Lauren Hoffman

Botanique, Brussel, 01/06/06

Kwart voor acht arriveerde ik voor een gesloten poort. Vijf
minuutjes later, binnengeloodst langs een zij-ingang, kon ik meteen
een plaats uitkiezen op de eerste rij van de gezellige Rotonde. Het
was meteen duidelijk: de Brusselse Botanique verwachtte een rustige
avond. Een honderdtal toeschouwers vulde de zitplaatsen van de
zaal, maar de afwezigen hadden ongelijk.

Opwarmer van dienst was Luc Crabbe, die zijn sporen
verdiende als frontman van Betty Goes Green en Telstar en zich
dezer dagen solo op een podium waagt. Crabbe bracht enkele
akoestische versies van nummers uit het onlangs uitgebrachte album
‘Ghost in a Dream’. Een slechte stem heeft deze brave man niet,
maar het materiaal waarmee hij uitpakte, kon niet echt boeien. De
nummers leken sterk op elkaar, vielen onder de noemer ‘dertien in
een dozijn’ en leden soms onder ronduit banale lyrics (‘It’s not
always the best horse who will win the race
‘ klinkt het
bijvoorbeeld in ‘Every Single Day’). Van het nieuwe album bleef het
sympathieke ‘Charlesman’ nog even hangen en ook was het best fijn
om ‘She’s So Lonely’ (Telstar) nog eens terug te horen, maar voorts
zou deze set zeer snel vergeten zijn. Daar zorgde Lauren
Hoffman
een kwartiertje later al voor.

Het is alweer van 1997 geleden dat de Amerikaanse voet zette op
Belgische bodem en ook op het album ‘Choreography’ hebben we een
hele tijd moeten wachten; zes jaar om precies te zijn. Haar derde
geesteskind bleek echter het sterkste in de rij en dus was het
uitkijken hoe de nieuwe songs live zouden overkomen. Voor de eerste
twee nummers kregen we enkel Hoffman met gitaar op het podium te
zien en zo deden deze even terugdenken aan de stijl van de vroegere
albums: singer-songwriter rock met een vleugje folk. Vanaf ‘As the
Stars’ betrad de Belgische begeleidingsband het podium en werd
plaats gemaakt voor het materiaal van de meest recente plaat, die
grotendeels adult pop opdient in de trant van onder meer A Girl
Called Eddy. De ballad bezingt een romantische nacht (‘Slowly as
the summer breeze and silent as the stars, the night is ours
‘)
en dankzij de intieme omgeving en de warme, rode belichting leek
het even alsof deze lyric speciaal voor die bewuste avond
geschreven was. De sfeer liet niet lang op zich wachten: de nummers
van ‘Choreography’ klonken live nog voller dan op de plaat, de
zangeres aarzelde niet om tussendoor het publiek te adresseren en
de zaal reageerde van het begin af aan enthousiast. Hoffmans romige
stem wist vaak een gevoelige snaar te raken: ‘Love Gone Wrong’,
‘Joshua’ en ‘Ghost You Know’ (waarbij ze voor de gelegenheid ook
even achter de piano plaats nam) waren al prachtnummers op het
album, maar kwamen live nog sterker over. Tussendoor grapte de
Amerikaanse even dat ze zich op het podium bijna te goed amuseerde
om dit tragische materiaal te brengen.

Dé verrassing van de avond en meteen een ander hoogtepunt was
‘Solipsist’, een wat meer rockgetint nummer dat vooraf niet meteen
tot mijn favorieten behoorde, maar in de energieke live-versie wel
meteen in het oog sprong. Dieptepunten kende de avond niet. Tussen
de nummers door werd soms wat tijd verloren met het afstemmen van
de gitaar – Hoffman excuseerde zich hiervoor in de hoop ooit te
touren met en arsenaal aan gitaren en een roadie die ze voor haar
in gereedheid brengt – maar deze kleine lacunes waren niet storend,
dankzij de ongedwongen sfeer waarin het hele concert baadde. De
Botanique deelde duidelijk mijn mening: op aandringen van een hevig
applaudisserend publiek keerde Hoffman dan ook tot twee maal toe
terug voor bisnummers, waaronder ‘Chelsea Hotel’ van Leonard Cohen
en ‘Persephone’, een nummer van het debuutalbum ‘Megiddo’ (1997).
Deze afsluiter was meteen ook een vreemde eend in de bijt, voorts
werd bitter weinig uit de backcatalogue gepuurd. Het was dan ook
duidelijk dat met ‘Choreography’ een nieuwe Lauren Hoffman
gearriveerd is. Op een podium is ze uitgegroeid tot een
charismatische, zelfverzekerde artieste die zich ook van haar broze
kant durft laten zien. Geen baanbrekende show, maar een sterke en
eerlijke performance. Ik hoop dan ook dat ze na deze avond wat
sneller naar onze contreien terugkeert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − zeven =