Fujiya & Miyagi :: Transparent Things

De film- en muziekindustrie heeft nooit uitgeblonken in consequentheid of transparantie. In een nog niet zo ver verleden lag gemakkelijk een slordig half jaar tussen de release van een film of album in Amerika en Europa; vandaag is dat niet langer verstandig. Geen dag nadat een film of plaat uitgebracht wordt, is die immers wel ergens online te vinden.

Het dan ook verbazend dat Transparent Things een half jaar na de initiële release wordt uitgebracht in drie licht verschillende versies: één voor de Japanse, één voor de Amerikaanse en één voor de Europese markt. Dat het album naar een groter label verhuisde, is hier de enige verklaring voor. Wees overigens niet misleid door de groepsnaam; Fujiya & Miyagi is geen Japans duo, maar wel een Brits trio, dat met Transparent Things al aan zijn derde album toe is.

De groep uit Brighton blijft zweren bij de inmiddels in bepaalde kringen hippe krautrock, maar dwingt die in de structuur van een reguliere rock- en popsong. Af en toe mag het er zelfs behoorlijk poppy aan toe gaan: op "Ankle Injuries" bijvoorbeeld, waar de bezwerende drums zo van Cans "Mother Sky" geplukt lijken te zijn, en prachtig worden verweven met Kraftwerkachtige keyboards, dromerige zanglijnen en gitaarmelodieën die uitnodigen tot een goedkeurend meewiegen.

Het mag wat bezadigder en "moeilijker" met "Collarbone", dat zweert bij een zware bas en steels geplukte gitaar. De jazzy rocktoets herinnert aan de Deutsche Neue Welle uit de jaren tachtig, en smokkelt een kinderliedje in de song. Op "Photocopier" wordt het geheel in afgemeten strakheid gedrenkt, door kortaangebonden ritmes en krakende gitaren. De zanger klinkt als een Japanse Duitser die met de Engelse taal worstelt, en zijn woorden dan maar declameert met dezelfde verbetenheid waarmee de rest van de song gebracht wordt.

"Conductor 71" is een twijfelaar: de mantrisch klinkende drums en spacy keyboards klinken bezwerend, maar in plaats van écht te beklijven, doet het geheel te veel aan een afdankertje van Kraftwerk denken. Compensatie volgt op het titelnummer "Transparent Things": de krautpopsong krijgt een nieuw elan. Keyboards spoelen aan en trekken zich opnieuw terug terwijl de drums het fundament voor de song bouwen. Bijgestaan door de zanger, houdt de gitaar alles als een waakzame strandjutter in het oog.

Hoewel de technieken die Fujiya & Miyagi systematisch hanteren, onderhand herkenbaar zijn – enkel de zompig klinkende bas en solerende gitaar zijn nieuwe elementen – wordt met "Sucker Punch" een degelijke rechtse uitgedeeld. Het is dan ook enigzins verrassend (maar tegelijk ook niet, gezien de interesses) dat bij "In One Ear & Out The Other" de grootstadfunk van de Blaxploitation-soundtracks gekoppeld wordt aan cynische Deutsche Welle postpunkuitbarstingen.

"Cassettesingle" grossiert in nostalgie, met een ode aan de democratische en veelvuldig gebruikte geluidsdrager, die binnen de digitale wereld steeds meer van zijn voetstuk dondert. Het mag dan ook opnieuw wat meeslepender met opwindende drums, breed uitwaaierende keyboards en een loopse bas die geheel zijn drive meegeeft. Dit instrumentale nummer overschrijdt als enige moeiteloos de vijf minuten. Afsluiter "Cylinders" neemt tenslotte alle gas terug en laat zich naar het einde slepen; de keyboards zijn eens te meer dominant.

Het Britse trio Fujiya & Miyagi brengt op Transparent Things een knappe mix van krautrock en Deutsche Welle, maar behoedt er zich voor te diep in intellectuele spielereien of uitgesponnen jampartijen te verzinken. Toch blijft de groep stevig vastzitten in hommages en eerbetoon, hetgeen een eigen stemgeluid in de weg zit. En dat is jammer, want vooral "Ankle Injuries" bewijst dat de groep meer in zijn mars heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 5 =