De Franse soulpop van Phoenix is ideale soundtrack voor heerlijk zwoel zomerweer. De buien en grillen van de voorbije maanden in gedachten houdend, had men dit album beter nog even op stal gehouden. Phoenix gedijt immers het beste onder een heerlijke zon.
Met de Franse slag werd het enige jaren geleden weer bon ton om Franse muziek goed te vinden. Air, Daft Punk, en in mindere mate Phoenix, werden als nieuwe redders binnen gehaald. De "French touch" werd een begrip, dat bovenstaande bands diende te verenigen, onder een — hoe kan het anders?— holle noemer.
Alphabetical is alweer Phoenix’ moeilijke tweede, na het in 2000 uitgebrachte United. Op dit tweede album trekt Phoenix volop de kaart van de goed in het oor liggende soulpop. Helaas weet ze de aandachtige luisteraar geen album lang te boeien. Opener en single "Everything is everything" kan u ongetwijfeld al blindelings meefluiten. De pompende melodie trekt onmiddellijk de aandacht en blijft een nummer lang boeien. Ook opvolger "Run run run" en "I’m an actor" weten de luisteraar onmiddellijk bij het nekvel te grijpen. "Run run run" mag dan wel een trager en meeslepend tempo hebben, de sfeer blijft er gemoedelijk inzitten.
"I’m an actor" grijpt, net als "Everything is everything", naar een gebroken ritme, dat evenwel niet storend overkomt. De aaah achtergrondstemmetjes contrasteren mooi met de wat klagerige zang van Thomas Mars. Helaas zakt na dit schitterend drieluik de plaat een eerste keer in elkaar. "Love for granted" steunt op een akoestische gitaar en wil een eerste rustpunt zijn. Een aardig nummer, maar geen blijver. Zeker niet als we het vergelijken met het ijzersterke "Victim of the crime", dat het hoogtepunt van de plaat is. De aanstekelijke melodie mikt zowel op het hoofd als op de lendenen.
"(you can’t blame it on) anybody" klinkt net als de voorgaande nummers. Weer horen we de zachte drums, de voorzichtig aangeslagen toetsen, de achtergrondstemmetjes en Mars’ aparte stem. Ook de volgende nummers zijn in hetzelfde bedje ziek. Phoenix lijkt één goed idee gehad te hebben en borduurt daar een heel album lang verder op. Hun versie van soulpop is zonder meer knap te noemen, maar nergens kleuren ze buiten de lijntjes. Alphabetical is in essentie een one-trick pony.
Met Alphabetical heeft Phoenix een lekker loungy album uitgebracht, dat heerlijk gedijt bij zwoele zomeravonden op het terras. Als luisteralbum kleurt het echter te braaf binnen de lijntjes om langer dan enkele nummers te boeien. Phoenix heeft het perfecte muzikale behang voor de zomer van 2004 geschreven en dat mag als een compliment beschouwd worden.
