Is het correct om van een Belgisch trio als COEM te verwachten dat de groep na een fijne plaat als Happiness Etc. met iets nieuws over de brug komt? Of doet een dergelijke band er beter aan gewoon verder te doen met dat waar ze goed in zijn? Met Move/The Mountain laat COEM het publiek een beetje de keuze door beide mogelijkheden voor te schotelen.
Het lijkt alsof COEM wat onzeker is over zijn toekomst, en bijgevolg bij het Belgische publiek ten rade gaat om te vragen hoe het nu eigenlijk verder moet. Met Move/The Mountain levert het Hasseltse bandje immers een dubbele plaat af waarvan de twee delen maar moeilijk met elkaar verzoenbaar lijken. Het is een move die er wel eens toe kan leiden dat het publiek eveneens met twijfels achterblijft.
Een geluk dat COEM nog een klein beetje op zeker speelt. Met Move pikt COEM perfect in op wat het publiek na Happiness Etc. kon verwachten: ingenieuze popsongs waarbij Wilco nog steeds een heel belangrijke referentie lijkt. Indien COEM zijn nieuwe plaat integraal met songs als “Reply”, “Come Home” en “T (For Talkin)” had gevuld, lag er nu een perfect tweelingbroertje voor Happiness Etc. in de rekken.
The Mountain laat echter een totaal andere kant van het beestje zien: het is deze tweede plaat, waarvoor COEM zichzelf naar eigen zeggen een beperkte hoeveelheid tijd in de studio gaf om improviserend tewerk te gaan. Dat de groep hier geen hoge toppen mee scheert, mag niet verwonderen, maar de band zelf lijkt er zich niet druk in te maken. In een viertal tracks wordt geêxperimenteerd met postrock terwijl Praga Khans “Breakfast In Vegas” een psychedelische behandeling krijgt, waardoor het nummer doet denken aan groepen als Pink Floyd of The Brian Jonestown Massacre.
Mogelijkheden tot muzikale groei zijn er dus nog steeds genoeg. Niettemin blijven wij wel een beetje met het gevoel achter dat we met Move/The Mountain maar een halve plaat op ons bord hebben gehad. Move is even kwalitatief als Happiness Etc, terwijl The Mountain nog maar een ruwe schets lijkt. Niets vertelt ons echter dat de ruwe schets niet kan uitgroeien tot iets heel moois.
