Labelnight Bink Records :: Sheeft + Johnny Berlin

Bink Records is een gloednieuw Belgisch label, dat zich als doel
heeft gesteld alternatieve, vaderlandse muziek uit te brengen en te
promoten. Inderdaad, dit verdient een bescheiden applausje. Omdat
het de bedoeling is om de Belgische evenknie te worden van
klinkende namen als Secretly Canadian en Sub Pop, waren we bij
enola bijzonder benieuwd om te oordelen hoever ze bij Bink Records
met hun huiswerk staan. Een labelnight in het Leuvense Depot bleek
een ideale gelegenheid om twee reporters op onderzoek te
sturen.
Twee bands werden op het publiek losgelaten. Niet toevallig stelden
ze beide hun eerste EP voor. De West-Vlaamse Gentenaren van Sheeft
kregen de eer de avond te openen en lieten zich na een uur
vervangen door Johnny Berlin. Dat Het Depot, voor deze dubbele
EP-voorstelling behoorlijk volgelopen, vooral voor deze laatste
jongens warm werd, kan er wel eens mee te maken hebben dat ze in
dezelfde stad studeren.

Bij plechtige momenten hoort een plechtige outfit, dachten de
mensen van Sheeft. De vier heren hadden zich dan
ook in hetzelfde kostuum gehesen, terwijl frontvrouw Isabel Bal
haar mooiste avondjurk en boots bovenhaalde. Het publiek, net
aangemaand om uit de luie zetels te komen en het staangedeelte
vooraan te bevolken, kreeg na een “Hallo Depot” met ‘Are You
Willing to Die’ een eerste nummer te horen. Het toonde direct aan
waar Sheeft voor staat: melodieuze gitaarlijnen, een zangeres
waarvan de stem schommelt tussen die van Kristin Hersh en Geike
Arnaert, invloeden uit post- en prog-rock en een rockend, gezwind
tempo.
Zangeres Isabel Bal was op dit grote podium behoorlijk gespannen.
Gelukkig bleek dit enkel op momenten dat ze haar mond diende te
houden, want haar stem kwam nagenoeg altijd voldoende tot zijn
recht. Wanneer ze niet zong, keek ze wat zenuwachtig in het rond of
probeerde ze wat krampachtig te bewegen. Toch was dit nog meer dan
wat de andere groepsleden aan beweging vertoonden, want die bleven
het hele uur, op een vroege positiewissel na, op hun vaste plekje
staan. Het was dan ook ironisch dat voor afsluiter ‘Hey hey! Go
go!’ aan het publiek gevraagd werd wat te bewegen of zelfs te
dansen. Ach, op een muzikale voorstelling is het hem in de eerste
plaats om de muziek te doen. Toch zouden een beetje performance
skills
de gasten van Sheeft geen kwaad doen.
Over het muzikale gedeelte zijn we gematigd tevreden. Uitschieter
en hoogtepunt van de avond, ‘Jens’, heeft iets ongeduldigs over
zich en wist ons te bekoren met een heerlijke tempoversnelling.
Sheeft kiest niet voor de eenvoud maar lapt er een melodie bij op
momenten waar andere bands met hun zelfde lijntje doorgaan. Ook
wordt het instrumentaal vaak wat interessanter, en dit in
behoorlijk lange pozen, wanneer Isabel Bal even ophoudt met zingen.
Het is bijna een signaal om een langgerekte versnelling te
verwachten, waarbij de gitaristen het niet nalaten goed strak te
spelen zoals in ‘Croissant’ en ‘He and I’. Hoewel verschillende
nummers het ‘net-niet-syndroom’ vertonen, doet Sheeft het beste
verhopen voor de toekomst.

Een klein halfuur nadat Sheeft het podium had verlaten, was het
tijd voor de thuismatch. Voor een op voorhand uitgelaten Depot
mocht Johnny Berlin zijn ding doen. En dan nog zat
het de jongens tijdens hun set niet mee. Hoewel ze plaats mochten
nemen voor een zaal die eender wat zou slikken dat op het menu
stond, werd de hele handel geplaagd door technische mankementen:
gitaren wilden niet mee en micro’s leidden een eigen leven. Ondanks
dit alles leken de jongens geen last te hebben van zenuwen,
waardoor het gebeuren minder statisch werd dan de voorafgaande
performance. Ze moeten vanop de Werchterweide alles goed
geobserveerd hebben, want op het podium haalden ze hun beste
rockmoves naar boven. Op het vlak van muzikale vaardigheid zat
alles ook snor, bewijs daarvan was de instrumental ‘Johnny Berlin
Arriving’. Sommige van de synths klonken goedkoop, maar dit vormde
niet meteen een struikelblok. Het leeuwendeel van de setlist was
echter ergens tussen matig en lauw te situeren. Live klonken ‘In
the Brighter Light of Day’, ‘Upper Middle Class’ en ‘We Want Money’
leuk, maar daarmee is alles wat gezegd. Het grootste probleem van
Johnny Berlin on stage is dat de stem van Stijn Gielen te
dunnetjes is om de songs over te brengen. Gelukkig kon de sterkere
bijstem van Laurens Gilen (de Regi Penxten van de hoop) in
samenzang het een en ander redden, maar hier en daar gingen de
vocals echt volledig de mist in. ‘Echoes’ werd aangekondigd als het
enige zachte nummer van de set, maar de rest van de songs waren ook
nog te soft om indruk te maken. In combinatie met de goed bedoelde
rock antics maakt dit het resultaat lichtjes puberaal. Met een
medley van ‘Turn the Tide’, ‘Scared of Yourself’ (in die vreselijke
Peter Luts-versie), ‘Italian Fireflies’, ‘Enjoy the Silence’ en ‘A
Forest’ werd een eigen draai gegeven aan enkele klassiekers (hoewel
voor sommige in het rijtje die term met een korrel zout genomen
moet worden). Spijtig genoeg was dit de enige verrassing van de
avond. Als bis werd deze nog eens hervat, waardoor ook hier het
label ‘voorgekauwd’ van toepassing werd. Muzikaal is er potentieel,
maar toch is er nog veel werk aan de winkel indien de jongens
verder willen reiken dan het gemiddelde TMF-publiek.

De eerste Bink-labelnight bood twee bands aan tegen een zacht
prijsje, maar op het vlak van kwaliteit werd ons toch ook niet echt
de volle pot aangeboden. Sheeft klinkt live zeer verfrissend, maar
mist de podiumervaring om een Depot aan te kunnen. Johnny Berlin
beschikt dan weer over een jeugdig adrenalinepeil, maar bij hen
ontbreekt het materiaal om hieraan te koppelen nog. Indien Sheeft
wat moves kan leren van hun labelgenoten, dan worden ze
een act om in het oog te houden. Onze Leuvense studenten raden we
aan het tienergeweld aan te houden, maar hun songs toch eerst nog
wat te laten rijpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 13 =