Brodeuses




Borduren – veel heb ik er nooit van begrepen, maar omdat mijn
grootmoeder er uren mee bezig kon zijn en er vol passie over
praatte, zal ik er nooit laagdunkend over doen. Neen, laten we deze
bezigheid van oma’s overal ter wereld eerder met een zekere mate
van respect behandelen. Maar een volledige film over dit onderwerp?
Sta me toe dat het me niet bepaald een interessant gegeven leek.
Gelukkig vertelt een titel niet altijd waar het over gaat: borduren
speelt een rol, is een leidraad, maar daar stopt het mee.

Claire (Lola Naymark), is een meisje van zeventien, die al een
tijdje zelfstandig woont – waarom zal nooit helemaal duidelijk
worden, maar het geeft haar wel de kans om haar geheim te
verbergen: ze is zwanger. De vader is een collega van de lokale
supermarkt, maar ze maakt hem al snel duidelijk dat hij zich geen
zorgen moet maken voor zijn huwelijk. Het is haar kind: zij, en zij
alleen, zal ervoor zorgen. Om de eindjes aan elkaar te knopen,
steelt ze stiekem kolen van het veld van haar ouders, om met die
opbrengst materiaal te kopen om te borduren. Wanneer het te
moeilijk wordt om haar buik te verbergen, bezoekt ze een dokter om
ziekteverlof te krijgen. Hierdoor stelt zich wel het probleem dat
haar inkomsten aanzienlijk slinken. Toevallig komt ze in contact
met mevrouw Melikian (Ariane Ascaride), een vrouw van middelbare
leeftijd, die een atelier runt dat werken aflevert aan Parijse
topdesigners. Mevrouw Melikian heeft net haar zoon verloren, en
gaandeweg ontstaat er een band tussen de twee – vooral door hun
gezamenlijke passie: borduren. Beiden gebruiken elkaar
stilzwijgend, ieder heeft er profijt van.

Deze premisse is niet meteen de meest geloofwaardige: waarom zou en
meisje van zeventien zich moeten schamen dat ze zwanger is? Waarom
leeft ze alleen en weigert ze elk contact met haar ouders? Gelukkig
is het ‘slechts’ film – als altijd alles perfect verklaarbaar moest
zijn, zouden er velen sneuvelen. Pakweg ‘Collateral’ berust immers ook op de nodige
dosis toevalligheden, en als je daar er geen problemen mee had, dan
moet je nu ook kunnen leven met dit gegeven. Zeker omdat het hele
verhaal sowieso niet staat of valt met de premisse. Het is
simpelweg een manier om de twee protagonisten bij elkaar te
brengen.

Vanaf dat moment richt de hele film zich dan ook op de relatie die
er tussen hen bestaat. Eleonore Faucher richt zich dan volledig op
de intermenselijke gedragingen. Zoals in ‘Girl with a Pearl Earring’ gaat het dan
minder over wat er gezegd wordt, maar over de manier waarop. Meer
dan te letten op dialogen, is het vooral belangrijk om het gedrag
te bekijken. Lichaamstaal is iets waar weinigen kaas van gegeten
hebben, maar hier draait bijna alles erom. Zelfs de manier waarop
dit alles in beeld wordt gebracht, doet verdacht veel denken aan
‘Girl with a Pearl Earring’. Zo is
er een scène die er volledig uit weggelopen lijkt: Claire heeft
haar haren verstopt onder een doek. Dit doet ze omdat de
goegemeente denkt dat ze kanker heeft – op gegeven moment wil ze er
evenwel wat aantrekkelijker uitzien, en dus bindt ze haar haren
hoog op haar hoofd, bedekt met de doek, en toont ze haar volledige
nek. Wanneer ze dan in de spiegel kijkt heb je een evenbeeld van
Vermeers schilderij. Let wel, dit is geen kritiek, maar het is
belangrijk om duidelijk te maken wat voor visuele stijl u mag
verwachten.

Faucher heeft het geluk te beschikken over twee hoofdrolspeelsters
die het beste van zichzelf geven, en die in hun samenspel voor een
zekere chemistry zorgen.
Lola Naymark, die gestalte geeft aan Claire, doet dit zonder zich
aan overacting te bezondigen. Een opmerkelijke prestatie voor
iemand die de eerste maal een hoofdrol speelt, en meteen de
opdracht krijgt een hele film te dragen. Ze gaat heel genuanceerd
te werk – de Claire die ze neerzet is een jong meisje dat
verantwoordelijker en volwassener is dan haar leeftijdsgenoten,
maar toch schuilt het speelse en onbezonnen gedrag steeds om de
hoek. Haar tegenspeelster is Ariane Ascaride, die toont dat ze ook
kan schitteren als ze eens niét werkt onder de leiding van haar man
Robert Guédiguian. In ‘Marie-Jo et ses 2 amours’ zette ze al een
krachtige prestatie neer als een vrouw in tweestrijd tussen twee
liefdes, en ook nu weer is mevrouw Melikian een dame van vlees en
bloed. Ze heeft haar zoon verloren in een motorongeluk, maar in
plaats van verbitterd te zijn, of haar woede af te reageren op de
diegene die bij haar zoon was, trekt ze zich terug in haar eigen
wereld. Ze lijdt in stilte, wilt niemand tot last zijn. Ja, ze
heeft haar zwak moment, ze tracht zichzelf het leven te benemen,
maar toch is het een sterke dame die ze tentoonspreidt.

‘Brodeuses’ is een trage, rustige film, een beetje zoals een
borduurwerk. Er zijn momenten dat je engelengeduld moet hebben om
dit uit te zitten, maar als je jezelf die moeite getroost, zal je
tevreden zijn over het resultaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − vier =