Senses Fail :: Still Searching

Aan het begin van het nieuwe milennium publiceerde Buddy Nielsen
een contactadvertentie om muzikanten te vinden voor een nieuw
project dat Senses Fail zou worden. In 2002 was de debuut-ep ‘From
The Depths Of Dreams’ een feit, een combinatie van emo, punk en
hardcore. Fouter kan niet, maar toch kreeg de release goede respons
van enkele platenfirma’s. Een langspeler volgde, alsook een tour
die buiten de grenzen van New Jersey trad. Anno 2006 zijn de mannen
van Senses Fail al aan hun derde plaat toe (het tweede full album)
en hebben ze overseas een goede reputatie binnen de
hardere punkwereld, waarbij ze zich van de rest onderscheiden door
hun teksten op te bouwen rond literatuur en religie (en, de hype
van de oosterse spiritualiteit volgend, vooral het hindoeïsme). Een
kans om hun hardcore emopunk nog even het voordeel van de twijfel
te gunnen, dus.

De lichtjes afwijkende thematiek is inderdaad opmerkelijk. De
typische puberproblematiek wordt achterwege gelaten, maar
uiteindelijk hebben we toch nog altijd te maken met fletse lyrische
drek. De eerste zanglijnen die we horen in ‘The Rapture’ zijn:
“I’ve waited for the light to come to save my life, to save my
life. But I am blind, my faith is gone. I’m finding out the good
book was wrong”
. Afwijkend binnen het genre: ja. Verfrissend:
allesbehalve. Op muzikaal vlak past Senses Fail mooi in het rijtje
van de laatste Amerikaanse invasie in De Afrekening: we krijgen
hier een punkier AFI of een iets harder My Chemical Romance te
horen. Dit maakt nummers als ‘To All The Crowded Rooms’ en ‘Every
Day Is A Struggle’ te voorspelbaar voor woorden. Voeg daar bij
momenten banale lyrics als “Drink up the loneliness”
(‘Bonecrusher’) aan toe en ook Nailpin mag toegevoegd worden aan
het concurrentieveld.

Daarenboven lijken de meeste tracks op ‘Still Searching’ enorm
sterk op elkaar, waardoor de plaat na drie nummers al begint te
vervelen. Singles ‘Can’t Be Saved’ en ‘Calling All Cars’ vloeien
mooi in elkaar over, waardoor enkel het verspringen van het
tracknummer op de cd-speler kan duidelijk maken wanneer de tweede
song begonnen is. “I’m stuck in a coma, stuck in a neverending
sleep”
zingt Nielsen. Als luisteraar wordt het wel heel
gemakkelijk om je hiermee te identificeren. Om het monotone wat te
doorbreken zijn er de hardcore-invloeden, die echter te klungelig
gebruikt worden. Op ‘Sick Or Sane’ en ‘Shark Attack’ zijn de grunts
totaal misplaatst, een tevergeefde poging om karakterloze emopunk
wat meer ballen te geven.

Natuurlijk heeft ook ‘Still Searching’ nog enkele lichtpunten,
hoewel ze bij de eerste luisterbeurt zoek zijn. Nadat vrede genomen
is met het feit dat dit album een opeenstapeling van clichés is,
zijn er nog enkele genietbare deuntjes op te vinden, hoewel het
daarvoor wachten is tot de tweede helft van de plaat. ‘Lost And
Found’ is opnieuw niets nieuws onder de zon, maar is breekt als
trager nummer tenminste al een door het keurslijf van de
voorspelbaarheid. In het titelnummer past het hardere werk beter,
waardoor het boven de rest uitspringt. ‘All The Best Cowboys’ is
lekker meezingbaar en klinkt door de verschillende zanglijnen wat
voller. Met wat tempowissels op voorspelbare doch gepaste
tijdstippen levert het ook een verzorgde constructie op. ‘The
Priest And The Matador’ doet eerst wat denken aan het laatste werk
van Blink 182, maar wordt toch nog genietbaar wanneer naar de
tweede versnelling wordt geschakeld.

Ondanks deze paar meezingmomenten voor onder de douche blijft
‘Still Searching’ enkel voer voor de ware adept die op zoek is naar
meer van hetzelfde. Hoe graag de jongens van Senses Fail ook wat
serieuzer opgevat zouden worden, dit blijft allemaal vrij typische
puberpunk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 1 =