The Catheders :: Howling… It Grows And Grows!!!

Anno 2004 blijft het maar nieuwe garagebands spuwen en wij zijn de uitputting nabij. We grepen dan maar naar een sixpack Red Bull en besloten Howling… It grows and grows!!! met de nodige interesse te beluisteren. Of toch te proberen, als ging het om The White Stripes’ Elephant.

In de muziek moet je geluk hebben. Bijvoorbeeld om als eerste band van een nieuwe stroming gehypet te worden. Zo werden The White Stripes de grote gelukkigen van de hernieuwde belangstelling voor de garage terwijl andere — ook nog fortuinlijke bands — als The Vines, The Hives en The Strokes mee de trein op mochten.

Een hoop andere bands volgden in hun kielzog en probeerden binnen de hernieuwde belangstelling ook nog even origineel te zijn. Wij vinden het een beetje belachelijk om dit grote mediacircus slaafs te volgen en benaderen deze tragere bands dan ook niet anders dan de grotere namen. Omdat het uiteindelijk toch maar om een revival gaat en originaliteit per definitie al onmogelijk is.

The Catheters zijn met deze Howling… It Grows And Grows!!! inmiddels al aan hun derde plaat toe, wat ons laat vermoeden dat zij minder fortuinlijk zijn geweest. Daarbij hebben ze er niets beter op gevonden dan ons het soort smerige garage te brengen dat u in het beste geval nog wel kent van de twee eerste albums van The White Stripes. Neem een met veel blues beladen song als "Jimmy The Exploder" in gedachten en u weet wat Howling… It Grows And Grows!!! u te bieden heeft.

U hoort een soort Jack White die als een in zichzelf gekeerde gek op los raaskalt en de bewegingen op z’n gitaar vooral als een trip met zichzelf ziet. Veel rauw vlees dus en best nog wel aangenaam voor iemand die hieraan een boodschap wil hebben.

Laat het echter duidelijk wezen dat The Catheters enkel en alleen als die onstuimige versie van van The White Stripes klinken, want afwisseling is op Howling… It Grows And Grows ver zoek. Buiten "Reaction" krijg je op dit nieuwe album bij benadering niet het populaire werk der Stripes te horen. Niet dat dit een noodzaak is maar we verwachten dan wel iets leuks in de plaats. Wat we op ons bord krijgen is echter het soort punk rock ’n roll dat met lawaaierige songs als "No Natural Law" en "Between The Creases" naar het geluid van The Hives buigt. Zoals u bekend maken deze laatsten vooral strakkere garage, waarbij er maar weinig plaats is voor fantasie. En laat dat nu het grote kruis zijn over Howling… It Grows And Grows!!!.

Alhoewel de songs op de radio wellicht nog best dienst zouden kunnen doen als stevige singles, gaan ze — geconcentreerd op een album — al vlug vervelen. Zo’n valkuilen kan men best incalculeren en van een band met een palmares van drie albums hadden we wel wat slimmere trucjes verwacht.

Zelf gaven ze in hun begeleidende documentatie nog aan getourd te hebben met Sparta, Mudhoney, Pretty Girls Make Graves en de Burning Brides, maar wat de meerwaarde daarvan zou moeten zijn is ons een raadsel. Wij zullen Howling… It Grows And Grows!!! alvast nomineren voor de lelijkste platenhoes van het jaar en klasseren deze plaat verticaal langs de elfendertig andere garagereleases die dit rockjaar al via de anale weg baarde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + vijf =