Weezer :: Make Believe

Er is een tijd geweest dat ik Weezer best te pruimen vond. ‘The
Blue Album’ bevatte charmante powerpop en uitstekende nummers als
‘Buddy Holly’ en ‘The Sweater Song’. Opvolger ‘Pinkerton’ had meer
diepgang, klonk evenwichtiger en leverde hen een grote fanbasis op,
die in de jaren die volgden met mondjesmaat weer het hazenpad zou
kiezen. Na ‘Pinkerton’ ging het immers snel achteruit. ‘The Green
Album’ werd over het algemeen positief onthaald, maar kon mij op
een paar nummers na niet bevredigen. Ook hun laatste plaat was niet
om over naar huis te schrijven. Maladroit klonk futloos en ongefocust,
alsof de trukendoos volledig uitgeput was en tijdens het schrijven
van de nummers de automatische piloot was opgezet. Ook de aanloop
naar de nieuwe plaat verliep niet meteen vlekkeloos. Opnamesessies
werden steeds uitgesteld, totdat opperhoofd Rivers Cuomo plots
besloot al het reeds bestaande materiaal te schrappen.

Nu is ‘Make Believe’ dan toch afgeraakt, en de eerste reacties zijn
niet meteen positief. Het nog steeds toonaangevende Pitchforkmedia
ging daarin het verst en gaf de plaat een hallucinant lage score
van maar liefst 0.4/10. Omdat we toch vooral een
kritische bron willen zijn, besloot ik het album een eerlijke kans
te geven. Maar na één luisterbeurt was het ook voor mij duidelijk:
‘Make Believe’ is een slechte plaat.

Single ‘Beverly Hills’ is meteen een van de betere momenten. Hoewel
voorzien van een stompzinnige tekst, straalt deze track plezier
uit, al wordt er wel stevig leentjebuur gespeeld bij Joan Jett’s ‘I
Love Rock ‘N Roll’. Helaas gaat Cuomo over de gehele lijn de mist
in met de lyrics. Ik vraag me af hoe iemand die aan Harvard kan
afstuderen, zo’n ongelofelijk domme teksten kan schrijven. Een
voorbeeld? Met ‘We Are All On Drugs’ (zonder twijfel het slechtste
Weezernummer ooit) draagt Cuomo op een zijn manier een steentje bij
tot drugspreventie bij jongeren: “And you show up late for
school ’cause you think you’re really cool / when you’re on drugs…
and the best of your days will vanish in the haze when you’re on
drugs / and you wish you could quit / ’cause you’re really sick of
it / but you’re on drugs
“. Een schrijfsel waar zeker geen
literaire prijzen mee zullen gehaald worden. Ook de momenten waarop
de frontman zijn hart uitstort, komen eerder ongemakkelijk over
door de dwalingen in de teksten.

Ook muzikaal valt er weinig weinig positiefs te melden. Cuomo en co
bezitten dan nog wel steeds de gave om catchy melodieën neer te
pennen, in tegenstelling tot wat ze op hun eerste albums lieten
horen, klinkt alles heel oppervlakkig. Weezer vergeet dat melodie
niet altijd gelijk is aan kwaliteit, dat je er vaak niet een hele
plaat mee weg komt.

Genieten van ‘Make Believe’ is enkel mogelijk als je bereid bent
het verstand volledig op nul te zetten. En natuurlijk is het waar
dat het Weezers ambitie niet is om de meest diepgaande rockgroep in
de wereld te worden, maar er zijn simpelweg betere “leuke” songs
geschreven, onder andere in het verleden door Weezer zelf. ‘Make
Believe’ doet in ieder geval twijfelen aan de relevantie van Weezer
en zorgt dat ik nu enkel nog met een wrange nasmaak naar platen als
‘The Blue Album’ en ‘Pinkerton’ kan luisteren. Te mijden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =