Wie is Benny Blanko? Een Vlaamse charmezanger die zich op de
verzamelde werken van Bob Benny en Burt Blanca heeft gestort? Nee,
gelukkig niet. Benny Blanko is een B-Boy uit de Bronx, en behalve
producer, mixer, deejay, labelbaas is hij ook muzikant. In eigen
land is hij allang een vaste waarde, Europa leerde hem vooral
kennen nadat het Duitse Playhouse-label enkele maxi’s van hem op de
markt gooide. ‘8 Ft. In the Air’ is dan ook een plaat die vooral
bedoeld is voor de Europese markt. Deze debuut-cd is eigenlijk niks
meer dan een verzameling van het beste werk dat hij in de periode
1995-1999 uitbracht op zijn eigen Homestyle-label, aangevuld met
wat recenter werk. Maarrr…, dat moeten we er wel bij zeggen: in
plaats van er zich gemakkelijk vanaf te maken en gewoon een paar
oude tracks bij elkaar te harken, heeft hij al die oude nummers
eerst aan een grondig gezondheidsonderzoek onderworpen en indien
nodig naar de ‘wellness-kliniek’ gestuurd voor een
oplapbeurt.
Benny Blanko maakt downbeat-, house-, funk- en hiphop-tunes en
-grooves. De sound en die nummers zijn niet steeds even origineel;
zijn grote verdienste is echter dat hij er in slaagt even Europees
als Amerikaans te klinken. Soms zou je hem regelrecht indelen bij
de housepioniers uit de States, dan weer zou je zweren dat je zit
te luisteren naar het studioknechtje van Kruder & Dorfmeister,
dat zich ook eens aan een dansplaatje wil wagen. Wat de
beluisterbaarheid van de plaat ook verhoogt, is het feit dat hij
erin geslaagd is deze collectie songs als een geheel te laten
klinken.
Zoals gezegd, is niet alles van deze dertien tracks tellende
compilatie even goed, maar tijdens de achtenzestig minuten die deze
plaat duurt, zitten er toch enkele momenten waarbij we even opveren
van onze luie stoel om een dansje te “placeren”. Openingstrack ‘We
Can Fly’ werd speciaal voor deze compilatie gecomponeerd en is niet
meer dan een niemendalletje, het plaatselijke bandje dat het
voorprogramma mag spelen vóór de echt grote legumen het
podium opklauteren. Afsluiter ‘Ben’s Lament’ is dan weer het
kneusje dat op het eind van de fuif moederziel alleen glazen staat
te spoelen, terwijl zijn vrienden allang naar huis zijn of
ladderzat onder een tafel liggen te ronken. De smakelijkste
groenten uit Blanko’s tuin zijn ‘Beautiful…’ , ‘Put Yr Hands’,
‘Listen’, ‘New Baby’, ‘Beatdown on Electric Ave’, ‘Don’t Wake Me’
en de titelsong. Daartussen staan enkele onbestemde gewassen (en
jammer genoeg ook wat onkruid), waar we even de schoffel (lees: de
skiptoets) voor boven halen.
Maar ach, voor iemand die in de credits van zijn plaat enkele
welgerichte “fuck you‘s” afvuurt naar lieden als George Bush
en Tony Blair (inderdaad, meneer Bono, niet iedereen vindt die
oorlog in Irak zo’n goed idee!), zijn we natuurlijk bereid heel
veel door de vingers te zien!
