Geestig geouwehoer en een plotlijn die met geen koevoet los te wrikken is. Met Lucky Number Slevin trekt scenarist Jason Smilovic een blik oneliners open en wist hij Sir Ben ’Sexy Beast’ Kingsley nog eens te strikken voor een bizar project. Nog voor iemand in de zaal ’Wait a minute. What the hell is going on?’ kan roepen, krijgen we een lawine van chirurgisch mooi bijeen gepuzzelde plotgreepjes over ons heen.
Josh Hartnett (Sin City) is Slevin, een soort hedendaagse Roger Thornhill (North By Northwest) die in deze combinatie van tough guy-mysterie, realistische romance en humor langzaam maar zeker in een meedogenloze wraakengel verandert. Slevin is de typische man op de verkeerde plaats op het verkeerde moment en belandt middenin een persoonlijke vendetta tussen crime bosses The Rabbi (Ben Kingsley) en The Boss (Morgan Freeman). Met in zijn kielzog de schaduw van huurmoordenaar Mr. Goodcat (Bruce Willis) en enkelbijter Detective Brikowski (Stanley Tucci) blijven de schemes zich voor Slevins gebroken neus opstapelen. Tot zover het slechte nieuws. Dat Slevin Lucy Liu als overbuur krijgt wanneer hij op de flat van een vriend past, is het goeie nieuws.
Slevin is een mooie carrièreshift voor Hartnett, dito voor Liu die voor een keer past voor de rol van frosty bitch (Ally McBeal, Kill Bill). Maar ondanks het uptempo script verglijdt de film al snel richting pretentie en in tegenstelling tot de haarlijn van Bruce Willis, schuift het tempo voor geen meter. Regisseur Paul McGuigan trakteerde ons eerder op het psychedelische drieluik The Acid House, naar de roman van de Schotse black comedy-schrijver Irvine Welsh (Trainspotting). Jason Smilovic kennen we dan weer als de scenarist van het etherische Karen Cisko, een tv-spin-off van misdaadpulpkoning Elmore Leonards Out Of Sight (Get Shorty, Jackie Brown). En laat dat precies de man zijn bij wie Smilovic de mosterd heeft gehaald.
Zo ongeveer alles aan Lucky Number Slevin — van het vinnige binnensmondse, haast niet te volgen turbotaaltje, de stilistische jump cuts en fast forward flashbacks tot het drukke retro-interieur en de pseudorauwe dialoogvoering — zuigt de aandacht naar zich toe. Smilovic (28) heeft iets weg van een brutale en allesbehalve bescheiden jongeling die smacht naar erkenning van zijn talent en coolness. Toegegeven, Lucky Number Slevin is een beetje de rare eend in de bijt, maar daarom niet minder krokant want het lichtvoetig gesofisticeerde verhaal klopt en de gesmeerde cinematografie mag er wezen.
