Bruno Deneckere :: ”Vroeger was ik dromeriger”

"Ik ga niet van de daken schreeuwen dat je naar mijn muziek moet luisteren maar gewoon zeggen dat het eigenlijk wel een goede plaat is, doe ik ook niet. Nee, het is een fantastische cd.", antwoordt Bruno Deneckere op onze vraag of bescheidenheid niet zijn hoofdzonde is. Goddeau ging samen met de man naar de cd-voorstelling van Derek’s nieuwe plaat The Waiting Room kijken in Trefpunt in Gent. N´ de plicht: een interview met Deneckere over zijn nieuwe traditionele alt. countryalbum Crescent Of The Moon en zijn tribute aan Nick Drake.

enola: Je nieuwe plaat heeft bijna vijf jaar op zich laten wachten.
Bruno Deneckere: "Dat is zeer lang. Het is niet zo dat ik de afgelopen jaren niets heb uitgespookt. Ik heb eerst een solo-album opgenomen met HT Roberts. Met die full cd ben ik op enkele firma’s afgestapt: zonder succes. Op den duur was ik niet meer tevreden over de plaat: het had al zo lang genoeg geduurd vooraleer ze af was en ik besloot opnieuw te beginnen en mijn nummers live op te nemen in de studio: veel plezanter en sfeervoller."

enola: Het was geen gemakkelijkheidsoplossing?
Deneckere: "Je moet het wel kunnen, hé. Je kan niet met om het even wie in de studio kruipen. Ik had het geluk goed omringd te zijn. De opnames vonden plaats in Hannut in het huis van een bevriende binnenhuisarchitect. Hij heeft een hoeve gerenoveerd en omdat hij zelf ook in een groep speelt, heeft hij er een deftig repetitielokaal in ondergebracht: goed geïsoleerd en ruim genoeg om er een cd op band te zetten. We hebben de elf songs in één dag opgenomen. We waren zo blij als kinders. De opnames hadden net zo goed kunnen tegenvallen."
"Op de hoes staat niet duidelijk vermeld wie de plaat geproducet heeft omdat we dat met z’n allen hebben gedaan. Als je met een goede équipe bent, heb je ook geen echte producer nodig. En als je toch met een producer wil werken, moet je iemand vinden waarmee het klikt. Misschien opteer ik ooit wel eens voor Roland."

enola: De man die niet kwam opdagen toen jullie onlangs samen moesten optreden in Brugge.
Deneckere: "Dat hij er uiteindelijk niet bleek te zijn, is natuurlijk niet zeer onverwacht. Ik ken Roland al lang genoeg om te weten dat hij niet altijd bij de les is op dat vlak (maakt een hijsgebaar). Nu, ik ben ook sterk genoeg om dan alleen te spelen."

enola: Je krijgt erkenning van Roland en ook van Wigbert en Patrick Riguelle maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Bruno Deneckere nog steeds een goed bewaard geheim is.
Deneckere: "Onder muzikanten valt dat nog zeer goed mee. Maar bij het grote publiek: inderdaad. Een gebrek aan promotie heeft er zeer veel mee te maken. Anderzijds ben ik ook niet de persoon die er op zit te wachten om veel promo te voeren. Mochten ze me zeggen: ’je mag in De Notenclub zingen, dat is goed voor de verkoop van je plaat’, dan antwoord ik: ’nee, dank u wel.’
"Uiteindelijk moet je de mensen overtuigen met je muziek, niet omdat je als eerste eindigt in een quiz of een sympathieke jongen bent. Maar het is natuurlijk zeer dubbel: je zal meer kunnen spelen als je meer op tv komt."

enola: Laten we het even hebben over het Amerikaanse accent dat je gebruikt in je songs. Bewust of opgedaan bij de muziek die je hebt beluisterd?
Deneckere: "Zeker niet bewust. Eigenlijk is het zelfs vreemd: ik ben opgegroeid met de Beatles. Al zongen die wel met een Amerikaanse tongval. Later leerde ik country en blues kennen. Door die muziek na te spelen en live te brengen begon ik zelf ook dat vocabulaire van die gasten te gebruiken. Mijn lievelingsschrijver is John Steinbeck: zeer Amerikaans qua taalgebruik.."
"Ik lees veel gerichter dan vroeger. Ik heb ook minder tijd, nu. Een nieuwe biografie over Woody Guthrie heb ik wel gelezen en ik heb onlangs The Chronicles van Bob Dylan gekocht. Dylan is een energie- en inspiratiebron. Als ik een plaat van hem opleg, krijg ik meteen goesting om songs te schrijven."

enola: Roel Van Bambost zei onlangs: "Bruno Deneckere is iemand met een hoog Nick Drake-gehalte". Heeft hij gelijk?
Deneckere: "Ik snap wat hij bedoelt. Mijn muziek is ook niet bepaald vrolijk. En misschien heb ik wel die timiditeit die zo eigen was aan Nick Drake. Weliswaar in mindere mate (lacht), maar toch. Ook tekstueel zijn er gelijkenissen: onze onderwerpen leunen dicht tegen elkaar aan en mijn teksten zijn ook autobiografisch terwijl je er altijd vanalles bij kan denken."

enola:Je hebt onlangs opgetreden in de kerk van Tanworth-In-Arden, het dorpje waar Drake leefde.
Deneckere: "Een Nederlands meisje organiseert nu al enkele jaren een Nick Drake Tribute in de kerk van Tanworth. Dit jaar waren er een twintigtal muzikanten die kwamen spelen. Heel plezant. Je ziet er mensen van over de hele wereld. Ik heb er "The Big Oak Tree" geschreven, een hommage aan Nick Drake: hij ligt begraven onder een eikenboom. Ik vond het wijs eens middenin dat landschap te zitten: het is er ongelooflijk rustig. Niet dat ik er twee weken aan een stuk zou kunnen leven. Je hebt daar echt niet veel mogelijkheden om uit te gaan- maar ’t is er prachtig. Sommige mensen vond ik wel een beetje pathetisch. Zo van: ’Goh, Nick Drake is watching us.’ Voor zulke toestanden ben ik te nuchter."
"Vroeger was ik wel iets dromeriger. Met de jaren word je ook nuchterder door alles wat je ziet en leest. Ik was vroeger bijvoorbeeld heel gelovig maar als je daar nuchter over nadenkt… Ik ben ooit nog een misdienaar geweest. Echt uit overtuiging, hé. Ik deed dat uit vrije wil: mijn ouders gingen niet naar de mis. Ik heb nadien gebroken met de kerk. Nadat ik die priesters bezig had gezien vond ik het toch maar een raar wereldje. En wat ze allemaal durfden te vertellen in hun preken was vaak heel erg onverdraagzaam."
"Ik kan me minder en minder verplaatsen in onverdraagzame mensen. Onlangs hoorde ik twee gasten die een café wilden binnenstappen, zeggen: "Oei, ’t is een makakkencafé, hier gaan we niet binnen." Ik begrijp zo"n mensen niet. Ik snap ook niet waarom het Vlaams Belang zo hoog oploopt met de Vlaamse cultuur. Die cultuur bestaat niet. We zijn zo beïnvloed door eeuwen en eeuwen geschiedenis, te beginnen vanaf de Egyptenaren."
"Ik heb nog kunstgeschiedenis gestudeerd maar k was niet zo’n goede student. (lacht) Zodra ik iets van buiten moest blokken, was de goesting snel weg. Het zijn geen verloren jaren geweest. Ik heb heel wat mensen leren kennen tijdens mijn studententijd. Er gebeurde ook veel op muzikaal gebied in Gent."

enola:Je was de frontman van The Pink Flowers en samen met Gorky, Les Charmeurs, The Paranoid Polaroids, The Candy-dates en De Vrienden Van Lieven Tavernier werden jullie ’De Zes Van Gent’ genoemd. Was die verbondenheid er ook echt of werd dat nadien geromantiseerd?
Deneckere: "We stelden onszelf echt voor als ’De Zes Van Gent’. We hebben zelfs een paar keer opgetreden in de Vooruit onder die naam. Soms zaten we wel eens bij elkaar thuis om wat liedjes te spelen voor de lol. Gorky werd derde in Humo’s Rock Rally en de meeste van ons speelden in de halve finale in de Vooruit."
"Er zat veel meer in The Pink Flowers. Live waren we succesvol: iedereen vond het fantastisch. Tot we platenfirma’s aandeden waar de respons veel minder was. En als je niet van de grond komt, wil je wel eens wat anders gaan doen. De groep is daarna verwaterd. Een beetje spijtig. Ik vond het een wijze periode: alles op 10."

