Voodoo Child :: Baby Monkey

Er zijn tientallen redenen op te sommen waarom Moby en ik nooit een
goed koppel zouden vormen… Niet alleen staan onze respectieve
geaardheden een verbintenis in de weg, ik denk ook dat ik me de
hele tijd zou zitten te ergeren aan zijn fascinatie voor ene Jezus
Christus, terwijl hij ongetwijfeld aanstoot zou nemen aan de kilo’s
dierlijke producten die ik jaarlijks verwerk. In de kroeg
daarentegen, op de werkvloer of, sterker nog, als (goeie) buur of
als (verre) vriend zou ik hem best kunnen lijden. Want denk zijn
Jezus-Christus-en-Franciscus-van-Assisi-trip weg, en je houdt
iemand over met wie ik het heel vaak heel erg eens ben… Maar
Moby, dè Moby, “mijn” Moby, die is niet meer… Ik vond ‘Play’ en
(in mindere mate) ’18’ wel okee,
maar dit was niet de Moby waar ik destijds fan van werd.
Vooraleer we verder gaan, wil ik u iets bekennen. Enkele maanden
geleden hield ik een grote schoonmaak in mijn platencollectie. Eén
van de slachtoffers die zeker voor de bijl zouden gaan was… Moby.
Om toch nog iets over te houden besloot ik een compilatietje te
branden (Yesyes! Going illegal!) met wat ik het beste vond.
Afijn, om kort te gaan… dat compilatietje is er niet van gekomen.
Toen ik alle cd’s nog eens beluisterde, kreeg ik het gevoel te
bladeren door een fotoalbum… Herinneringen aan oude liefdes,
wilde feestjes, warme zomers, momenten van euforie en van
ontgoocheling, … het kwam allemaal weer boven en ik besefte dat
ik een stommiteit zou begaan door al mijn Moby-cd’s weg te
doen.
En zie, het nieuwe jaar is amper bezig en wat rolt hier binnen? Een
nieuwe schijf van Richard Melville Hall aka Moby aka Voodoo Child.
Blijkbaar kreeg de megasellende Moby af te rekenen met een
soortgelijke nostalgie, want hij dook terug in de (zijn)
geschiedenis en komt met een (very) old skool-plaatje voor
de dag. Akkoord, het klinkt allemaal gedateerd. De sounds, de
beats, de melodieën, het is verre van vernieuwend, maar het is wel
genuine Moby‘ en dus zeer goed! En by the way, waarom mag
het niet gedateerd zijn? Mogen we dan ook niet meer luisteren naar
en genieten van platen van pakweg een jaar of tien geleden? Onze
Lieve Kleine Walvis bewijst hier dat “gedateerd” niet noodzakelijk
hetzelfde betekent als “belegen”.
Wat krijgen we allemaal te horen? Euro Dance, house-beats,
eenvoudige, maar catchy synthesizerlijnen en -melodieën, hier en
daar een verdwaalde en verkapte vrouwenstem en natuurlijk de sfeer
van de ‘grote dagen. Zonder een discussie in de trant van “Wat was
eerst? De kip of het ei?'” moet ik er nog aan toevoegen dat je af
en toe ook echo’s opvangt van Faithless, Felix Da Housecat en
Sabres of Paradise. Maar dat mag de pret niet drukken! Dit is
gewoon een erg leuke, pretentieloze dansplaat van een New Yorker
die even wil onthaasten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + negentien =