Sioen :: Ceci n’est pas un film

Hoezee, de kerstboom is weer in het land! Na een veel te kort jaar is het seizoen van vieze naalden in huis, zesderangs familiefilms en last minute kassa-schuifelen weer aangebroken. En als u écht geluk hebt, mag u tussen de volgestoken kalkoen en het kerstlallen van nonkel Rudy door ook nog eens in de boeken duiken voor de semesterexamens.

U merkt het, wij zijn onvoorwaardelijk fan van de kerstperiode. Mocht u nog op zoek zijn naar een laattijdige bijdrage aan het grote pakjesfeest, dan kan u Ceci n’est pas un film in huis halen. Vooral uw rijpere tienerdochter — hou die voor de veiligheid maar ver weg van onze redactielokalen — zal in haar nopjes zijn met meer dan uur lang niets dan Sioen.

Toegegeven, Vlaanderen heeft weinig ervaring met concertfilms. Verder dan de Samson & Gert-shows op VHS zijn we hier nooit geraakt. Sioen waagt zich dus op onontgonnen terrein, maar zet meteen een degelijke standaard voor eventuele navolgers. Ceci n’est pas un film bestaat uiteraard voor het overgrote deel uit concertfragmenten, maar tussendoor is ruimte gelaten voor stukjes interview en beelden van het doordeweekse muzikantenbestaan in Vlaanderen.

Wie Sioen al live bezig heeft gezien, weet wat hij van de concertfragmenten mag verwachten. De jonge Gentenaar heeft met zijn huidige band eindelijk de ideale bezetting gevonden. Op het podium staan enkel virtuozen die perfect op elkaar zijn ingespeeld. Sioen zelf laat tijdens het concert zijn bedeesdheid achter in de kleedkamer en brengt, centraal op het podium achter zijn piano gezeten, steevast intense, geëmotioneerde vertolkingen van de songs op zijn twee albums. De rest van de band speelt met de cool van ervaren vaklui aangever en begeleider en brengt daarmee het evenwicht in de muziek dat Sioen in zijn soloperiode soms ontbeerde.

De korte stukjes interview die tussen de verschillende nummers door zijn ingelast, geven een erg fragmentarisch en oppervlakkig beeld van de artiest Sioen en zijn denkwijzen. Echte diepgang kan in die enkele seconden nauwelijks verwacht worden, waardoor de interviews af en toe niet meer dan een zoektocht naar een vlugge oneliner lijken. De zwart-witbeelden die het bestaan van een rockgroep naast het podium moeten weergeven, geven Ceci n’est pas un film dan wel weer die extra meerwaarde mee. Hoewel ook erg kort, slaagt regisseuse Christina Vandekerkhove erin met deze stukjes de normaliteit van het artiestenleven vast te leggen. Opnames in de studio, het filmen van een videoclip of het banale leven on the road worden van de artificiële glamour ontdaan. Het mooiste stukje van de film is misschien wel het fragment waarin Sioen bewonderend naar Toots Thielemans kijkt terwijl die zijn stukje van "Sleeping Beat" inspeelt.

Een Under Blackpool Lights is de film niet geworden, een tweede Spinal Tap helaas evenmin. Sioen blijkt vooralsnog geen last te hebben van miniem uitgevallen rekwisieten. Maar de Gentenaar bewijst met Ceci n’est pas un film wel dat het ook in Vlaanderen mogelijk is een erg sterke concertfilm te maken. Ten slotte willen we in deze sfeer van vrede en ongebreideld consumentisme niet nalaten aan alle kunstsneeuwsnuivende kerstbalminnaars een zalig jaareinde toe te wensen en aan alle anderen een vrolijke winterdepressie en goede fles single malt. Cheers!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =