The King Khan & BBQ Show :: What’s For Dinner?

Nadat In The Red Records het muzikale jaar vrij zwak aftrapte met een paar flauwe platen van Submarine Races en Black Time is het in de eindejaarsperiode eindelijk tijd voor het grote vuurwerk. Met The King Khan & The BBQ Show laat het Detroitse label niets minder dan de meest relevante garagegroep sinds Black Lips op de mensheid los.

Het begon allemaal vrij onschuldig toen Mark Sultan en King Khan een paar jaar geleden de koppen bij elkaar staken om te kijken wat voor moois er allemaal uit een paar gezamenlijke jamsessies kon voortvloeien. De sprankelende combinatie van Sultans liefhebberij voor fijne blues en Khans gevoel voor funky soul kon echter al gauw op heel wat positieve bijval in het wereldje rekenen, en een eerste plaat liet niet op zich wachten. Het in Berlijn geresideerde Canadese tweetal debuteerde bij het kleine Duitse label Hazelwood, maar dat belette hen niet om binnen een mum van tijd wereldwijd te worden opgemerkt.

Voor What’s For Dinner? kon niet veel meer aan de succesformule van The King Khan & BBQ Show worden toegevoegd. Van een tweede plaat werd wel verwacht dat Khan en Sultan nog beter op elkaar zouden zijn ingespeeld, en dat de plaat bijgevolg nog straffer zou klinken. Dat is het geval: op What’s For Dinner? klinkt de harmonie tussen Sultan en Khan nog vollediger dan op het debuut. Dat betekent concreet dat er op de nieuwe plaat minder liedjes staan die meer punk dan blues zijn of omgekeerd. Het songmateriaal lijkt beter op elkaar afgestemd.

Tot dat soort van perfectie kwam The King Khan & BBQ Show met de debuutplaat net niet, al was het maar door songs als "Pig Pig" en "Fish Fight" waarin de fijne garage van het tweetal al eens naar het niveau van naakte garagepunk durfde af te zakken. Plezier gegarandeerd, maar ondanks de vuile, bindende productie was er toch een duidelijk contrast met het meer fifties- en sixties-geïnspireerde materiaal merkbaar.

In de tien andere songs van The King Khan & BBQ Show en het integrale What’s For Dinner? toont The King Khan & BBQ Show in volle glorie waar het duo wel voor staat: een garagegroep die heel moedig uit de annalen van de fifties en de sixties inspiratie put, en daarbij zelfs niet eens de commerciëlere muziek van het tijdperk uit de weg gaat. Zo hoeft u er zich voortaan niet meer voor te schamen een ouderwetse twist te dansen. The King Khan & The BBQ Show laat u met songs als "Blow My Top", "Shake Real Low" en "Dock It #8" met het achterwerk laag tegen de grond schuren, terwijl het toch al van Nirvana of Black Lips geleden moet zijn dat u nog iets van een dergelijk smerig kaliber op uw bord heeft gehad.

Niet dat The King Khan & BBQ Show zich enkel tot dansbaar materiaal beperkt. In "Why Don’t You Lie?" koppelt het tweetal cynische, moderne lyrics aan een trage, weemoedige melodie die zelfs van Elvis Presley had kunnen zijn. Het slaat een brug tussen onze tijden en de onbezorgde fifties, en het concept is net om die reden geniaal in zijn eenvoud. In de fifties was Jerry Lee Lewis in de ogen van heel wat mensen des duivels. The King Khan & BBQ Show probeert in hetzelfde vaarwater tot hetzelfde resultaat te komen, maar is vanuit het perspectief van de nieuwe tijdsgeest verplicht om er veel schepjes bovenop te doen. Voor ieder braaf liedje als "Into The Snow" komt u zeker zoveel minder brave nummers tegen. Een song als "Treat Me Like A Dog" bijvoorbeeld, waarin Khan en Sultan plots simultaan als weerwolven beginnen te huilen, of een liedje als "Operation" waarin Khan even out of the blue een metalstem opzet.

Niet dat dergelijke fantasietjes roet in het eten gooien. Daarvoor staan er in verhouding tot de spielerei teveel uitstekende songs op de plaat. Bovendien zijn dat maar kleine kersjes op de taart, met als enige bedoeling What’s For Dinner? aan te prijzen. Dat zelfs In The Red Records voor de eerste keer in zijn bestaan zo vrij is geweest om bonusmateriaal — in de vorm van de videoclips van "Waddlin’ Around" en "Fish Fight" — op een plaat te dumpen, bewijst hoeveel vertrouwen het Detroitse label in de kwaliteiten van zijn nieuwe aanwinst heeft. En daar geven wij hen alvast geen ongelijk in, want What’s For Dinner? is naast een fijne garageplaat een al even boeiende popplaat. Als alles écht meezit, danst u misschien nog wel eens ooit de twist op een Afrekeningsfuif.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =