Delays :: ”Het heeft jaren geduurd voor we instrumenten kochten, maar we zaten wel in een groepje”

U ziet ons van goddeau misschien als een stelletje zware depressivo’s die met een doodernstig gezicht hun oor enkel aan de meest intellectuele en hippe releases van het moment lenen. U kon niet fouter zijn, wij houden immers van pop. Goeie pop dan wel: geef ons een euforisch refrein, wat vrolijke harmonieën en onze dag kan niet meer kapot. En dat hebben Delays ons dit jaar wel al geleverd. Eerst met hun kwikzilveren debuut Faded Seaside Glamour, nu met de nieuwe single "Lost In A Melody" dat een nieuw album voor volgende lente nu al op de radio aankondigt. Het afwassen, tandenpoetsen en plooien van de was is weer een stuk vrolijker geworden nu we al eens onze falset kunnen bovenhalen bij het meezingen. Het spijt ons, buurvrouw!

De broertjes Greg en Aaron Gilbert (zang/gitaar & toetsen/programming) hadden geen zin in een interview met een sympathiek webzine, bassist Colin Fox moest dringend iets gaan nakijken aan zijn instrument. Maar tekst en uitleg bij de glinsterende pop van Delays zouden we krijgen en dus schoof de familienaamloze drummer Rowly even bij ons aan. Tijd voor die eerste prangende vraag:

enola: Waar zaten jullie in godsnaam met jullie gedachten toen jullie besloten popmuziek te maken? Je weet toch dat het enkel garage is dat de klok slaat tegenwoordig?
Rowly: "Goh, eigenlijk dachten we niets. Southampton, waar we vandaan komen, is nogal anti-fashion. De mensen moeten er niets weten van dingen waar opzichtig het etiket ’London’ of ’New York’ aan vasthangt met als gevolg dat er heel veel groepjes zijn, maar geen één op een ander lijkt. En geen van hen ook mee is met de tijdsgeest. (lacht). Ze zijn bewust onmodieus en breken dan ook niet door, op ons na. Al heeft Rough Trade net een akoestisch duo getekend dat ook van bij ons komt: Pellumair. Erg goed."
"Die diversiteit is ontstaan doordat bands in Southampton niet met elkaar optrekken. Ik kan me voorstellen dat in Londen groepen elkaar de ganse tijd tegenkomen in clubs waar hun soort muziek wordt gespeeld, en er zo scènes ontstaan. Bij ons repeteren groepjes gewoon in garages, weg van anderen. We zijn erg afgesneden van de buitenwereld dan: of het nu garage is of electroclash of iets anders dat tegenwoordig hip is, we weten het gewoon niet. Wij houden het dus bij leuke melodische poprock."

enola: Welke invloeden zijn ondertussen al doorgesijpeld tot in Southampton? Nog steeds het gezegende jaar 1995 toen Britpop de ether beheerste?
Rowly: (lacht) "Niet Britpop in de slechte zin van het woord in elk geval. Menswear en zo. De populairste band in Southampton is nog steeds The Stone Roses. Wie weet zit Southampton dus wel in een gigantische tijdsbel waar het altijd 1989 is. Als je er naar een indieclub gaat, mag je er zeker van zijn dat je een paar keer The Stone Roses hoort passeren, en de Happy Mondays en Inspiral Carpets."

Godeau: Dat verklaart de baggy invloeden op Faded Seaside Glamour als in "On" of "Stay Where You Are".
Rowly: "Het zijn invloeden ja, maar het is niet de enige muziek waar we naar luisteren. Ik ben net zo goed gek van Cocteau Twins en Prince. Die elektronische kantjes zijn er pas met de komst van Aaron bijgekomen. Voordien waren we niet verder geraakt dan remixes van de Happy Mondays en 808 State, hij leerde ons Kraftwerk en Daft Punk kennen."

enola: Een andere invloed die jullie in interviews altijd vermelden zijn de vroege Manic Street Preachers. Misschien mis ik iets, want ik hoor die absoluut niet in jullie muziek.
Rowly: "Dat kan wel, het is vooral iets uit onze beginperiode toen we onze instrumenten nog niet goed beheersten. Greg schreef echter wel al van die hele melodieuze nummers à la The La’s en die speelden we dan snel en punky om ons onvermogen te verbergen. ’Zoals de Manics’, vonden we, maar we waren gewoon technisch nog niet onderlegd genoeg om die melodieuze stijl aan te kunnen. Uiteindelijk: in het begin bestond de groep enkel in onze dromen, praatten we erover zonder iets te doen. Het heeft jaren geduurd voor we ook effectief instrumenten kochten, maar Greg en ik hadden wel al lang besloten dat we samen een muziekgroepje vormden. We vroegen zelfs meisjes of ze geen achtergrondzangeressen wilden worden." (lacht)
enola: Leuke versiertruc, moeten we ook eens gebruiken. Jullie kopieerden ook de look van de vroege Manics?
Rowly: "Yeah, misschien hadden we meer hun attitude overgenomen dan de muziek. We hebben in die beginperiode ook in luipaardbroeken en dergelijke rondgelopen; we kleedden ons opvallend omdat we ons niet echt op ons gemak voelden met onze muziek. Ik droeg vaak ook iets zilverachtigs met glinsters, met een ingesteldheid van ’ik kan dan wel niet drummen, de mensen kijken wel naar me’."

enola: Die anti-Londenpose hebben jullie overigens tot in het uiterste gedreven. Platenfirma’s die jullie aan het werk wilden zien, moesten maar naar Southampton afzakken.
Rowly: "Dat is zo. Al hebben we één Londense show gegeven. Maar het stelt niets voor in Londen spelen, al denken veel groepen daar anders over omdat ze hopen dat er dan volk uit de platenbusiness zal zijn. Maar dat is niet zo: je mag dan spelen in een klein clubje en de enige mensen die er komen kijken is de buslading volk die je zelf hebt meegebracht om je in Londen te zien optreden."
"We hebben het dus anders aangepakt eenmaal we een demo hadden waar we tevreden over waren: we stuurden, hem naar Rough Trade omdat we dat een geweldig label vonden, en heel snel hoorden we iets van hen. Ze vroegen ons of we in Londen zouden spelen binnenkort. Neen, hij moest maar naar Southampton komen. En dat deed hij: we gaven hem een privé optreden in die ene club die de stad rijk is."

enola: Uiteindelijk verstreken er negen maanden tussen de opnames van de plaat en het verschijnen ervan. Hoe kwam dat?
Rowly: "Het album is in die tijd nog veel veranderd hoor: negen maanden voor de release dachten we wel dat de plaat af was maar toen we opnieuw de studio introkken om wat b-kantjes op te nemen, vonden we die zo goed dat we ze op de cd wilden. "You Wear The Sun", "On" en "Bedroom Scene" zijn zo allemaal albumtracks geworden ten nadele soms van andere songs die van de plaat verdwenen. Telkens weer dachten we dat het klaar was, maar een nieuwe b-kantjessessie veranderde dat elke keer weer."
"Die songs die nu het album niet haalden gaan we misschien opvissen voor ons tweede album, dat volgende lente zal verschijnen. "Lost In A Melody" is daar de eerste single van. Er zal op dat album veel meer een elektronische kant aanwezig zijn. Meer Daft Punk, zeg maar. "Lost In A Melody" is zelfs bijna een disconummer. De kern blijft melodieuze pop, maar het zal toch met meer beats zijn als "Stay Where You Are" op ons debuut."
"We gaan voor de twee kanten: als het een rinkelende, jangly popgitaar heeft, gaan we ze heel erg doen rinkelen, zal het elektronisch zijn, dan ook héél erg elektronisch. Het zal heel divers zijn, maar het blijft wel popmuziek. Het is een zware taak maar hopelijk kunnen we het tij een beetje keren: vroeger betekende popmuziek The Stone Roses, The Smiths, The Beatles, nu is het woord gereserveerd voor al die winnaars van competities op tv als Idols — dat moet terug anders."
"Hopelijk zullen er nog meer bands komen als Franz Ferdinand die onbeschaamd pop maken. Misschien wordt het woord zo terug hip. Ik denk echter wel dat het tij gaat keren: mensen raken die garagerock beu, net als met grunge net voor britpop haar opmars begon. Een paar van die garagebandjes vinden we wel fijn: The Strokes, The Libertines, maar er zijn er gewoon te veel en ze zijn te middelmatig."

enola: Jullie krijgen al eens de sneer dat jullie een boy band zijn.
Rowly: "Ja, en dat komt waarschijnlijk voort uit de verwarring rond het feit dat we popmuziek maken. Als ze ons vragen wat voor muziek we spelen is het antwoord ’pop’, maar dan moeten we meteen uitleggen dat het niet om dat soort Idols-shit gaat, niet om Will Young en Gareth Gates. Misschien komt het door die dominantie van garagerock dat wie pop maakt per definitie niet cool is. En mensen die ons dan willen dissen doen ons dan gewoon af als boyband. Heel vervelend. We zijn niet echt opvliegend, maar als iemand dat in ons gezicht zegt zal hij toch iets meemaken." (lacht)
enola: Je kreeg de danspasjes niet onder de knie?
Rowly: "(lacht) We hebben het geprobeerd, maar instrumenten bespelen bleek gemakkelijker."

enola: Een gloriemoment voor jullie dit jaar moet toch het optreden in het voorprogramma van Pixies zijn geweest in Londen.
Rowly: "Dat was ongelofelijk. The Brixton Academy is dan ook een zalige plaats om te spelen. We speelden goed, en het publiek lustte er wel van. Normaal is de vraag na zo’n voorprogramma altijd: wat nu gedaan? Deze keer was het duidelijk: het optreden van Pixies meepikken! Het kwam ons overigens wel goed uit: we hadden voor hun optreden geen tickets vast gekregen en toen kwam dat telefoontje van onze agent een paar weken later of we dat voorprogramma wilden doen. Hij moest even wachten op een antwoord want we waren te druk bezig als gekken in het rond te springen en mekaar rond de hals aan het vliegen. En of we dat wilden!"

enola: Ergens lieten jullie ook weten dat jullie een "sharper, European look" nastreefden. Zo imagobewust?
Rowly: "Wat we daarmee wilden zeggen is dat we absoluut niet voor een Amerikaanse look gaan zoals veel Engelse groepjes. Je weet wel: die slonzige look, de drop out. Meestal zijn het mensen van betere komaf die zich dan kleden alsof ze arm zijn. Wij willen er net goed uitzien, we houden van leuke kleren. Toen we in Italië waren hebben we dan ook ongelofelijk veel geld aan kledij uitgegeven. (grinnikt). We zijn geen echte mods, maar we zijn zeker door die traditie beïnvloed."
enola: Misschien zijn jullie gewoon ijdel?
Rowly: "Yeah. Maybe. .Het is een vreemde Britse gewoonte hoe mensen van lagere klassen zich altijd willen opkleden, terwijl upperclasskids er net alles aan doen om er niet zo uit te zien. We zijn geen rijkeluiskinderen dus we voelen die nood niet om te rebelleren en er slecht uit te zien. Maar echt klassenbewustzijn is het niet voor ons. Zeker niet op de Oasismanier. Bij ons in de streek willen jongeren er gewoon goed uitzien."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + een =