iLiKETRAiNS :: 3 oktober 2006, Botanique

Robert Falcon Scott. Baron Adrien De Gerlâche. Roald Amundsen. Noeste ontdekkingsreizigers die het onherbergzame Noorden en Zuiden verkenden en in kaart brachten. Epigonen van het vooruitgangsideaal en het blinde geloof in onbegrensde mogelijkheden. iLiKETRAiNS gaf ze woensdagavond in de Botanique een waardig requiem.

Ze hebben nauwelijks iets meer dan een halfuur muziek uit, en toch is de rotonde van de Botanique aangenaam gevuld voor dit vijftal uit Leeds. Hun Progress • Reform is dan ook een van de wonderlijkste platen die dit jaar het daglicht hebben gezien. Statig en waardig, maar ook in- en intriest schrijden de zeven nummers van het mini-album voort vol ingehouden verdriet.

Op het podium: vijf baardige jongemannen in afgedankte British Rail-uniformen. Prominent vooraan een tafeltje met een film- en een diaprojector, door cornettist Ashley Dean bediend. Met zijn mad professor-look geeft hij het concept nog wat meer kleur. Een nieuw openingsnummer geeft meteen al de muzikale kenmerken van deze groep prijs: de echokathedralen van Godspeed You! Black Emperor, het tempo van een begrafenismars en de ingehouden zang van David Martin. En in deze opener ook een toefje gothic – evenwel zonder theatrale aspiraties.

Op de achtergrond flikkeren beelden van oude skivakanties, spoorwegsituaties, oude Poolreizigers. De sfeer is nadrukkelijk laat negentiende, vroeg twintigste eeuw. Het geloof in de industriële revolutie is nog niet opgeborgen, maar de gruwel van de Eerste Wereldoorlog hangt al in de lucht. "Is this the price of progress?/taking one step forward for every six we take back" klinkt de nadrukkelijke vraag aan het begin van bisnummer "The Beeching Report". iLiKETRAiNS raakt er niet uit.

Live zijn de glaciale Godspeedgitaren duidelijker dan op plaat, maar op zijn Brits laat deze groep geen greintje emotie merken. Dit zijn serene eresaluten aan gevallen helden. Of aan de kleine man die het slachtoffer werd van een grote bezuinigingsoperatie bij de Britse spoorwegen in de jaren dertig. Statig waaieren de songs open naar een climax. Het slot van "Terra Nova" — niet toevallig een hymne voor de gesneuvelden tijdens Robert Falcon Scotts trek naar de Zuidpool — roept woeste sneeuwstormen over verlaten ijsvlakten op.

Martin vertelt een laatste van zijn murder ballads — want dat zijn het — en weg is de band. Een machtig "Stainless Steel" krijgt een dreunende finale waarin de strijkstok van Sigur Rós het gezelschap krijgt van de feedback van Mogwai. Deze eerste Belgische passage was kort maar vooral krachtig. iLiKETRAiNS is een uniek geluid dat een grote belofte in zich draagt. Na het concert werd bekend dat de groep getekend heeft bij Beggars Banquet: we zijn benieuwd naar het vervolg.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 4 =