Wat valt er te verwachten van een Canadese groep die onder de hilarische naam Les Breastfeeders muziek pleegt te maken? Niets minder dan het Franstalige antwoord op de Amerikaanse garage. Les White Stripes Canadiens, quoi? Precies, want ook al slaagt de groep uit Montréal er maar niet in een bepaalde richting te kiezen, toch zijn Les Breastfeeders representatief voor een aanzienlijke waaier aan nostalgische pop uit de jaren stillekens.
We weten het ondertussen wel: u krijgt het van flutrecensies waarin om het even welke garageband aan The White Stripes wordt gelinkt. In het geval van Les Breastfeeders kunnen we echter niet anders: de Franse taal buiten beschouwing gelaten, vertoont de groep meer gelijkenissen met The White Stripes dan het overgrote deel van Detroit.
Die vergelijking begint bij zanger Luc en zangeres Suzie, en houdt op bij songs die kunnen variëren van rockende Rolling Stones-tributes ("Mini Jupe Et Watusi") tot klassieke hommages aan artiesten als Nancy Sinatra en Nina Simone ("Concerto Pour Rien Du Tout"). Of die twee verschillende seksen geen goedkope basis voor een vergelijking zijn? Niet als u bedenkt dat de groep daarmee een bepaalde indruk maakt, wat ook van belang is, om over de gevolgen van zo’n aanpak nog maar te zwijgen. Zo is het gemakkelijker een volledige plaat te blijven boeien wanneer het andere geslacht de zang al eens kan overnemen. Bovendien kan een meerstemmige groep vaak ook meerdere genres aan.
Niet dat Les Breastfeeders een perfecte kopie van The White Stripes zijn. Waar The White Stripes al eens de niche van de blues en de country opzoeken, halen Les Breastfeeders er al eens vlugger wat synths bij. Die bepalen niet de volledige plaat, maar hebben wel een invloed op de sound. Het is met songs als het door de eighties geïnspireerde "L’Existence Précède La Diésel" en pure surf à la "Vanille Ou Fraise Dans La Steppe" en "Misérats" dat de groep zich van de andere grote groepen uit de scene distantieert.
Niet dat wij er nog van versteld staan hoe hard de Franse taal wel kan rocken. Zo denken wij nog zeer vaak terug aan Sales Gueules, de coverplaat waarmee de — weliswaar grappig bedoelde — Rolling Bidochons de wereld lieten zien hoeveel lekkerder The Rolling Stones in het Frans konden klinken. Noteert u alvast dat de zinsnede "Il y a le mot coeur dans le mot rockeur" in het vet in goddeau’s rockbijbel staat aangeduid?
Les Breastfeeders’ Déjeuner Sur L’Herbe is ook zo’n aangenaam treffen. Daar laten songs als "Mini Jupe Et Watusi" en "Ostrogoth-A-Gogo" die onwijsheden à la "Tu aimes les gars à cheveux longs, moi j’aime les filles à mini jupe" en "J’change jamais d’sous-vêtements et j’veux jamais d’enfant" verkondigen, geen twijfel over bestaan. Les Breastfeeders klinken smerig en aanstekelijk tegelijk, wat hen tot een ideale garageband maakt.
Dat u hier en daar ook wel eens een Serge Gainsbourg of een Jane Birkin in Luc Brien en Suzie Mclelove meent te horen, verandert niets aan het feit dat de groep met beide pootjes in de nieuwe wereld staat. Met Déjeuner Sur L’Herbe smeken Les Breastfeeders er alvast om het Europese vasteland spoedig te betreden, in de voetsporen van The White Stripes, The Strokes en The Datsuns, en daarbij zou de Franse taal eigenlijk geen enkele hindernis mogen vormen.