enola: Spinal Tap-gewijs niet op elf?
Deneckere: (lacht) "Ik ben iets slimmer. Ik kan minder en minder goed luide muziek verdragen. En ik luister nu ook naar muziek waar ik meer bij voel."

enola: Ellioth Murphy bijvoorbeeld? In "Suitcase" zing je: "There was a guy called Ellioth Murphy/ playin’ on the radio/ So I turned it down.
Deneckere: "Ik heb al een paar keer zijn voorprogramma mogen verzorgen. Niet dat ik hem wil uitschelden maar ik kom niet zo goed met hem overeen: hij is een beetje blasé. Ik wou vooral een beeld gebruiken dat dicht genoeg bij mij staat. Als ik zou zingen: ’Boyzone was playin’ on the radio’; dan is dat zo sterk niet."

enola: Eén andere song heet "Beatrice". Een verwijzing naar het personage uit Vita Nova en Divina Commedia’ van Dante?
Deneckere: "Absoluut. En "Laura" verwijst naar het werk van Petrarca. Ik lees graag poëzie, van het begin der tijden tot nu. Het beeld van de droomvrouw waar beide auteurs hun hele leven door geobsedeerd zijn, vind ik ongelooflijk mooi. Bij mij is de obsessie niet zo groot. Hoewel, uiteindelijk wel. Iedereen is daar mee bezig: liefde is één van de belangrijkste dingen in het leven."

enola: En alcohol en sigaretten? Een foto van Bruno Deneckere met een sigaret en een glas bier, is een perfect portret- en dat bedoel ik niet negatief.
Deneckere: "Ik drink wel gèren een pintje en rook altijd wel graag mijn sigaretje. Gewoon zeggen dat het er bij hoort doe ik niet: alsof ik het tegen mijn zin zou doen. Soms zeggen mensen: "Oké, je bent blues aan het spelen, nu moet je wel zuipen. Maar zo is het niet bij mij. Het sociale element van drinken is zeer wijs: mensen ontmoeten en een wijntje of een pintje drinken."
"Nu heb ik het minder nodig maar vroeger vond ik het aangenamer pas op het podium te stappen als ik al wat pintjes had gedronken. Niet omdat ik het nodig had om te spelen: gewoon om wat losser te komen."

enola: Ik zie je altijd kostuumvestjes dragen. Zorgt die dresscode ook voor een aangenaam gevoel?
Deneckere: "Ik draag al een vest sinds ik achttien jaar ben. Ik voel me daar comfortabel bij. Als ik alleen een t-shirt zou dragen, zou ik me kaal voelen. Ik vind het ook fijn dat groepen die ik live aan het werk zie aandacht hebben voor hun outfit, dat niet één muzikant in kostuum staat te spelen en een andere met een korte broek en sletsen."
"Woodsong Radio (www.woodsongs.com/showlist.asp) is een station dat uitzendt vanuit Kentucky en artiesten zoals Ralph Stanley uitnodigt voor een gesprek en live-sessies. Je kan de beelden herbekijken op het net. Zo zag ik onlangs Fairport Convention: ’t zijn oude pees en ze stonden er te spelen met shorts aan, alsof ze van een camping kwamen. The Grateful Dead heeft dat ook: oude hippies, zó casual. Ik vind het wijzer om naar bluegrassartiesten te kijken."

enola: Waarvan akte. Gaat een nieuw album nu opnieuw vijf jaar op zich laten wachten?
Deneckere: "Nee, ik heb een budget gekregen voor twee platen. de max. Voor mijn volgende cd ga ik niet meer jaren aan een stuk aan mensen hun mouw moeten schudden. Ik zou wel willen dat de pers wat meer interesse toont, maar ja, daar berust ik wel in. What can you do?"

enola: Een pintje drinken met Goddeau?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =