De Legende


De Snuffel, Brugge, 5 mei 2007

Recent stond Elvis Peeters op scene met Het Paard
Van Nietsche, een literair concert. De reünietournee met Aroma di Amore, de
geweldige wave-band van Peeters en Fred Angst, dateert
alweer van 2 jaar geleden. Er was (is) het elektronicaproject
Schmoll, met
Peter Clasen van Neven. In het
rokerige café van de Snuffel nam de schrijver van het veelgeprezen
De Ontelbaren het podium in met De Legende.

Het concert werd ingezet met ‘Polonaise’, een nummer dat eerder al
als een Aroma di Amore-demo gratis te downloaden was. Het geluid
zat meteen goed: solide aan de jazz refererende poprock en minder
folkie dan voorheen.
Peeters weet zich in de rug gedekt door een kwartet geweldige
muzikanten: Geert Corbeels (toetsen), Chris Carlier (contrabas),
Geert Waegeman (4- en 8-snarigheden) en Koen Van Roy (vuile sax en
drums).
Zij slaagden er meestal in de eeuwig-onstuimige zanger in de maat
te houden. De set bestond uit een mix van nieuwe nummers en tracks
uit de 3 mini-albums die in de jaren ’90 verschenen.

Die nieuwe nummers zouden moeten verschijnen op een nieuw album,
voorzien voor het najaar. Een nieuwe gooi naar de Grote Doorbraak
wordt dat. Dat de kans daarop niet zo heel groot is, zullen ze zelf
ook wel beseffen: dit is toch nog niet de gesneden koek die pakweg
Gorki, Monza of De Mens serveren. Het zou tragisch zijn, mocht dat
wel zo zijn. Hoe fijn ook bepaalde lijntjes van Devos of
Vanderlinden, tegen het spervuur van tekstvondsten van Peeters
kunnen ze niet op! Hij schreeuwt en zingt in zijn eigen zeer
typische bizarre en toch klare taal over seks, filosofie en
honden.

De Nederlandstalige teksten van de groep waren niet aan iedereen
besteed in het café van het backpackershostel. De wellicht
anderstalige toeristen produceerden aardig wat decibels. Misschien
werd Elvis Peeters daardoor geïnspireerd tot het declameren van
zijn ‘Hamer’ […] Hoe zou je klinken als je niets zei? Daarvoor
moest een nieuw gat in je hoofd worden gemaakt. Om de stilte naar
buiten te laten. […]

De Legende trok daarna nog fel van leer met onder meer ‘Bang Blind
Boos’, ‘Hondenlied’ en ‘Maria Wil Dansen’. ‘Ten Dans’ was hun enige
nummer dat ooit op weg leek naar een hit-status, het haalde immers
de PrimaDonna(!)-lijst. Met ‘God Save (gelijk wie)’ kregen we het
felste en interessantste van de nieuwe nummers. Een goede aanzet
voor de finale met het waanzinnige ‘Drijfveer’.

Elvis Peeters wou als bisnummer ‘Sentiment’ hernemen: een
zelfverklaarde potentiële hit die tijdens de set een beetje de mist
in ging. Het publiek wou echter ‘Dodenlied’ en kreeg dat ook. Dat
ze het nummer al jaren niet meer gespeeld hadden, bleek voor de
muzikanten geen probleem en Peeters liet zich door een fan helpen
om de inzet van de laatste strofe te vinden. Misschien juist
daardoor kreeg het nummer de spontaniteit die het dronkemanslied
volledig tot zijn recht liet komen.

Op 23/5 nog in de Molens van Orshoven. Gaat dat
zien!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + 14 =