Nine Inch Nails + Ladytron

Dertien jaar geleden was het dat Nine Inch Nails in Vooruit hun
vorige gig in een Belgische zaal gaf. Passages op Werchter in 2000
en 2005 werden natuurlijk ten zeerste geapprecieerd, maar als top
of the bill heeft het toch altijd nog dat ietsje meer. In net geen
twintig jaar tijd haalden ze industrial uit de underground naar de
mainstream en is de groep uitgegroeid tot een levende legende
binnen het alternatieve rockcircuit. Een uitverkocht Sportpaleis of
Vorst is dit indachtig allerminst een utopisch denkbeeld, maar
gelukkigl werd gekozen voor de optimale muzikale ervaring in plaats
van de meest lucratieve optie. Twee avonden op rij werd de AB
gereserveerd en het was in november dan ook slechts een kwestie van
een goed uur alvorens beide data uitverkocht waren. Samen met een
twaalfhonderdtal andere lucky few ging het zondagavond met
torenhoge verwachtingen richting Brussel voor wat hier en daar op
voorhand al hét rockconcert van het jaar genoemd werd.

Het was nog voor achten toen Ladytron de al
behoorlijk goed gevulde zaal mocht opwarmen. Hoewel dergelijke
acclimatisering geenszins nodig was, gaat een portie electroclash
van deze Britten er toch steeds in. Trent Reznor staat erom
bekend
bij elke tour een kwaliteitsvol voorprogramma te voorzien en bij
deze heeft de man zijn reputatie alweer waar gemaakt. Na drie puike
langspelers is het vreemd dat Ladytron hier nog steeds op geen al
te grote naambekendheid kan teren. De voor de gelegenheid iets
donkerder getinte set, met een toets van wave en EBM, was alvast
nog eens een mooi staaltje van hun kunnen en een veel aangenamer
manier om af te tellen tot de main act dan
gewoonlijk.

Na afloop van de opwarming was het wachten op een aftrap die in ons
hoofd met het effect van een kopstoot van Oscar de la Hoya aankwam.
Groot was de verbazing toen Reznor en co nonchalant het podium
kwamen opwandelen en met de zaallichten aan zonder enige opbouw aan
de set begonnen. De eerste indrukken van opener ‘Somewhat Damaged’
gingen zo verloren, maar tegen de inzet van ‘Last’ was het
adrenalinepeil al naar het maximum gestegen. In tegenstelling tot
wat we enkele weken geleden op de ‘Besides You In
Time’-concertregistratie konden zien werd deze keer geen beroep
gedaan op immense schermen die elke song van de passende animatie
voorzagen, maar was qua inkleding back to basics het
credo. In de besloten sfeer van de AB waren de lichtstrips tegen de
achterwand en enkele spots ter ondersteuning dan ook meer dan
voldoende. Niet alleen op dat vlak was er weinig veranderd in
vergelijking met de Vooruit-date uit 1994, ook bij de setlist werd
voor retro geopteerd. Van de twintig songs op het menu kregen we er
vijf uit ‘Broken’ (1992) en negen uit de periode van The Downward Spiral
(1994) voorgeschoteld. Niet dat je ons daarover hoort klagen, want
deze selectie zorgde voor een blij wederzien met enkele oude
favorieten als ‘Ruiner’ en ‘Wish’, die door de jaren heen alleen
maar energierijker zijn gaan klinken en voorzien van snoeiharde
gitaren onbetwiste hoogtepunten opleverden. Memorabel was zo ook de
aaneenschakeling van de dreigende instrumental ‘Help Me I’m In
Hell’ en het naar een apotheose toewerkende ‘Eraser’.

Spreken van hoogtepunten is een relatieve zaak, want Nine Inch
Nails speelde zondag een set die zonder overdrijven een
aaneenschakeling van climaxen was. De ondertussen iconisch
gewondern singles als ‘Burn’ en ‘Closer’ zorgen live natuurlijk nog
steeds voor verhitte taferelen, maar ook Joy Division-cover ‘Dead
Souls’ is ondertussen uitgegroeid tot crowd pleaser hoewel
de track uit de ‘Downward Spiral’-sessie oorspronkelijk in een
hoekje van de soundtrack van ‘The Crow’ terecht kwam. Anderhalf uur
lang aten de aanwezigen uit de handen van de heer Reznor. Een vroeg
geprogrammeerd ‘Heresy’ creëerde al een actieve moshpit, ‘March Of
The Pigs’ gooide meteen hierna alleen maar olie op het vuur en aan
het einde van ‘Piggy’ wakkerde een in het publiek gegooide
microfoon de participatie nog verder aan.

In de tweede helft van de set was er meer plaats voor recenter
materiaal, dat tussen de klassiekers door op een even warm haal
getrakteerd werd. Niet onverdiend ook, want With Teeth-singles
‘Only’ en ‘The Hand That Feeds’ klonken live snediger dan op plaat
en ook de op het eerste gehoor nochtans weinig overtuigende nieuwe
single ‘Survivalism’ kwam veel sterker dan verwacht uit de hoek.
Doorheen de hele avond was een lichtjes gedateerd ‘Gave Up’ dan ook
de enige kleine verzakking op de weg, hoewel geen van de aanwezigen
dit aan zijn hart liet komen.

Aaron North poogde in de frontlinie met enige gitaaracrobatie nu en
dan de aandacht nog even naar zich toe te trekken, maar aan de
overkant van het podium had bassist Jeordie White, vroeger nog
onder het bewind van Marilyn Manson als Twiggy Ramirez, de les
beter in zijn oren geknoopt: Nine Inch Nails is Trent Reznor.
Hoewel de man naar gewoonte verbaal weinig contact met zijn publiek
zocht, dwong hij met zijn uitstraling alle ogen resoluut in zijn
richting. Op een podium vindt hij duidelijk een uitlaatklep voor de
demonen die hem de voorbije decennia frequent geplaagd hebben.
Reznor stond met volle overtuiging op het podium en was doorheen de
set één brok energie. ‘Hurt’ fungeerde als enig rustpunt van de
avond, maar klonk hierdoor fragieler dan ooit en verving de
daveringen van het trommevlies even door rillingen rond de
ruggegraat.

De set van zondag leek grotendeels een reis terug in de tijd en
legde duidelijk de klemtoon op ‘The Downward Spiral’ in plaats van
het aankomende ‘Year Zero’. Hieromtrent geen geklaag echter, want
alle verwachtingen werden ingelost en meer dan eens overtroffen. In
een volgepakte en opgefokte AB was een snoeihard Nine Inch Nails
een aanval op enkele vitale organen, maar zonder meer
legendarisch.

‘Year Zero’ is op 17 april uit bij Nothing/Interscope.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + achttien =