Ozark Henry :: The Sailor Not The Sea

Er zitten verschillende Ozarken Henry in de borst van Piet Goddaer: je hebt de studioknutselaar van I’m Seeking Something That Has Already Found Me, de laagjeswever van This Lost Warm Solitude en de soulvolle popzanger van Birthmarks. Voor The Sailor Not The Sea nodigde hij ze allemaal uit op de koffie. Het werd een gezellig dagje in de studio met fijne vrienden als Audrey Riley, Jah Wobble en Jaki Liebezeit van Can.

Zouden ze ruzie gemaakt hebben, al die Ozarken samen? Geen idee, maar in elk geval kregen ze elk een paar nummers waar ze hun stempel op mochten drukken. Nooit konden de anderen er echter volledig hun pollen van af houden. Misschien waren het dus wel prachtig democratische samenwerkingen. Ook dat kan in de wondere wereld van eenzaat Goddaer.

Hoe dan ook: The Sailor Not The Sea is opnieuw veel gelaagder dan zijn al te transparante en gemakkelijke voorganger Birthmarks. Waar die laatste de luisteraar al snel zonder verrassingen achterliet, doet deze nieuwe je elke dag nog nieuwe elementen ontdekken. En toch zijn alle onderdelen die Ozark Henry in de herfst van 2001 deden doorbreken nog aanwezig.

In single “Indian Summer”, bijvoorbeeld, dat nog iets van de eenvoud van die vorige plaat heeft. Maar dan belt al snel Ozark-de-knutselaar aan die in “Jocelyn, It’s Crazy We Ain’t Sixteen Anymore” meteen alle schuifjes opentrekt. Jah Wobble zorgt voor een dubby baslijn terwijl de percussie zo uit de collectie van de Ozark-van-This Lost Warm Solitude komt. Onze soulvolle Ozark staat maar wat werkloos aan de kant op dat geweld toe te zien.

Gelukkig mag hij in het daaropvolgende “Give Yourself A Chance With Me” volledig zijn gang gaan. En toch kan de knutsel-Ozark het niet nalaten deze prachtige ballad onderhuids van allerhande bizarre geluiden te voorzien. Wij meenden er oud-Keltische klanken in te horen, het blijkt gewoon feedback. Het plukkende “Vespertine” waarin Goddaer zelf de gitaar hanteert voor enkele opgemerkte interventies is dan ook grotendeels een nummer van de knutselaar. Zo dansend was Ozark Henry nog niet eerder.

En dan komt er nog een grote gast binnengewandeld. Op Another Lonely Soul stak Goddaer Joost Zwegers een handje toe, en die vond het ene plezier het andere wel waard. “At Sea” klinkt bijgevolg als Ozark Henry die een Novastar doet, inclusief o zo herkenbaar piano- en drumpatroon. Van de nieuwe Novastar waren wij niet wild, deze wijdse Ozark-variant kan ons wel bekoren en we zien er zo een videoclip met veel open zee bij. En dan mag in “Free Haven” Ozark-de-Soulman nog eens naar buiten ondersteund door wat achtergrondmadammen. Terwijl die even koffie gaat halen om te bekomen, fluit de knutselaar alle gasten samen voor zes minuten instrumentale titeltrack.

Waarna hij blijkbaar mocht inpakken want “Cry” is terug helemaal voor de jazzy-Ozark die we ook kennen van “This Is All I Have” op Birthmarks. Een ijle piano begeleidt Goddaer op deze mooie trage die smeekt om vroege uurtjes en veel blauwe rook. Tot slot mag de laagjeswever in “April 4” nog een laatste keer achter de knoppen. Hier herinneren we ons terug This Lost Warm Solitude, de plaat die ons ooit héél even deed denken dat Ozark Henry ons kleine geheim was. Wisten wij veel dat hij zich even later zou ontpoppen tot publiekslieveling.

En toch moet het daar een vredevolle bedoening geweest zijn in de studio met die drie. Alles op The Sailor Not The Sea ademt immers dezelfde ingetogen melancholische herfstsfeer uit. Dit is een plaatje om bij grijs druilweer de snelweg naar Brussel aan te vatten. ’s Ochtends of ’s avonds, het maakt niet uit: zelfs ’s nachts blijft het zijn sfeer behouden. Een plaat voor elk moment van de herfst dus en een heel erg sterke plaat tout court. Benieuwd echter of de massa die hem met Birthmarks ontdekte Goddaer ook in deze richting volgt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − twee =