Confuse The Cat :: ”Achter een duistere façade, zitten gezonde mensen”

Twee keer al stond Geert Plessers op Pukkelpop met Reiziger. Dit jaar mag hij opnieuw richting Kiewit trekken met Confuse The Cat. De nieuwe plaat, New Medicine, rockt als vanouds. Wie naar het optreden van CTC trekt, kan beter zijn dansschoenen meenemen. Bij gebrek aan danstalent trokken wij naar Geert Plessers met enkel een dictafoon en een stormvloed aan vragen.

Het is alweer enige jaren geleden dat Reiziger uiteenspatte. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, dus bleef Geert Plessers daarna songs schrijven. Confuse The Cat was daarvan het resultaat. De eerste plaat, Kiss, Kiss, Kissinger kreeg vrij lovende kritieken, maar vond moeilijk haar weg naar het publiek. Met het schitterende New Medicine is er hoop op beterschap. Pukkelpop kan alvast een serieuze duw in de rug betekenen.

enola: Na twee passages met Reiziger sta je dit jaar voor het eerst op Pukkelpop met Confuse The Cat. Geeft het voldoening om in zekere zin hetzelfde niveau opnieuw te bereiken?
Plessers: "Confuse The Cat is nu mijn ding, dus ik wil zeker niet vergelijken met Reiziger, maar het doet mij in elk geval nog veel. Ik weet wat je op zo’n festival met een goede set kunt teweegbrengen. Wij hebben niet de armslag om via de pers naar boven te komen tussen de overvloed aan bands. Maar Pukkelpop is wel een ideale gelegenheid om de interesse in één klap te verdubbelen, als het meevalt. Hoewel je er natuurlijk ook heel wat kunt verliezen. Wat we op Pukkelpop brengen, zal dan ook wat gewaagd zijn, maar toch voldoende berekend."

enola: Mogen we dan iets bijzonders verwachten?
Plessers: "We staan op het Limbomaniapodium, hoewel we daar, behalve onze afkomst, weinig affectie mee hebben. De provincie Limburg heeft ons gevraagd iets speciaals te doen. Daarom gaan we samenwerken met DJ Iridium, de winnaar van de DJ-wedstrijd dit jaar. Hij situeert zich in de harde drum’n bass-scene, een genre waar ik zelf niet erg in thuis ben. Die combinatie lijkt misschien vreemd, maar ik geloof dat er wel ruimte is om zoiets in te passen. Pukkelpop geldt een beetje als onze testcase. Als het goed meevalt, spelen we misschien ook op andere optredens samen. Zo kunnen we de dance die al wat in CTC is geslopen wat verder uitdiepen. Al blijft het natuurlijk afwachten hoe het publiek zal reageren."

enola: Welke optredens wil je zelf zeker zien?
Plessers: "Dit jaar heb ik een hele waslijst. Wie ik zeker niet wil missen, is Editors. Niet omwille van de trend die zich de laatste maanden aftekent, maar omdat ik het een geweldige band vind. Ik hou van de puurheid, de eerlijkheid en het gevoel waarmee ze vanuit een typische working classmentaliteit iets hebben neergezet. Ik heb natuurlijk ook de nostalgie als bagage, aangezien ik zelf opgegroeid ben in de jaren tachtig. Verder wil ik uit jeugdsentiment ook de Pixies terugzien. Al ben ik anderzijds ook wel wat bang dat het zal tegenvallen. Ik kan weinig reünieconcerten opnoemen waar ik echt tevreden over was. Het tijdskader verandert, mensen zien er anders uit en hebben vaak ook niet meer de inleving en spanning die ze vroeger hadden. Door al te hoge verwachtingen blijft er vaak een wrange nasmaak over. Ook Maximo Park wil ik graag zien."

enola: Hoewel je niet graag vergelijkt, kun je nauwelijks ontkennen dat New Medicine een beetje een terugkeer is naar het geluid van Reiziger.
Plessers: "De eerste plaat, Kiss, Kiss, Kissinger, heb ik volledig zelf geschreven. Het was nooit de bedoeling om die uit te brengen, maar de interesse was er gewoon. Terwijl ik eigenlijk gewoon mijn muziek naar een aantal mensen had rondgestuurd om hun mening te vragen. Toen moest ik natuurlijk een groep samenstellen. New Medicine is weer een reactie op die eerste plaat. Op het moment dat ik New Medicine schreef, moest ik gewoon uitbreken met zulke songs, ik moest weer distortion gebruiken. Ik wilde ook absoluut weer iets live kunnen brengen en met vier man op het podium staan."

enola: Toch nog een laatste Reizigervraag: op New Medicine heb je het over "old frustrations". Wat waren de frustraties die aan de basis lagen van de split van Reiziger?
Plessers: "Op een gegeven moment moesten we tekenen bij Stickman. Voor een provinciale band is het geen lachertje om gekatapulteerd te worden tussen acts als Motorpsycho. Met alle facturen en BTW werd het al vlug een klein bedrijfje. Het plezier van bezig zijn met je hobby verdween langzaamaan. Ook de combinatie van de hoge verwachtingen van het label en ons werk was niet houdbaar. Het was sowieso genoeg geweest voor Reiziger. Ik geloof niet dat we nog veel progressie hadden gemaakt. We waren op een keerpunt gekomen en moesten alle vier andere oorden opzoeken."

enola: Is het mogelijk om op lange termijn vrienden te blijven in een band?
Plessers: "CTC is zeker gebaseerd op vriendschap. Wij zijn bijna allemaal de dertig gepasseerd en dan weet je ook beter wanneer je afstand van elkaar moet nemen. We zorgen ervoor dat er een goede balans is tussen ons privéleven en de repetities en dergelijke. Daardoor kijken we er ook nog naar uit om na een week weer samen te repeteren. Het doet goed om even niets van elkaar te horen en dan de spanning terug op te drijven. Ik kan me voorstellen dat er ooit een tijd komt dat het me allemaal niet meer waard is. Maar zelfs dan zou ik nummers blijven schrijven en bijhouden voor mezelf. En vroeg of laat ga je dan weer de mening van mensen vragen, waardoor je voor je het weet opnieuw in een band zit."

enola: De naam Confuse The Cat is afkomstig uit een hilarische Monty Pythonsketch, waarin een bedrijf wordt ingehuurd om een kat uit haar apathie te halen. Is dat het effect dat je zelf wil bereiken, onverschilligheid en apathie opheffen?
Plessers: "Sowieso willen we de onverschilligheid wegnemen, door een indruk te maken en de aandacht te trekken. Het is ook altijd leuk om mensen op het verkeerde been te zetten. Zo worden we op de Pukkelpopsite vergeleken met bands als June Of ’44 en Smart Went Crazy. Zaken waarmee ik helemaal niet akkoord ga wat de nieuwe plaat betreft, maar dat vind ik helemaal niet erg. Mensen die ons niet kennen zullen dat lezen en naar ons optreden komen in de verwachting iets als June Of ’44 te zien, terwijl ze eigenlijk iets heel dansbaars zullen krijgen. Dat is net het leuke eraan. Als zoiets in je kraam past, kan het extra veel opleveren. Anderzijds kan het ook weer een negatief effect hebben."

enola: Niet alleen ben je opgegroeid in de jaren tachtig, er zit ook een duidelijke eightiesinvloed in je muziek. Wat zijn je muzikale herinneringen aan die tijd?
Plessers: "In het begin van de jaren tachtig had ik een vriend die een stuk ouder was dan ik. Hij liet me een zwarte plaat met een witte tekening in het midden beluisteren. Ervoor had ik enkel geluisterd naar groepen als Queen, maar van deze plaat viel ik werkelijk achterover. Nog nooit had ik zoveel spanning gehoord in muziek. Die plaat was Unknown Pleasures van Joy Division. In één week tijd heb ik toen een gigantische sprong gemaakt in het muzieklandschap. Zelfs mijn hele outfit veranderde toen. Tot Unknown Pleasures was rockmuziek iets frivools, entertainment. Ik wist niet dat er zoveel emoties in muziek gelegd konden worden. Dan heb ik het niet alleen over de zang en teksten van Ian Curtis, maar over de spanning die je met eenvoudige, banale melodielijnen teweeg kunt brengen."

