Er zijn nog zekerheden in het leven. Na een albumrelease onderneemt een artiest een tour om het desbetreffende album te promoten, Joden zijn meesters in de zelfspot en baarden zijn terug in. Wat zouden we toch erzonder zijn? De zekerheden uiteraard, niet de baarden.
De Rotonde van de Brusselse Botanique heeft de structuur van een arena waarbij het podium het strijdtoneel vormt voor de hedendaagse gladiatoren, terwijl het publiek als volgestouwde patriciërs zichzelf verlustigt in het nakende schouwspel. Bij het aantreden van Why? — de dapperen voor de avond — verkoos een Franstalige medemens zijn imposante lichaam voor het onze te plaatsen. Gelukkig stonden we — vooruitziend als we zijn — al een trapje hoger, maar desalniettemin vroeg de goedmoedige reus of hij ons zicht niet belemmerde. De Brusselaar kent zijn wereld, de Vlaamse boer daarentegen maakt er bij optredens steevast een gewoonte van om zich toch maar tussen ons en de man of vrouw voor ons te wurmen.
Een doodzieke Yoni Wolf verontschuldigde zich onmiddellijk voor zijn toestand, waarna hij ons ook de details niet wenste te onthouden: de man was grieperig en dat beïnvloedde de stoelgang met acute diarree als gevolg. De grappen over de zieke waren niet van de lucht, evenmin als een onderkoelde "If I got to go, I got to go. I don’t care where we are in the song." De stijlgoeroe in ons merkte overigens onmiddellijk op dat versleten indieshirts en baarden terug in zijn, getuige de behaarde, sjofel geklede bandleden. Why? als groep oogde dan ook meer als een typische run of the mill collegenerdrockband dan men bij het beluisteren van het laatste album zou vermoeden.
De hoofdmoot van het optreden werd uiteraard ingevuld door nummers uit Elephant Eyelash, de grondig op elkaar ingespeelde groep leverde dan ook puntgave versies van onder meer "Gemini", "Act Five" en "Sanddollars" af waarbij de enkele oudere nummers in de set zowaar verbleekten, zelfs al blijft "Early Whitney" een te koesteren sterkhouder. Yoni Wolf verliet evenwel noodgedwongen in sneltempo het podium. Na een klein improvisatienummer van de groep verscheen een zichtbaar aangedane Wolf dan ook om het publiek nogmaals te bedanken, waarna hij zich verontschuldigde voor de korte set. De griep bleek dan toch hardnekkiger dan de wil om te spelen.
Why? als liveband roept beelden op van de doorsnee Amerikaanse universiteitsband die louter binnen zijn eigen kring optreedt en nooit zal doorbreken. De vlekkeloze uitvoeringen van de nummers en de sterke set an sich logenstraften echter alle vooroordelen die de band kan oproepen. Wie na Elephant Eyelash nog twijfels had over de kracht van Why?, zou ze na deze avond vooralsnog verliezen dan wel voorgoed in het duister tasten, zich wanhopig afvragend waar het verkeerd gelopen is.
