Stories From the Moon :: Stories from the Moon

Homunculus/Audioglobe,2006

‘Stories From the Moon’ zegt u waarschijnlijk niets en de duiding
dat dit éénmalige project een geesteskind is van Ben Golomstock zal
nog niet meteen voor de grote verlichting zorgen. Misschien dan
maar meteen bijvertellen dat deze Golomstock vroeger één van de
drijvende krachten achter Miranda Sex Garden was. Om het geheugen
even op te frissen: deze Britse groep betrad de markt aan het begin
van de jaren negentig met a capella madrigalen gebaseerd op de
traditionele Engelse versmaat. Hun etherische geluid rijpte
doorheen de jaren met invloeden van wave, goth en industrial en zo
wisten ze een prestigieuze plaats te bekleden in het Engelse
underground circuit. Groepen als Hole, Depeche
Mode
en Nick Cave and the Bad Seeds nodigden de band
uit om hen op tour te begeleiden. Net voor de start van het nieuwe
millennium liet dit eigenzinnige collectief echter de geest en
leadzangeres Katharine Blake koos resoluut voor haar zijproject
Mediæval Bæbes, een vrouwelijk onderonsje waarmee ze middeleeuwse
poëzie en gezangen bewerkt. Dit jaar haalt Golomstock de duistere
magie van weleer echter nog eens boven voor ‘Stories From the
Moon’, een project dat in de crypten van de muziekwereld al heel
wat stof deed opwaaien dankzij de indrukwekkende guestlist van
vocalisten en muzikanten.

Het hele album baadt in een zeer karakteristieke sfeer die het
midden houdt tussen de obscure sprookjes van Tim Burton en het
parallelle universum van David Lynch. Vooral met de filmische
wereld van deze laatste zijn vergelijkingen legio: de jazzy film
noir-uitstraling van ‘Wolf Saxon’ had mooi in Lost
Highway
gepast, ‘In Heaven’ zou een verwijzing inhouden naar
Eraserhead en ‘Silencio’ past alleen al door de titel
bij Mulholland Drive. Voor deze laatste twee songs deed
Golomstock een beroep op KatieJane
Garside
(beter bekend als de frontvrouw van Queen Adreena en
wijlen Daisy Chainsaw). Vooral in de Badalamenti-sfeer van
‘Silencio’ komen haar ijle vocals perfect tot hun recht. Garside
heeft het grootste aandeel van de gaststemmen: haar triumviraat
wordt afgesloten door ‘In the Birdcage’, dat iets tevoren onder de
noemer ‘The Haunted Palace’ ook als instrumental opduikt en eerder
dit jaar deel uitmaakte van KatieJane’s Lalleshwari-album. Onder de
andere features bevinden zich nog heel wat topnamen uit het genre,
die mooi in het plaatje ingewerkt worden door te zoeken naar een
symbiose van het karakter van hun stem en de sfeer van de plaat.
Andrea Kerr (Colt, Living with Eating Disorders) zorgt in ‘The
Final Dream’ voor een link met het werk van Rasputina. Katharine
Blake bewerkstelligt in het bezwerende ‘Amazing’ een langverwachte
Miranda Sex Garden-reünie en leent haar beste RP aan de
tussenvertelling ‘Ghost House’. De hese stem van Frida Alvinzi is
de uitgelezen tool voor het acapella intermezzo ‘The Troll Mother’
en Bethany Hazel maakt de bloedmooie droombeleving van ‘Oceans’
compleet. Audrey Evans (Mediæval Bæbes) mag zich ten slotte
uitleven op het verrassend chanson ‘Les Coeurs Tendres’ en
verwelkomt de luisteraar met haar hissende gefluister op opener
‘Les Chiens’.

De bruggen tussen deze songs worden gelegd via atmosferische
instrumentals waarvoor Golomstock hulp kreeg van onder meer Vince
Johnson (Mediæval Bæbes) en Nick Marsh (Flesh for Lulu). Sommige
van deze tracks zijn pareltjes, zoals het uitgelaten
zigeunerspektakel ‘Martyrdom of the Chaos Whore Virgin’ (denk aan
een op hol geslagen Devotchka). Andere nummers zouden losstaand
weinig te betekenen hebben, maar vervullen hun taak als duistere
tussenpassages met bravoure en krikken zo het filmische effect van
de plaat op. In amper twee minuten voert ‘Make it Stop Now, Please’
de geest langs pekzwarte wouden, maanverlichte kerkhoven en
afgelegen burchten (mijn excuses voor deze opeenstapeling van
gothic clichés). Enkel ‘Dies Irae’, dat even aan Apocalyptica doet
denken, is net iets te bombastisch tussen de elders zo zuivere
klanken. In zijn geheel is ‘Stories From the Moon’ echter een
voltreffer die enkele grootheden uit het underground circuit
verenigt op een betoverende plaat. Enig minpunt is dat Golomstock
er niet voor opteerde de uitgekiende, fluïde opeenvolging extra in
de verf te zetten door alle nummers in elkaar te laten overlopen,
aangezien het project toch als een geheel moet opgevat worden. Deze
korte onderbrekingen tussendoor zijn echter slechts een kleine
hindernis om niet vijftig minuten lang te verzinken in een heerlijk
duistere droom.

http://www.storiesfromthemoon.com
http://myspace.com/mirandasexgarden

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 1 =