enola: Over Ian Curtis gesproken, moet er per se tragiek en drama zijn om donkere muziek te kunnen maken?
Plessers: "Sommige van mijn teksten zijn heel donker, maar toch kan ik me tijdens het zingen omdraaien en mijn roze bril opzetten. Achter de façade van de bands met de donkerste muziek, zitten waarschijnlijk heel gezonde mensen. Doordat ze op die manier dingen kunnen ventileren, komt er ook ruimte voor humor. Bij Ian Curtis en Kurt Cobain was dat weliswaar niet zo. Zichzelf van het leven benemen is uiteraard een extreem drama. Ik wil nog onderstrepen dat ik Joy Division niet zo belangrijk vind omdat Curtis er niet meer is, maar louter omwille van het muzikale. Omdat zij de basis zijn voor heel veel muziek die daarna gemaakt is."

enola: Is de ambiguïteit tussen vrolijke muziek en donkere teksten eigen aan je persoon?
Plessers: "Ik ben een gevoelsmens. Ik kan heel euforisch zijn, maar ook heel neerslachtig. Soms liggen die periodes heel dicht bij elkaar. New Medicine is gemaakt in zo’n periode. Eigenlijk vind ik dat absoluut niet leuk. Ik wil de goede gevoelens dikwijls vasthouden. Van zodra ik voel dat ik moet loslaten, duikel ik meteen weer naar beneden. Ik zou best wat meer stabiliteit willen, maar het nadeel daarvan is dat ik dan minder productief ben in het schrijven van muziek. Creativiteit is het enige voordeel van die uitersten. Een saai leven lijkt me er een te zijn waarin er net teveel stabiliteit is. Dus dat wil ik ook weer niet. De clichés zeggen dat je rust vindt met het ouder worden of wanneer je vader wordt, maar dat klopt niet in mijn geval. Hoe meer de maatschappij dat gaat opdringen, hoe hoger je verwachtingen, waardoor je net makkelijker ontgoocheld wordt."

enola: Wordt de drang niet groter om over gelukkige dingen te schrijven, nu je een dochtertje hebt?
Plessers: "Nora is het enige geluk waarover ik kan schrijven. Zij is dan ook buiten categorie. Ze neemt zoveel plaats in mijn gedachten in dat ik daar gewoon iets mee moest doen. Maar voor de rest is het veel interessanter om over donkere dingen te schrijven. Geluk uit je meer op andere manieren. Mensen luisteren ook graag naar donkere muziek, vanwege het herkenningspunt. Het gevoel niet alleen te staan. Hoewel ook dat — het lijkt wel de rode draad in ons gesprek — twee kanten heeft. Je kunt er door geholpen worden, maar evengoed kan je er beginnen op graven en nog verder afdalen."

enola: Hoe moeilijk is het voor de groep om je te volgen in die emotionele excessen?
Plessers: "Tot nu toe kan de verstandhouding binnen de groep dat nog wel dragen. We weten wel dat we niet te dicht op elkaars lip moeten leven. Enkel als we toeren, kan dat wat lastig worden voor de anderen. Zij zijn ook wel wat rustiger. Als je dan toch de vergelijking wil maken met Reiziger: er zit nu meer maturiteit in de band. We zijn dan ook wat ouder, en meer berekend als we de bus instappen."

enola: Heb je op dit moment, met de ups en downs, het gevoel dat je globaal gezien vooruit aan het gaan bent?
Plessers: "Geen idee, op dit moment. Weet je, die hele zoektocht naar de zingeving… Voor mij is dat geen langetermijnvisie. Het gaat om geijkte punten waar je naartoe springt. Met hoe het over dertig jaar zal zijn, hou ik mij niet bezig."

Confuse The Cat staat vrijdag om 14.30u op het Limbomaniapodium van Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 6 =