Yuppie Flu :: Toast Masters

Roemeense reggae, Hongaarse heavy metal, Griekse grunge, Servische ska, Poolse punk. Als u maar lang genoeg wacht, dan komt het — als het een beetje mee zit — hier bij goddeau allemaal nog wel eens voorbij. En Italiaanse indie zegt u? Tada tada: ecco Yuppie Flu met Toast Masters

Toast Masters is het vijfde album van Yuppie Flu, een tien jaar oud gitaarbandje uit Ancona, een stadje aan de Adriatische Zee. De groep toerde eind de jaren negentig met de Amerikaanse band Fuck, voor wie zanger Matteo Agostinelli het album Those Are Not My Bongos produceerde. Yuppie Flu stond ook in het voorprogramma van Will Oldham en Moonshake. Later volgden tours met onder meer Quickspace, The Notwist en Stephen Malkmus, en openden ze voor R.E.M.

Dat ziet er dus veelbelovend uit, maar hoe klinken de vier heren? Nou, niet slecht. De platenmaatschappij vergelijkt ze maar wat graag met Mercury Rev, Grandaddy, The Flaming Lips en Delgados, en helemaal onterecht is dat niet. Ook Yuppie Flu houdt wel van een flinke portie psychedelica en maakt melodieuze, melancholische, aangename liedjes. Erg opzienbarend is het echter niet. Daarvoor glijden te veel songs onopgemerkt voorbij. Noem het een gebrek aan magie.

Wat als eerste opvalt is de stem van Agostinelli, die zelf een van de voornaamste slachtoffers van het chronische vermoeidheidssyndroom (Yuppie Flu) lijkt te zijn. Is hij niet verkouden, dan heeft hij wel barstende koppijn. Soms, en zeker in het heerlijke "Our Nature", klinkt het helemaal niet onplezierig, maar op den duur voelt zelfs een polytone beltoon van K3 als een verlossing. De bij tijden dertien-in-een-dozijnteksten, al dan niet in krom Engels, maken het album er niet sterker op. Of wordt u wel vrolijk van vondsten als "After the rain it comes the sun" en "Everytime I look into your eyes, I feel like I’m falling off the sky"? Dan is er ook nog de protestsong "Make A Stand" die, alle goede bedoelingen ten spijt, even indrukwekkend is als het verweer van in het nauw gedreven La Louvière-spelers.

Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Enkele songs beschikken over een melodie die zich aangenaam in het hoofd nestelt en daar maar heel moeilijk uit weg te krijgen is: het eerder genoemde "Our Nature", het meer dan zes minuten durende en twintig woorden tellende "Stray On Free" en vooral ook "Pain is Over". Hoogtepunt is "Europe is Different", een nummer over de inval van de Verenigde Staten in Irak. De trage, zweverige song is een fraaie afsluiter van een album dat weliswaar pleziert, maar niet echt overtuigt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − drie =