van de zaal in beslag nam. Het verleidelijke ‘Hot
Shot’ en een energieke versie van ‘La Vérité’ brachten ons bijna
tot een laattijdige verzoening met ‘Grand Prix’, die later in de
kiem gesmoord werd bij de hereniging met het ongeïnspireerde
‘Machine Sublime’. Toch moeten we toegeven dat we in het slotluik
ook volledig loos gingen op het tevoren o zo flets bevonden ‘2005’,
al zat de plaatsing tussen twee knallers als ‘Assez’ en
‘Maquillage’ daar ook voor iets tussen. De grote afwezige in het
lijstje was ‘Touche Pas’, dat de groep destijds op de kaart
plaaste, maar wat we te zien en te horen kregen boeide meer dan
genoeg om dit niet als een zwaar gemis te bestempelen.

Hoewel Vive La Fête de laatste jaren in de studio weinig
opmerkelijks gepresteerd heeft, bewezen ze zaterdag nog eens dat ze
als live-act staan voor gegandereerd entertainment. Opmerkelijk is
hierbij de vooruitgang van Els Pynoo, die van prettig gestoorde
tomboy geëvolueerd is naar een sensuele frontvrouw. Ook de
ouwe getrouwe duct tape moest plaatsruimen voor een
lichtjes transparante babydoll (“z’eeft geen beehaa aan!” – het
suggestieve element was ook onze buurman niet ontgaan) waarin ze er
beeldig uitzag, het moet gezegd. Nog steeds kun je bij haar gekir
bezwaarlijk van zangkunst spreken, maar hiermee voorziet ze vrijwel
elk nummer wel van de benodigde je-ne-sais-quoi. De
rolverdeling werkt perfect voor het koppel en het was pas tijdens
de schaarse momenten waarbij Mommens het voortouw nam, dat de show
soms over the top ging. Een gitaar in brand steken aan het
einde van de set heeft misschien wel een wow-effect op de jonge
fans, maar is voorts een afleidingsmanoeuvre waar we in een sterke
set als deze allerminst behoefte aan hadden.

‘Jour De Chance’ ligt op 8 juni in de rekken en wordt verdeeld
door Bang!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =