TV on the Radio

TV on the Radio
AB Club, Brussel, 4 september 2004

Een warme avond zoals die van 4 september is niet meteen ideaal
concertweer en ik moet toegeven dat het vooruitzicht van een
relatief kleine ruimte met een groot aantal zwetende mensen mij die
avond niet echt aansprak. Maar die hard als we zijn, lieten
we ons ook dit keer niet afschrikken. Dus trokken we naar de
AB-Club voor het optreden van TV on the Radio, de nieuwste
underground-sensatie van over de grote plas. Hun vreemde plaat
‘Desperate Youth, Blood Thirsty Babes’ wist ons te bekoren vanwege
de smeltkroes aan genres en ik was dan ook benieuwd of de heren
deze vibes konden overbrengen op een podium.

Vooraf kregen we The Go Find als opwarmer. De nieuwe groep
van Dieter Sermeus, voormalig zanger/gitarist van het onvolprezen
en nooit voldoende gewaardeerde Orange Black, maakte indruk en
bracht de nieuwe nummers (die mij nog het meest aan The Notwist
deden denken) met verve. Met twee gitaren, een drummer, een
toetsenist en een computer werden sprookjes van nummers
tevoorschijn getoverd. Er waren enkel hoogtepunten te bespeuren en
het feit dat niemand de nummers kende (de full-CD ‘Miami’ was nog
niet uit), kon de pret niet bederven. Misschien krijgt Sermeus met
deze groep de erkenning die hij al lang verdient.

Na een eersteklas voorprogramma vragen wij ons steeds af of de
hoofdact dit kan overtreffen. Onze vrees bleek echter ongegrond :
TV on the Radio is Rock met hoofdletter R: pure energie. De
heren uit New York weten hoe ze een publiek geboeid moeten houden
van begin tot de allerlaatste noot. De krachtige zang van Tunde
Adebimpe, de spetterende gitaren van David Sitek en Ty Malone, de
samenzang, de loops, alles klopte. Dit concert kon tellen als
seizoensopener. Gitarist David Sitek martelde zijn gitaar alsof hij
het instrument absoluut in de vernieling wilde helpen. Zanger Tunde
Adebimpe sprong, danste en vloog over het podium alsof de duivel
hem achternazat. Het spreekt vanzelf dat dergelijke energie erg
aanstekelijk werkt en het publiek reageerde dan ook enthousiast en
deinde al snel op en neer op de maten van o.a. ‘Staring at the
Sun’, ‘Dreams’ en het onovertroffen ‘Poppy’. Zweet en speeksel
spatten in het rond. Dit was een concert zoals ze allemaal zouden
moeten zijn. Het leek wel of dit stel voor de eerste keer in zes
maanden eindelijk werd losgelaten. Opmerkelijk was ook de
(uitstekende) bassist die het hele concert met zijn rug naar het
publiek op de achtergrond stond, alsof hij wilde versmelten met de
achtergrond om de aandacht zeker niet te trekken.
Na een dik uur spelen werden nog twee toegiften gebracht, waarbij
vooral ‘Ambulance’ (op plaat een a-capella doowop-nummer)
beklijfde. Human beatbox David Sitek (ook drummer ad
interim, trouwens) legde de basis voor de samenzang van zijn twee
zwarte kompanen, die de spreekwoordelijke pannen van het dak
zongen.
Bezweet, maar gelukkig keerden we huiswaarts. De toon is gezet voor
een schitterend concertseizoen, dat, wat ons betreft, al niet meer
fout kan gaan.

In samenwerking met De
Muziekfriek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =