Broken Social Scene :: 15 december 2005, AB

Voor de derde keer op één jaar tijd speelde Broken Social Scene in België. De Canadezen moesten het AB-publiek dan ook niet meer overtuigen en vanavond mondde dat uit in een halve thuismatch met minder edge, maar evenveel overgave.

Het komt en gaat bij Broken Social Scene. Voor zowat de helft van de muzikanten die het podium bevolkten was het hun eerste optreden in Brussel. Jason Collett is vertrokken, engeltjes Julie Penner en Lisa Lobsinger kwamen erbij, net als Ohad Benchetrit (Do Make Say Think) en John Crawford. Vanavond bevolkt zo’n man of negen doorgaans het podium. Soms zijn het er acht, een enkele keer tien.

Het begin oogt niet zo scherp. "7/4 (Shoreline)" en "Fire Eye’d Boy" klinken een beetje verstrooid en onzorgvuldig. Even lijkt het alsof de groep er zich snel vanaf wil maken. Een idee waar ze gelukkig snel van afstappen. Beetje bij beetje begint de band zich meer te amuseren en scherper te spelen. Als zanger Kevin Drew ongeveer twintig minuten ver in het optreden de nieuwe bandleden voorstelt, begint hem iets te dagen: "We haven’t even played three times in one year in our home town!"

Het kan evengoed deel uitmaken van een grote marketingcampagne, maar vanaf dat moment begint het collectief te spelen alsof het zijn toeschouwers alleen nog maar wil plezieren. "We can fool around with you guys, right?" vraagt Drew nog. Het resultaat is een vijftien minuten durende waas waarin "Hotel", "Bandwitch" en "Anthems For A Seventeen Year-Old Girl" bijeen worden geharkt tot een herfstkleurig hoopje melancholie. Elk nummer wordt met overgave gespeeld, elk einde wordt nog een extra minuut uitgesponnen. Het optreden krijgt erdoor een intiemere touch, alsof band en publiek vrienden onder elkaar zijn, die zich gewoon een beetje willen amuseren.

Het hoopje herfstbladeren wordt uit elkaar getrapt met "Superconnected", een even beklijvende als uitzinnige song. Kevin Drew zet zich neer op de schoot van zijn publiek. "I really don’t wanna think about those things anymore", klinkt het wanhopig. Het applaus wordt zijn troost. Met het daaropvolgende "Ibi Dreams Of Pavement (A Better Day)" belandt de groep al snel aan het einde van zijn reguliere set. Voor het eerst vanavond trekt Broken Social Scene alle registers open. Gedaan met het gezellige onderonsje, geen genade meer. Met z’n achten op een rijtje en een uit zichzelf tredende drummer in de achterhoede werpt de band een bom van een hoogtepunt.

Voor de bis troostten de bandleden zich nog niet de moeite helemaal van het podium te verdwijnen. Drew, ondertussen volledig in zijn element, vraagt braafjes welke bisnummers ze moeten spelen. "KC Accidental" en, onvermijdelijk, "It’s All Gonna Break", halen het van onder andere "Lover’s Spit" en "Cause=Time". Het eerste bisnummer is duidelijk een publiekssong en met het nooit afgevende "It’s All Gonna Break" heeft de band een ongelooflijk sterke afsluiter in huis.

Toch blijkt dat nummer niet het einde te zijn. "Lover’s Spit" wordt als verrassing nog opgerakeld en klonk, misschien net daarom, zelden zo aandoenlijk. Dan verdwijnen de bandleden toch van het podium.Vooraan blijft een onophoudelijk applaus heen en weer rollen. Het mag nog niet gedaan zijn, en inderdaad: met "Cause=Time" geeft Broken Social Scene een allerlaatste kerstgeschenkje aan een publiek waaraan het veel verschuldigd is.

Drie optredens op een jaar tijd leiden onvermijdelijk tot gewenning, zowel van de band als van het niet zo talrijk opgedaagde publiek. Dat dat wel niet altijd op een sof moet uitdraaien werd vanavond voldoende bewezen. Net voor "Lover’s Spit" leende Kevin Drew een sigaretje van een doodgewone kerel uit de zaal, een treffender beeld voor de avond bestaat niet. Niemand werd weggeblazen, niemand echt overdonderd, maar er werd genoten, zowel voor als op het podium.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =