Wagon Christ :: Sorry I Make You Lush

Wanneer het gerucht ons ter ore komt dat Luke Vibert weer eens in
de huid zal kruipen van Wagon Christ, één van zijn vele alter
ego’s, dan houden we onze portefeuille al in de hand en nemen we
plaats in de startblokken, om zo snel mogelijk naar de platenzaak
te snellen.
Vibert is allesbehalve een one trick pony. Hij is niet
alleen de man achter Wagon Christ: als Plug maakt hij drum’n’ bass,
onder zijn eigen naam maakt hij acid en techno, en wanneer u ergens
een elektro-discoplaat tegenkomt van Kerrier District, weet dan dat Vibert ook
hier is gepasseerd. Zeggen dat deze Brit een harde werker is, is
dan ook een understatement. Deze ‘Sorry I make You Lush’ is
namelijk zijn derde release op een jaar tijd.
Hoe kunnen we het geluid van Wagon Christ het best omschrijven?
Sommigen noemen het kitschtronica, anderen deponeren hem in
het vakje Intelligent Dance Music. Ik, van mijn kant, ben
destijds aandachtiger gaan luisteren naar Wagon Christ via de
platen van Lemon Jelly. Net als zijn landgenoten weet Vibert immers
steeds weer de leukste en efficiëntste samples uit te kiezen om
zijn nummers te larderen. Voor de leukste stemmetjes en geluidjes
om uw muziekjes op te smukken is er dan ook maar één adres: Luke
Vibert. Voeg daar nog een scheutje humor bij (nochtans not
done
in de contemporaire dansmuziek) en we hebben zowat de
constante gevonden die terugkeert op alle platen van Wagon
Christ.
De muziek klinkt zoals steeds heel leuk en plezant. ‘Sorry I Make
You Lush’ is zo één van platen waar ik heel erg goedgezind van
word. Heel doordacht, tot in de puntjes uitgewerkt en (bedrieglijk)
simpel. En – in tegenstelling tot vorige releases, waarop variatie
net iets te vaak synoniem bleek voor wisselvallig – houdt hij van
begin tot einde hetzelfde hoge niveau aan. Electrofunk, fliphop,
electronische acidjazz, disco… Het zit er allemaal in, in min of
meerdere mate…
De plaat begint met een trio om duimen en vingers af te likken.
Openingstrio ‘Saddic Gladdic’, ‘I’m Singing’ en ‘The Funnies’ zijn
aanstekelijke, zoete, opgewekte deuntjes, uitgesmeerd over
electrofunk-beats en dito bassen; de ideale soundtrack voor wanneer
je, na een zware werkdag, moe maar voldaan in de zetel kruipt,
vastbesloten er van de hele avond niet meer uit te komen. Het
drietal dat de plaat afsluit (‘Sorry I Make You Lush’,
‘Kwikwidetrax’ en ‘Nighty Night’) werden uit dezelfde materialen
opgetrokken, maar geven me integendeel meer goesting om uit die
luie zetel te springen en serieus de bloemetjes buiten te
zetten.
‘Shadows’ en ‘Quaddra Y Discos’ zijn iets dromeriger en ingetogener
van sfeer; het eerste wordt gedragen door een knappe
vocal-sample van een niet nader genoemde dame, die hier
anders wel elke avond een wiegenlied ten gehore mag komen brengen.
‘Quaddra etc’ doet zelfs heel vaag denken aan iets van The Chemical
Brothers. We willen hier het p-woord niet in de mond nemen, maar
waarschijnlijk heeft Vibert van dezelfde bron gedronken als de
bigbeatbrothers. Eén van de opmerkelijkste tracks is ‘UBformby’ –
hebt u ‘m? – , waarin een kerkorgel een duel aangaat met Viberts
zorgvuldig geprogammeerde beats. Niet op Sporza, u zult dus zelf
moeten luisteren om te weten wie won! ‘Sci-Fi Staircase’ huldigt de
slogans less is more en “schoonheid schuilt in eenvoud”.
Geen samples in dit nummer, geen tegen elkaar opbotsende stemmen en
geluiden, maar wel heel erg sterk!
Slotsom: ‘Sorry I Make You Lush’ is naar onze bescheiden mening de
beste, meest consistente en leukste cd geworden van deze vriend van
Aphex Twin.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − 4 =