Eindejaarslijstje 2006 van Evy Ottermans

Iedereen gelijk, dus mogen ook de fotografen aan hun lijstjesfetisj toegeven middels een top tien van dé concerten van het jaar. Niet onbelangrijk in een tijd waar het (illegale) downloaden ervoor gezorgd heeft dat er steeds meer belang wordt gehecht aan de live performances. Omdat pareltjes van platen nog warmer schitteren na een ijzersterke live set. En omdat goede artiesten ook wel eens minder sterke platen kunnen maken.

  1. John Zorn – Moonchild, 28 november 2006, AB Vergeet 0110. Als er dit najaar één concert stof deed opwaaien was het wel de doortocht van Mike Patton, Trevor Dunn, Joey Baron en –een bijna onzichtbare- John Zorn in Brussel. Een deel van het publiek verliet gedegouteerd de zaal, bekers bier werden naar het podium geslingerd, maar wie wist waarvoor hij gekomen was, sleepte zich na afloop totaal vermorzeld naar buiten. En was daar sadomasochistisch dankbaar om. De juiste woorden ontbreken, maar de diversiteit van het woord ‘fuck’ werd die avond wel rijkelijk geïllustreerd.
  2. John Zorn – Masada, 18 oktober 2006, Nancy Jazz Pulsations Een paar honderd kilometer rijden naar Nancy, om John Zorn te zien, nadat je de doortocht van zijn Masada in je thuisstad hebt gemist, je moet er een beetje gek voor zijn. De grillige Zorn schotelde zijn publiek een virtuoze les "creatief met saxofoon" voor, gevolgd door verbluffende proevertjes van het kwartet Masada en Painkiller. De kracht van Masada schuilt niet alleen in het kunnen van de muzikanten, maar des te meer in het overduidelijke plezier waarmee ze het allemaal brengen, de púre goesting. En daar worden we dan wel weer stil van.
  3. Pere Ubu, 21 oktober 2006, Beursschouwburg Is that fire in your eyes? Yes it is. Drinkt, eet en rookt, gij allen. David Thomas is het bewijs dat je niet in topconditie hoeft te zijn om enkele honderd mannen en vrouwen naar een simultaan hoogtepunt te brengen in een maniakaal intense set.
  4. The Black Keys, 9 oktober 2006, AB Blues is niet enkel voor stereotiep gerimpelde zwarten met elektrische gitaar, maar menigeen bluesliefhebber zal zich in het haar krabben wanneer hij plots twee blanke, jonge gasten het podium ziet bestijgen. Snoeiende gitaarrifs, hysterische drums. Ogen die wegdraaien in pure extase. Het uiterste geven.
  5. Tony Joe White, 19 november 2006, Handelsbeurs Zelfzeker en ontspannen komt alweer een legende het podium op. Laat zich op een stoel zakken, compleet met slangenleren laarzen én gitaarriem, cowboyhoed en zonnebriel. Voor een gezellig onderonsje met het publiek, dat, op een metertje afstand, schijnbaar alleen verzoeknummers toegeschoven krijgt. Met een lekker vette en swampy sound, zoals het hoort dus.
  6. Two Gallants, 10 november 2006, Botanique We houden van drummers, van de immer lachende Joey Baron, van ‘animal’ Patrick Carney van The Black Keys, en van die van Two Gallants. En van diens kompaan natuurlijk. Veel is er niet nodig om een publiek in één set te verzamelen in een wilde moshpit, en daarna weer met een brok in de keel huiswaarts te sturen. Een drum en een gitaar, en good old fashioned, ijzersterke verhalen.
  7. Troy Von Balthazar, 7 december 2006, Botanique Hij mag zichzelf nog zo vaak een slechte singer-songwriter noemen, weinigen slagen erin om zo vrij te spelen met hun loop- en effectpedaaltjes. We waren al onder de indruk van zijn spastische bijdrage aan Les Nuits, tegelijk beangstigend psychotisch als hartvertederend onhandig als hij is. Op zijn tweede keer in de Rotonde, kreeg hij ons helemaal plat.
  8. Hellwood, 5 oktober 2006, AB Club Het was een zeer degelijke act waarmee Jim White en Johnny Dowd het conservatieve Amerikaanse Zuiden naar het –trouwens opvallend jonge- publiek brachten. Sarcastische songs over schuld en boete, het huwelijk en andere alledaagse tragedies. Niet zinderend, alhoewel dat potentieel duidelijk voelbaar was, maar gewoon een boven gemiddeld goed concert.
  9. Thomas Dybdahl, 23 oktober 2006, Botanique Eén van de meest sfeervolle concerten in de rotonde, door een ontwapenende singer-songwriter die zijn charmante songs live nog een trappenhuis hoger weet te tillen. Meteen ook de mooiste sing-along van het jaar, met het publiek als backing vocals voor Dreamweaver.
  10. dEUS – 1juli 2006, Werchter Sigur Ros missen om dEUS te zien vanop de derde rij, beetje chauvinisme, beetje voorgevoel. Als eerste Belgische afsluiter ooit van ‘s werelds beste festival’, hadden ze gewoon geen andere keuze dan de weide plat te spelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 2 =