RV




Er bestaan vele variëteiten verschrikkelijke mensen op de wereld –
BMW-eigenaars, lezers van de Story, mensen die naar ‘Temptation
Island’ kijken (om nog maar te zwijgen van de mensen die erin
méédoen), mensen die mij op deze site proberen te overtuigen dat
‘Revolver’ een miskend meesterwerk is, you name it. Maar een
aparte categorie van walging moet toch voorbehouden worden voor
eigenaars van een caravan. Zo van die mensen die elk weekend naar
“de camping” trekken, om daar alles te doen wat ze thuis niet
kunnen: de hele dag naar tv zitten kijken in een tuinstoel en
roddelen met de mensen van de caravan naast hen over de mensen die
dààrnaast zitten. Hey, thuis zou je niet in een tuinstoel zitten,
right? Misschien komt het daardoor wel dat ik voorbestemd was om
niks te vinden aan ‘RV’ – dit is een film over mensen die met een
recreational vehicle rondrijden, een monsterlijk grote
mobilhome die genoeg benzine verslindt om drie dictaturen in het
nabije Oosten aan de macht te houden. Dat is dus ongeveer een
caravan maal vier, kun je nagaan.

Robin Williams speelt Bob Munro, een manager voor een
frisdrankbedrijf die het contact met zijn kinderen een beetje
verloren is. Zijn vijftienjarige dochter Cassie (Joana ‘Jojo’
Levesque), vindt hem zo ongeveer ‘s werelds grootste eikel, zijn
twaalfjarige zoon Carl is geobsedeerd door gangsta rap en
body building. Zoals Bob het zelf beschrijft: “We zitten allevier
in een andere kamer tv te kijken, en als het tijd is om te eten,
sms’en we elkaar”. Om de familiebanden weer aan te halen wil Bob
met het gezin een weekje vakantie nemen op Hawaï, maar dan komt
zijn slijmerige baas Todd ertussen: Bob moet op een vergadering in
Colorado een belangrijke nieuwe klant binnenhalen, of hij verliest
zijn job. Bob besluit om zijn vrouw en kroost niets te vertellen
van zijn situatie (dat zou te eenvoudig en rationeel zijn en zou
als gevolg hebben dat er geen film is), maar besluit simpelweg de
vakantieplannen om te gooien. Het gezin zal nu in een RV naar
Colorado rijden, zodat ze elkaar onderweg opnieuw zullen leren
waarderen, en Bob in het geniep er een paar uurtjes vantussen kan
knijpen om zijn job te redden. Onderweg maken ze kennis met het
gezin Gornicke (geleid door Jeff Daniels), een soort van Texaanse
versie van de familie Von Trapp, die al jaar en dag in een
mobilhome woont en als gevolg daarvan behoorlijk is gaan
doortrappen.

En met die premisse zijn we vertrokken voor een weinig
geïnspireerde slapstick-komedie waarin zowel mobilhome als Robin
Williams aanzienlijke schade oplopen, hoewel ik voor geen van beide
erg veel medelijden kon opbrengen. In essentie zou ‘RV’ perfect
passen in de ellendige reeks ‘National Lampoon’s Vacation’-films
die ons in de jaren tachtig werden aangedaan. In die oneindige
serie kregen we Chevy Chase (altijd een garantie voor kwaliteit)
als hoofd van het gezin Griswold, die op vakantie ging naar een
pretpark, Europa, Las Vegas enzovoort, en telkens verzeild raakte
in koldersituaties waar Benny Hill trots op zou zijn. ‘RV’ is op
identiek dezelfde leest geschoeid; het is ‘National Lampoon’s
Recreational Vehicle Vacation’.

In de praktijk wil dat zeggen dat Robin Williams ondergespoten
wordt door een straal stront die eerst een tiental meters de lucht
in werd gespoten, dat hij een fanatiek gevecht moet leveren met
enkele wasbeertjes, dat hij op de voorruit van zijn eigen
voortsjezende voertuig belandt enzovoort ad infinitum. Het concept
van dit soort films is bijzonder simpel: je neemt één personage dat
als boksbal dient en je geeft dat personage vervolgens zoveel
mogelijk klappen. De manier waarop die klappen hier geleverd worden
is nooit erg origineel of geestig, maar goed, zo gaat dat
dan.

Dat is mijn voornaamste bezwaar tegen ‘RV’: natùùrlijk is de film
voorspelbaar in z’n levenslesje over gezin boven carrière en
natùùrlijk weet je wel dat het gezin van Bob aan het einde van de
rit weer een hechte eenheid zal vormen. Wie daarover wenst te
zeuren, moet gewoon niet gaan kijken. Maar waarom kunnen die
komische set pieces niet wat beter bedacht zijn? En waarom moeten
ze zo dikwijls herhaald worden? De film lijkt gebaseerd op een
kladversie van een scenario, waarmee men daarna dan maar snel-snel
aan de slag is gegaan. Neem nu een scène aan het begin van de film:
Robin Williams probeert z’n gordel aan te krijgen, maar dat ding
zit klem en hij levert er een gevecht op leven en dood mee
vooraleer hij hem eindelijk vastgeklikt krijgt. Is dat geestig? Goh
ja, je kunt er misschien eens mee glimlachen, maar ik zou toch niet
hopen dat je er de Comedy Cup mee wint. Waarom moet identiek
diezelfde grap dan drie, vier keer herhaald worden tijdens de film?
Nog zo eentje: de handrem van de RV begeeft het al gauw en elke
keer dat Williams en co hun gevaarte parkeren, moeten ze blokken
onder de wielen steken om ‘m tegen te houden. Ergens halverwege de
film ben ik de tel kwijtgeraakt hoe vaak die mobilhome uit eigen
beweging begint weg te rollen. Eigenaardig detail is dat dat ding
perfect in staat is om urenlang rustig te blijven staan, en dàn,
wanneer de situatie het nodig heeft, is hij plotseling weg.

Komt daar nog bij dat regisseur Barry Sonnenfeld schijnbaar zat te
slapen in de montagekamer: in de scène waarin Williams zit te
knoeien met z’n gordel, wie toon je dan? Williams toch, of niet
soms? Sonnenfeld niet, die laat meer dan de helft van de scène lang
z’n camera op echtgenote Cheryl Hines rusten. Toch bizar, dat een
reactieshot langer wordt aangehouden dan de actie zelf. En dan heb
ik het nog niet eens gehad over de vele frontale close-ups die
Sonnenfeld gebruikt – wat er precies de bedoeling van was, is niet
duidelijk, maar het resultaat van een personage dat rechtstreeks in
de camera kijkt, is heel vaak dat je uit de film wordt gehaald. De
acteur lijkt zich opeens bewust te worden van de aanwezigheid van
de camera, en dat werkt storend voor het publiek. Hier gebeurt dat
keer op keer. Barry Sonnenfeld is geen onnozelaar – als cameraman
was hij betrokken bij een hele resem schitterende films, als
regisseur maakte hij het meer dan aardige ‘Addams Family’ en ‘Get
Shorty’. Wat is er gebeurd?

‘RV’ is volstrekt ongeïnspireerd, volstrekt voorspelbaar, flauw in
het midden, melig op het einde (“Oh, kinderen, wat zie ik jullie
graag!”) en logistiek ondermaats in elkaar gestoken. Het eerste
weekend waarin deze film te zien is, belooft een zomerse topper te
worden met dertig graden. Ga met de kinderen naar het strand, doe
een terrasje, eet een ijsje of kruip in de diepvries als u niet
tegen de warmte kunt, maar ga hier alstublieft niet naar kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =