Taranis :: Because of the Sun (ep)

Jezelf noemen naar een godheid, het heeft nog iets. dEUS deed het.
Zo ook Apollo 440. En kijk eens waar die het gebracht hebben. Het
heeft ook wel iets arrogants want ergens wil je goddelijkheid
uitstralen. Ook kan je de gekste god niet bedenken of hij of zij
was wel eens de inspiratiebron voor een of andere bandnaam. Neem nu
‘Taranis’. Kenners van de Keltische mythologie als we zijn, weten
we dat Taranis de Keltische hogere entiteit was die zorgde voor
donder, kennis en magie. Kenners van de Iberische folkscene van de
jaren tachtig als we zijn, weten we ook dat Taranis een Spaanse
folkgroep was die Keltische invloeden absorbeerde. Gelukkig zijn we
hier niet voor hen maar voor een iets interessanter collectief
namelijk het vrij nieuwbakken viertal dat zich rond het
Oost-Vlaamse Wetteren manifesteert. Nog maar eens een debuut uit
onze eigen Vlaamse klei!

Zoals beginnende groepen wegens economische redenen wel eens doen,
brengt Taranis eerst een EP uit vooraleer verder te gaan met het
langere werk. Vijf nummers krijgen we van dit kwartet rond Thomas
Mortier en daarvan is er maar een dat ons niet geheel bevalt.
Gelukkig staat het pal in het midden, dus weet je na één
luisterbeurt maar half meer dat ‘Animal Tripper’ niet volledig in
zijn opzet slaagt. Het begint allemaal heel leuk: een kruimelige
elektronische begeleiding, Mortier die vocaal heel wat weg heeft
van Dieter Sermeus (The Go Find) en een stevige gitaarinterruptie
die voor de nodige variatie zorgt. Ongeveer in het midden verliest
het nummer de pedalen: het ritme verandert en de vocals gaan over
naar een soort gerap. Het slotgedeelte, want ‘Animal Tripper’
bestaat uit drie delen, is al weer wat beter, maar versterkt het
gebrek aan coherentie. Het is gedurfd om van de normale structuren
af te wijken, maar groepen als Radiohead en Sukilove doen dit een
stuk beter.

‘Listen to the Wail’, of ‘luister naar het gesnotter’ is niet
alleen een titel om de melancholie al boven te halen voor je het
nummer gehoord hebt, het is ook een van de betere songs op ‘Because
of the Sun’. Het tempo is lekker laid back, de refreintjes met
trombone en aha’s zijn bijzonder geslaagd en violen zorgen voor de
gepaste herfststemming. Enkel het uitgesponnen einde had iets
korter gemogen om het nummernog sterker te maken.
Erg passend voor de tijd van het jaar is ‘New Year’s Eve Party
Meeting’. Toch hopen we dat het niemands lijflied wordt voor
oudejaarsavond, want Taranis gaat hier de sombere toer op. Ironie
is hen blijkbaar niet vreemd. De eerste helft van dit andermaal
geslaagd nummer, heeft heel wat weg van een mistroostige Orange
Black. Eenmaal voorbij de helft neemt ‘New Year’s Eve Party’ een
andere gedaante aan en hier is dit wel een stevige zet. Taranis
bouwt langzaam op tot een bescheiden climax waarin Mortier zijn
keel als een even bescheiden Billy Corgan openspert. Het is een
song met twee duidelijke gezichten maar ze slagen erin met elkaar
overeen te komen.
Afsluiter ‘You & Me’ is de langste en meest bevreemdende
kennismaking met dit Wetters viertal. Het bevat gitaren die uit de
psychedelische periode van de jaren zestig lijken te komen, Mortier
die zingt in de stijl van Andrew Falkaus (McLusky) en schreeuwt
alsof hij in een weerwolf van een foute Indiase B-film uit de jaren
zeventig verandert, een knap telefoongrapje, … Kortom: behoorlijk
veel ingrediënten voor een goede song. Jammer genoeg is het hoge
niveau niet constant genoeg om een dijk van een nummer over te
houden.

Taranis bewijst met ‘Because of the Sun’ dat ze zich in
verschillende stijlen thuis voelen en er in slagen sterke nummers
op poten te zetten. Ze hebben een puike zanger in de rangen wiens
gebrek aan stemvastheid alleen maar een voordeel is. Hier en daar
kunnen de songs wat polijstwerk gebruiken, maar laat dat er ons
niet toe weerhouden Taranis op te nemen in beloftevolle projecten
die een toekomst verdienen. Doen!

Officiële
site

MySpace

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 13 =