The Shins :: 6 april 2007, Botanique

Ze konden geen betere dag uitpikken om nog eens Brussel aan te doen. Want niets doet de muziek van The Shins meer eer aan dan die eerste echte lentedagen: het leven lijkt bol te staan van verliefdheid, de zon doet zelfs de grootste beroepsbesognes wegsmelten en de eerste rokjes komen vol vertrouwen buiten.

Bijna dag op dag drie jaar na hun vorige passage staan The Shins opnieuw in de Botanique. In een grotere zaal en met een publiek dat héél wat talrijker en enthousiaster is. En de groep? Die levert goed gerodeerd een show af die mikt op de nóg grotere zalen, waarin ze in de Verenigde Staten al even spelen.

Hoe hard ze hun best ook doen met een stevig rocknummer in de bissen, The Shins is geen rockgroep. Deze heren uit Portland, Oregon brengen popmuziek in de beste zin van het woord: melodie is het sleutelwoord dat in vette letters op de muur van het repetitiehok staat geschilderd. "Als de zon kon kiezen, koos ze The Shins", dat soort slogans. Dat krijg je natuurlijk als je opgroeit in Albuquerque, New Mexio: hot and sunny, everyday en dus krijgt zelfs een trieste tekst als "I want to bury in the yard/ the grey remains of a friendship scarred" (uit "Kissing The Lipless") een uiterst aanstekelijke zanglijn. Mét handclaps en aanmoedigingskreetjes.

En er wordt vanavond lustig meegeklapt en geschreeuwd, want de jongens van The Shins hebben langzamerhand ook op het oude continent hun publiek gevonden. Van bij opener "Sleeping Lessons", die prachtig openbarst na een aarzelend begin, merk je dat deze groep grotere zalen dan de Orangerie gewoon is. Het geluid is vol (en aanvankelijk enigszins modderig, zodat zanger James Mercer wat verdrinkt) en de groep speelt strak en bijwijlen punkachtig hard. Dat de subtiliteit die The Shins op plaat kenmerkt op die manier vakkundig de nek wordt omgedraaid, is nevenschade die nu eenmaal bij een optreden hoort. Wat overblijft zijn songs die ook zo overeind staan.

James Mercer en groep hebben nu eenmaal van die songs die een mens doet noteren "wat een melodieën, WAT EEN MELODIEËN!!!" De geluidsmix die min of meer op stadions afgestemd lijkt, benadrukt dat nog eens door het "ooh-ah-ooh"-refrein van single "Phantom Limb" extra op te pompen. Het zijn van die momenten dat Chokri bijna geen keuze heeft: deze groep hoort op een zomerfestival. En het nieuwe Marktrock zal hen niet vragen.

De groep overrompelt met een openingssalvo waarin de beste nummers van het nieuwe Wincing The Night Away gebundeld worden, en gooit er meteen hoogvlieger "Kissing The Lipless" achteraan. Om de overwinning helemaal veilig te stellen, knalt de groep er meteen nog "Mine’s Not A High Horse", "Girl Inform Me" en doorbraakhit "New Slang" tegenaan.

Daarna volgt nog zo’n supermelodie, "Turn On Me", en een erg potige versie van "Turn A Square". Maar om één of andere reden zinken de heren hier toch een beetje weg in een moeras van middelmatigheid. Met de eerste slappe bisnummers krijgt de groep de aandacht ook niet meteen opnieuw te pakken. Tot nog één keer de puntjes op de i gezet worden: "So Says I" wervelt en knettert, het publiek gaat nu helemaal op in een enthousiast meehobbelen. Want de zon mag buiten dan ondergegaan zijn, in het hart van de aanwezigen is de zomer aangestoken.

The Shins is het muzikale equivalent van een zwoele zomeravond. Met deze winter-die-geen-winter-wilde-worden, weet je maar nooit hoe juli en augustus zullen uitdraaien: wij namen met dit optreden alvast een voorschot. En als de zon deze zomer tóch schijnt, dan hebben we gewoon dubbel geluk gehad. Met The Shins erbij kan het leven leuk zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 9 =