~scape heeft altijd al een neus gehad voor eigenzinnige artiesten.
Bovendien slaagt het Berlijnse label er ook nog in die vreemde
vogels zonder al te veel moeite aan de man te brengen. ~scape is
immers niet zomaar een platenmaatschappij, het is in méér dan één
betekenis een kwaliteitslabel. Maar hoe apart en eigenwijs Pole,
Kit Clayton en Burnt Friedman & the Nu Dub Players ook klinken,
toch passen ze stuk voor stuk perfect in het concept van de
platenfirma. Een ander raspaardje uit deze stal is Jan Jelinek. Die
verbaasde in 2001 vriend en vijand met ‘Loop-Finding-Jazz-Records’,
een elektronica-album waarvoor Jelinek zich baseerde op samples uit
oude jazz-platen. ‘Loop-Finding-Jazz-Records’ werd een classic, en
leverde Jelinek meteen een trouwe schare fans van over de hele
wereld op. En zoals zo vaak gebeurt, herhaalt ook nu de
geschiedenis zich…
Triosk, een onbekend Australisch trio, wilde een eigentijdse
touch aan haar jazz-muziek geven en ging op haar beurt op
zoek naar elektronische muziek om te samplen. Het vervolg laat zich
raden: ze kwamen steeds opnieuw uit bij “die ene plaat van die
Duitser”. In plaats van Jelineks catalogus leeg te jatten en zich
blauw te betalen aan royalty’s, leek het hen verstandiger,
spannender én goedkoper om de man zelf uit te nodigen om mee te
werken aan hun nieuwe plaat.
Aldus geschiedde… Jelinek zette in Duitsland flarden elektronische
muziek op tape en mailde de handel naar Australië. Daar werd de
hele boel onder handen genomen door Triosk en vervolgens weer
teruggestuurd naar Berlijn, waar Jelinek de songs polijste en
afwerkte. Vandaar dan ook de (op het eerste gezicht) merkwaardige
titel van dit werkstuk: ‘1 + 3 + 1’. Het eindproduct is een lekkere
postmoderne jazz-plus plaat geworden (een beetje een
light-versie van de laatste Tied+Tickled Trio), met in de
hoofdrol het klassieke trio drum, bas en piano, die over veertig
minuten en acht nummers lang gewillig naar de pijpen van Jelineks
elektronica dansen. De organische en digitale klanken kunnen het
heel goed met elkaar vinden, op geen enkel moment gaat dit
experiment uit de bocht. Wat mij betreft mag dit dus zeker nog
navolging krijgen, al mag het resultaat dan wel een tikkeltje
gevarieerder klinken, want ik betrapte me er bij deze ‘1 + 3 + 1’
op dat de aandacht begon te verslappen naarmate de nummers zich
naar hun einde sleepten.
