Marianne Faithfull

Vorig jaar sloeg het noodlot bij Marianne Faithfull toe en moest ze
haar tournee staken voor een behandeling tegen borstkanker. Nadat
ze deze donkere periode overwonnen had, begon de drang om rond te
trekken weer te knagen, want naar eigen zeggen kon ze zich zelfs
niet meer herinneren hoe geweldig het was om op een podium te
staan. Aangezien ze momenteel geen plaat te promoten heeft (het
briljante ‘Before The Poison’ dateert uit 2004 en een opvolger is
pas voor het eind van dit jaar voorzien), besloot ze een speciale
formule te ontwikkelen. Samen met een begeleidend trio (keyboards,
gitaar en drums) stak ze de semi-akoestische performance ‘Songs Of
Innocence And Experience’ in elkaar, die materiaal uit alle fasen
van haar carrière verenigt.

De groupie van weleer is een sympathieke grootmoederfiguur
geworden: Faithfull speelde haar set in een keurige zwarte tuniek
en leren laarzen, counterde het applaus tussendoor met gracieuze
buigingen en grijpt zonder gêne naar haar leesbril om de setlist
mee te volgen. Een beetje zelfspot is op zijn plaats en de vraag
naar een tweede tas thee met honing liet haar dan ook opmerken hoe
zwaar de tijden veranderd zijn. Toch blikte Marianne met plezier
terug op het verleden: bijna elke song werd op voorhand kort in
kader gebracht. Dit leverde enkele pittige anekdotes op, gaande van
het levensverhaal van Joe Henry, wiens strijd tegen de automatische
hamer in ‘Spike Driver Blues’ verhaald wordt, tot de herinnering
aan haar drugsescapades met de Rolling Stones.

De setlist van de avond moet zowat de natte droom van elke
Faithfull-fan geweest zijn: de latere, door critici op handen
gedragen platen werden niet genegeerd, maar met nummers als ‘As
Tears Go By’ een serieuze stap terug in de tijd gezet. Bovendien
had Marianne enkele tracks voorzien die ze nog nooit eerde live
neerzette, waaronder haar sublieme bewerking van ‘Without Blame’ en
‘Something Better’, de bijdrage voor The Rolling Stones’ Rock &
Roll Circus. Het was even gewoon worden om het materiaal uit het
prille begin nu ook met die typische raspende stem te horen die ze
overhield aan de neerwaartse spiraal van drank en drugs in de jaren
zeventig. In het latere materiaal, specifiek voor dit timbre
geschreven, werd echter duidelijk hoe sterk en wendbaar dit
instrument is. Speels in ‘Marathon Kiss’, beschermend bij het door
PJ Harvey neergepende ‘No Child Of Mine’ en poreus in het prachtige
‘Crazy Love’, de samenwerking met Nick Cave uit ‘Before The
Poison’. Tijdens het hele optreden viel geen knik in het
kwaliteitsgehalte op te merken, maar als we toch enkele absolute
hoogtepunten moeten opnoemen, valt onze keuze op de vier fragmenten
uit het ‘Broken English’-album. Vroeg in de set kregen we al een
expressieve versie van ‘Guilt’ voorgeschoteld, later werden we
overdonderderd door de aaneengeregen stevige rockversies van
‘Broken English’ – na vijfentwintig jaar nog niets aan pit verloren
– en het vuilgebekte overspelrelaas ‘Why ‘d You Do It’. De
klassieker ‘Ballad Of Lucy Jordan’ werd nog als eerste bis
opgespaard.

Marianne Faithfull mag op uiterlijk vlak haar Twiggy-allure dan wel
ingeruild hebben voor een Martha Stewart-look met ballen, op een
podium intrigeert ze op haar zestigste meer dan ooit tevoren.
Antwerpen werd getrakteerd op een combinatie van haar recente
projecten, enkele oude hits en verborgen schatten. Goedlachs en
respectvol praatte de gastvrouw de hele avond aan elkaar, een
persoonlijke toets die de avond des te specialer maakte. Na veertig
jaar in het milieu is dit alles behalve een vergane glorie met
nostalgische waarde; ook in de hedendaagse topklasse verdient
Marianne Faithfull dubbel en dik haar plaats.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =